Vlak voor Hainburg ligt het natuurgebied de Donau Auen. Bijna was dit verdwenen door de aanleg van een grote stuw bij Hainburg. In 1984 zijn er hevige protesten geweest tegen de aanleg van deze stuw. Dat heeft tot gevechten geleid met de politie. Uiteindelijk zijn de plannen niet doorgegaan. Een groot succes voor de milieubeweging.
Ten zuiden van Bratislava ligt de grote stuw bij Cunovo. En een tweede bij Gabcikovo. Dit waterwerk is wel gebouwd, al heeft Hongarije zijn deel niet uitgevoerd. Een groot gebied is verdwenen onder het stuwmeer. Een kunstmatig landschap is ontstaan.
Wij wilden heel graag dit kunstmatige deel van de Donau met het naastgelegen Donaukanaal bekijken. Het contrast is groot:
bratislava oude (links) en nieuwe (rechts) stadhuis
bratislava beeld van napoleontische soldaat
bratislava beeld van een fotograaf
Even wat indrukken van vandaag in Bratislava. Voor je de stad inrijdt, zie je al van verre de burcht. Omdat het nog vroeg was, in de ochtendnevel. Uiteraard zijn we naar boven gelopen. Dan zie je dat er heel hard gewerkt wordt om dit beeldmerk van de stad op te knappen. Je hebt een prachtig uitzicht over de stad en de rivier met zijn bruggen. Bratislava heeft net als Rotterdam ook een brug met één pylon: de SNP-brug.
Het oude centrum is lekker compact. Je loopt het zo door. Veel pleintjes en nauwe straatjes met heel veel horeca. Hordes toeristen die rondgeleid worden door vele gidsen. En grappige beelden: een man die een broodje zit te eten, een soldaat die op een bankje leunt en een fotograaf die om een hoekje fotografeert. Kortom een prettige stad om te vertoeven.
We zijn gisteren aan het laatste deel van onze tocht begonnen: van Wenen naar Boedapest. Vlak voor Wenen zijn we gestopt in een dorp. Gisteren zijn we in alle vroegte Wenen langs de Donau voorbijgefietst tot Hainburg even voor de Slowaakse grens. Vandaag doorgegaan naar Bratislava. Anders dan op dit kaartje staat getekend volgen wij de noordoever over Slowakije. Dan blijven we het dichtst bij de Donau. We gaan over Gabcikovo, Komarno en Sturovo en dan pas de Hongaarse grens over.
Het wordt herfst. De velden met zonnebloemen zijn totaal verdord. Kastanjes, eikels en beukenootjes vallen uit de bomen. Sommige bladeren kleuren al. En.. de ochtendnevel. Op onze weg naar Wenen, in de ochtend, langs de Donau vloeien lucht en water in elkaar over. De bomen en struiken langs de kant zijn maar een fractie van een tint donkerder. De film kan helaas de geuren en de wind niet weergeven.
Op één dag kun je heel verschillende dingen tegenkomen. Op de dag dat we uit Melk vertrekken, bekijken we het akkordeonmuseum. Dat is daar net geopend. Het is niet groter dan een huiskamer, maar met heel verschillende accordeons. De verzamelaar: Hannes Thanheiser. (een accordeonist en acteur).
Een aantal kilometers verder komen we langs Willendorf. Een dorpje van niks, maar één vondst heeft het dorp beroemd gemaakt: De venus van Willendorf. Een beeldje van 12 cm groot, uit de oude Steentijd. Nu staat het in Wenen. Willendorf heeft een eigen museumpje gemaakt met kopieën van allerlei vrouwenfiguurtjes uit de prehistorie en een film. En natuurlijk allerlei snuisterijen met de venus (sleutelhangers, broches, magneetjes etc.) En op de vindplaats staat een heel grote kopie, die uitkijkt op de Donau.
In het begin van deze eeuw is het klooster ingrijpend gerestaureerd. Ook de permanente tentoonstelling is opnieuw ingericht. Mij treft een aantal dingen: De regels van Benedictus: - Luister naar de ander, weest trouw aan de gemeenschap en werk voortdurend aan jezelf.
In de prachtige tuin is een pad uitgezet, waar je in stilte en met de geuren en geluiden van de tuin de inzichten van Benedictus kan lezen. Nadruk wordt gelegd op de gemeenschap. De abt van het klooster wordt gekozen door de monniken. Bij belangrijke beslissingen raadpleegt hij alle monniken, jong en oud.
In de tentoonstelling zijn kostbaarheden van het stift tentoongesteld. Bijzonder vind ik een zeer oud kruisbeeld van hout uit de 11e eeuw.
We bekijken vandaag het stift van Melk. Een groot Benediktijnerklooster hoog boven het stadje. We lopen er via een steile weg naartoe. Het is een barok klooster, geheel in stijl onlangs gerestaureerd. Tot onze verrassing is het buitengewoon mooi. We brengen er uren door.
Over het weer mogen we helemaal niet klagen. Het is nu september en de wind neemt een beetje toe en de temperaturen zakken wat. Dat is te zien op het filmpje richting Grein.
In Grein wilden we het oude stadttheater uit 1791 bezoeken, maar helaas deze maand is het op zondag dicht. Jammer. Hoewel het bijna een eeuw jonger is dan de Leidsche Schouwburg, heeft het wel een aantal dingen bewaard uit die tijd: stoelen die je kan afsluiten, om te verhinderen dat er andere mensen op gaan zitten, een toilet vlakbij de zitplaatsen dat alleen met een gordijn afgeschermd wordt en een origineel achterdoek.
Onze vriend Blew veronderstelt dat Linz “truttig” is. Ik denk het niet. Maar hoe je Linz wel moet karakteriseren is nog niet zo eenvoudig. De stad heeft twee kanten: een aardige altstadt, met niet heel bijzondere gebouwen of ruimtelijke structuur. Maar levendig, zeker vandaag met een uitgebreide biologisch verantwoorde braderie. En het streven om een moderne grote stad te zijn: een brandnieuw groot glazen station, een bijzonder monumentaal gebouw voor het museum voor electrotechniek, en het ambitieuze plan om een westring voor het verkeer te maken met een vierde brug over de Donau en kilometers tunnel door de oude stad. De stad heeft ook een gecompliceerde geschiedenis: aan de ene kant: een aantal grote zonen en dochters: Kepler heeft er tien jaar gewoond en gewerkt, Mozart heeft er zijn Linzer symphonie gecomponeerd, Brucker was er organist, Stifter (belangrijk Oostenrijks schrijver) wordt er geeerd met een eigen museum en Marianne von Willemer, de muze van Goethe (die zelf ook gedichten heeft geschreven, die Goethe onder zijn eigen naam heeft gepubliceerd). Aan de ander kant is Linz ook de stad van Hitler, die er zijn jeugd doorbracht en stormachtig is toegejuichd bij de Anschluss, en van Adolf Eichmann. Aan dat Nazi verleden wordt dit jaar - Linz is culturele hoofdstad van Europa in 2009) speciaal aandacht besteed middels een boekje met verhalen en een wandeling. Er zijn in september gemeenteraadsverkiezingen: de FPÖ heeft affiches dat elke vierde asielzoeker crimineel is : Unser Linz für unsere Leut’
Vanochtend bij het wakker worden en een uurtje later zag het er vanuit ons balkon in Gasthaus Ernst in Untermühl zo uit:
zciht vanuit onze kamer in gasthaus ernst om half acht
zicht vanuit onze kamer in gasthaus ernst om half negen
We zitten aan een doodlopende weg en moeten met het veer dat ons een kilometer verder kan afzetten. De veerman gaat na dat hij aankomt eerst rustig de aanlegsteiger schoonmaken voor hij vertrekt.
We fietsen vandaag 40 km. De laatste tien kilometer zien er zo uit:
