Archive van september 2011

wandeling wekeromse zand

maandag 26 september 2011

De halfjaarlijkse wandeling met oud collega’s van Verkeer en Vervoer voerde deze keer naar Wolfheze. Daar start de nieuwe NS wandeling Wekeromse Zand naar Lunteren. Prachtig nazomerweer, 22 km. lang. Rustig begonnen met na 5 km. een bak koffie bij de Planken Wambuis, maar daarna toch in een redelijk hoog tempo doorgewandeld. Hans had immers een restaurant met een voor dit gezelschap toepasselijke naam – Vroeger – gekozen. En daar moesten we natuurlijk wel om 18.00 uur zijn. De heide is nog lang niet uitgebloeid. Het natte zomerweer zorgt voor vele paddestoelen. Vanaf de Valenberg, we noemen alle verhogingen, ook al zijn ze maar 50 m. hoog een berg, een mooi uitzicht. En dan aan het eind het prachtige Wekeromse Zand, een natuurgebied met heide en stuifzand. Er horen moeflons te lopen, maar die hebben we niet gezien. Na een waterpomp bij de Galgenberg, die ook echt water geeft, zijn we snel in Lunteren. De Valleilijn brengt ons met nog een echt papieren kaartje naar Ede Centrum. Vandaar is het een kwartiertje lopen naar restaurant Vroeger. Een heerlijke maaltijd. Het is al donker als we met de bus naar het station gaan. Een geslaagde dag.

open monumentendag voorschoten

zaterdag 10 september 2011

 

Op de laatste mooie dag van deze zomer een fietstocht / wandeling gemaakt in mijn eigen dorp. Aan de noordkant van het dorp is het landgoed Berbice opengesteld. Ik heb daar al eens gelopen (zie vorige blog ). Nu is er een wandeling uitgezet met grappige rode paddestoelen, de orangerie is open, er speelt een blokfluitorkest. Het lijkt nu minder verwaarloosd dan toen ik er drie weken geleden liep. De vrijwilligers hebben zeker hun best gedaan. In de orangerie kun je rozencertificaten kopen, zodat de oude rozentuin weer aangelegd kan worden. Een mooi initiatief. Stom genoeg heb ik geen contant geld bij me.
Ook het raadhuis is opengesteld. Ik bekijk de galerij met de burgemeestersportretten. Burgemeester Verver, waarnaar onze straat heet, en die zo in opspraak is geraakt in Schiedam dat we een verzoek hebben ingediend om de straatnaam te wijzigen, hangt er nog pontificaal. Als enige in kleur.
Op naar de zuidkant van het dorp, naar het klooster Bijdorp. Met Jan ben ik er vaak langs gewandeld. Het was nooit open. Nu heb ik de kans om daar te kijken. Een enorme tuin, deels park, deels groenten- en bloementuin. Ook een groot weiland. Het terrein loopt door tot de Vliet. Niet veel mensen nemen de moeite om zover door te lopen. Door een met bomen omzoomd pad, overgroeid met mos, kom je aan het water. Er staan twee banken. Maar hier is niemand te bekennen. Ik loop terug naar het klooster, om de kapel te bekijken. Er staat een lange rij. De wachttijd is een  half uur. Maar binnen wacht een drietal aardige toelichtingen. Eén in de kamer die van de laatste bewoners voor de nonnen in originele staat moest blijven, één in een kleine ruimte met schatten als misboeken, kelken en een verzameling poppen met habijten door de eeuwen heen en één in de kapel. De laatste non eindigt haar verhaal met dat ze het nu genant goed hebben.