Archive van februari 2012

er was eens een romeinse weg

woensdag 29 februari 2012


Toen ik een aankondiging van de tentoonstelling “Er was eens een Romeinse weg” zag in het Thermenmuseum in Heerlen, dacht ik, dat gaat over de limes. Kleine deeltjes van deze weg in Nederland heb ik gefietst. (zie archief limes). Een vriend van mij komt uit de buurt van Heerlen. Dus samen met hem en zijn vriendin een weekendje Limburg gepland met een overnachting bij zijn zeer gastvrije moeder.
In het museum blijkt dat het niet over de limes gaat. Heerlen ligt aan een andere romeinse weg, die door archeologen de via belgica gedoopt is, omdat hij grotendeels door het het huidige België gaat. Van Boulogne sur Mer (Gesogiaco) naar Keulen (Agrippina). Heel goed te zien op een grappige  Romeinse routeplanner , gemaakt in google maps op basis van de Peutingerkaart. 
Heerlen (Coriovallum) is een belangrijke plaats in de Romeinse tijd. In het midden van de vorige eeuw zijn resten gevonden van een groot openbaar badhuis. In de 70er jaren is daaroverheen een overkapping gebouwd en aansluitend een paar zalen die tesamen het museum vormen. Zoals het op hun site staat: het museum is 100% archeologisch en 100% romeins. En probeert zowel via tentoonstellingen alsook via het ondersteunen van onderzoek de Romeinse tijd levend te houden. “Er was eens een Romeinse weg” is een aardige tentoonstelling. Op aanschouwelijke wijze met behulp van een soort schoolplaten en een combinatie van echte opgegraven instrumenten en kopieën wordt helder gemaakt hoe 2000 jaar geleden de infrastructuur door de Romeinen werd gepland en uitgevoerd. Het museum heeft een wandeling/fietstocht uitgezet langs een aantal bezienswaardigheden. Reden om op een vrij-reizendag nog een keer deze kant op te gaan!

boerskotten wandeling bij Oldenzaal

dinsdag 28 februari 2012

De meiwandeling van V&V plus (zie ook: wandeling Baarn – Amersfoort) is vanwege bijzondere omstandigheden vervroegd naar februari. Zo mooi weer als het vorig jaar was, zo grauw en nat is het nu. Gekozen is voor de NS-wandeling bij Oldenzaal. Wat je ver haalt is lekker. Een prachtige wandeling, grotendeels over onverharde paden. De parken bij Oldenzaal zijn nog goed begaanbaar. Wat is hier in het verleden goed verdiend! Schitterende landhuizen en fraaie tuinen (villa de Haer en het Kalheupinkpark). Maar verderop wordt het glibberen door de modder. De twee doorwaarbare plaatsen (voorden) zijn beter begaanbaar, want schoner. We komen ook die typische Twentse boerderijen tegen met gevlochten riet en een stiepelteken op het dak. Op één derde van de tocht komen we aan in de Lutte. We besluiten om door te lopen om op tijd weer in Oldenzaal te zijn. Tenslotte moeten we nog drie uur met de trein voor we weer thuis zijn. Vlakbij Oldenzaal ligt het natuurgebied de Boerskotten, waar de wandeling naar genoemd is. Een natuurmonument waar geprobeerd is de natuurlijke omgeving terug te brengen met inheemse bomen en planten en het weghalen van de voedselrijke bovenlaag. Maar klokjesgentiaan en orchideeën zijn in dit seizoen niet te vinden. Nat en koud komen we uiteindelijk na 18 km. in Oldenzaal aan. Op de markt vinden we een aardige bruine kroeg, waar het lekker warm is. Het bier en een pubmaaltijd doen de rest.

schilders aan zee

dinsdag 28 februari 2012

Aan de Noordzeeroute die Jan en ik van 2001 tot 2003 fietsten, bewaar ik mooie herinneringen. Het licht op het water en op de grens van land en water is steeds anders. Toen we in de zomer van 2004 zagen dat er in het Katwijks museum en in het Muzeeum te Vlissingen een deel van de verzameling van Frederik Paulsen – schilderijen over de Noordzee van 1830 tot 1930 – tentoongesteld zouden worden, zijn we in beide musea gaan kijken. Nu 8 jaar later, Paulsen heeft inmiddels zijn eigen museum op het eiland Föhr, zijn weer een aantal schilderijen hier te zien, maar nu in het Singer te Laren. Netjes verdeeld per land. Onze eigen duinen bij Noordwijk, geschilderd door Max Liebermann, zo vertrouwd en eigen. En de westkapelse zeedijk bij Domburg van Jan Toorop, in pointillistische stijl. “Kijk er maar naar door je oogharen”, aldus Jan Rudolph de Lorm, directeur van het Singer, via mijn audioapparaat. En ik herinnerde mij weer het prachtige ijle licht bij Skagen in Denemarken, hier aanwezig met o.a. een schilderij van Peder Kroyer. Hoe anders ziet de Noordzee eruit in de fjorden van Noorwegen. Daar geen vage grens tussen water en land en veel heftiger licht, alsof het moet passen bij de hoge kusten. Echt een aanrader die tentoonstelling, hij is nog tot 28 mei a.s.

Westerborkpad van Amsterdam naar Diemen

woensdag 22 februari 2012


Een nieuw themapad, het Westerborkpad, is uit. Wandelen in het spoor van de Jodenvervolging van Amsterdam met zijn, voor het uitbreken van WO II, grote populatie Joden naar Westerbork, het doorgangskamp naar de vernietigingskampen. De proloog start op het Centraal Station en loopt via het Anne Frankhuis en Thorbecke en Rembrandtplein naar het Waterlooplein. Bij het Anne Frankhuis staat op deze druilig-zonnige dag al een lange rij mensen te wachten. Op het Thorbeckeplein zijn de terrassen nog niet uitgestald. Dat geeft een heel ander beeld, het plein oogt groter en weidser. Hier staan we stil bij het voormalig varietétheater Alcazar met veel Joodse artiesten, terwijl om de hoek, het Rembrandtplein, juist veel bezocht werd door NSB-ers en Duitsers. Zo dicht bij elkaar in het eerste jaar van de oorlog. Het gaat nu heel hard hagelen, en we vluchten de Stopera binnen. We verwijlen even bij de violist van de anonieme kunstenaar  die Amsterdam verrijkt heeft met nog een aantal beelden. We bekijken het beeld van Jan Wolkers in het Wertheimpark. Hoe vaak ben ik hier niet langs gewandeld, en nooit de moeite genomen om het parkje in te gaan. En dan komen we uit bij de Hollandse Schouwburg, het officiële beginpunt van het wandelpad. Het is naargeestig, de doem van zoveel onnodig beeindigde levens hangt in dit gebouw. Gelukkig gaat de zon nu weer schijnen. In het Oosterpark hebben zich honderden eenden, meerkoeten en meeuwen verzameld. Het is er overvol. Op het Transvaalplein is het daarentegen heel leeg. Dat moet vol geweest zijn ten tijde van de razzia’s. Een mooie driedimensionale davidster in de gevel herinnert daar nog aan. Tot onze verbazing wordt het Joodse kerkhof Zeeburg  in het Flevopark even verderop niet genoemd. De oude muur staat er nog, en enkele grafzerken. Het overgrote deel is verplaatst naar de Joodse begraafplaats in Diemen, waar onze tocht van vandaag eindigt. Er moeten op deze begraafplaats 400 urnen uit Westerbork zijn. Het ontbreekt aan een plattegrond, we kunnen ze niet vinden. Een mooi klusje voor het begin van onze volgende tocht.

Normandië invasiestranden 2

woensdag 22 februari 2012

Op Normandië invasiestranden 1 moet natuurlijk nog een 2 volgen. Het lukte niet om die direct te maken. Op 20 januari lopen we van Arromanches naar Longues-sur-mer. Van de resten van een enorme kunstmatige haven die Churchill bij het kleine plaatjes Arromanches in 12 dagen liet aanleggen om de invasietroepen te kunnen bevoorraden naar de Batteries, een aantal Duitse bunkers. Bij Arromanches klimmen we omhoog. Het weer is zeer zacht. De brem staat in bloei! Onvoorstelbaar dat in deze kleine baai met zo’n steile kust zoveel troepen gevochten hebben. Op een dode soldaat meer of minder keek men in die tijd niet. Om bij de Duitse bunkers in Longues-sur-mer te geraken, moeten we langs een verbodsbord. Maar zo te zien wordt het verbod om het kustpad te betreden op grote schaal genegeerd. We hebben mooi zicht over het plateau. De bunkers zijn indrukwekkend. Rustig lopen we dezelfde weg terug.