Archive van maart 2012

tentoonstelling lipchitz in scheveningen

dinsdag 27 maart 2012


Zondag nog steeds mooi weer. Met de fiets door de duinen naar Scheveningen naar het museum Beelden aan zee. Daar is een tentoonstelling van Lipchitz. Ik houd van zijn beelden. Als middelbare scholier zag ik ze al in het beeldenpark van Kröller-Muller en museum Middelheim in België (excursies van de vereniging tot bevordering van het aesthetisch element in het voortgezet onderwijs in 1968 en ’69). Toen we in 2007 in Litouwen fietsten, zijn we speciaal in Druskininkai naar het geboortehuis van Lipchitz op zoek gegaan. We vonden het. Maar het was gesloten wegens renovatie. Nu is er een goede gelegenheid om de beelden uit de collectie van het Israel Museum in Jerusalem hier te bekijken. Het meest ben ik onder de indruk van de vroege beelden uit zijn kubistische tijd. Maar ook de buste van Gertrud Stein kan mij bekoren. Aan het slot ga ik op zoek naar het beeld van Antoine Berghs (=) passage. Het dagblad Trouw besteedt er aandacht aan in het kader van hun serie Kunstwerken uit het Depot. Ik vind het achter een gordijn. Daar staat het gladde witte ranke beeld, met een lamp erop, zodat op de wand ertegenover een zwaan zichtbaar is. Een totaal andere uitstraling dan de beelden van Lipchitz. Etherischer, esthetischer. Ik heb voldoende energie opgedaan om de fietstocht te vervolgen naar Schiedam. Om daar met mijn moeder haar verjaardag te vieren.

wandeling noordwijk naar zandvoort

dinsdag 27 maart 2012


De lentezon nodigt uit een wandeling langs het strand te maken. Blew wandelt langs het strand en ik mag deze meer met hem mee. Van Noordwijk naar Zandvoort stelt hij voor. Om tien voor één staan we in Noordwijk op het strand. Hard zand, eb, zon en een beetje nevel. Zandvoort is nog niet te zien. Blew weet veel van het strand. Hij laat me de ebstromen zien. “Kijk, het water stroomt nu terug naar de zee. Dan is het eb. Maar het wordt vloed, want kijk maar, het water van de zee stroomt nu de ebstroom al tegemoet”. Mijn wandelschoenen zijn waterdicht, maar de gympen van Blew kunnen beter uitgedaan worden. Voor het eerst met blote voeten op het strand. We lopen verder. Zien veel steltlopertjes. Ze lijken niet bang. Trippelen pas weg als we heel dichtbij zijn. Ter hoogte van de Langevelderslag is het heel rustig. Dichtbij Zandvoort wordt het weer drukker. Zelfs het naaktstrand kent al enkele enthousiaste nudisten. Na 2,5 uur staan we, toch zo’n 15 km verder, bij het beeld van de Jan van Luijn: “vrouw zich koesterend in de zon”

wandeling in Kreuzberg

maandag 19 maart 2012


Lange wandeling gemaakt in Kreuzberg. Tour 13 „SO 36 und ein Stück türkisch Berlin“ en tour 14 „West-Ost-Szene: Kreuzberg und Friedrichshain“ uit het boekje „Berlin zu Fuss entdecken“. Mijn vriendin en ik gaan met de U-bahn naar Moritzplatz. Het is heerlijk weer. We lopen een rondje door de Oranienstrasse via de Mariannenplatz over de Bethaniendamm en via de Engelbecken en Legiendamm weer terug naar de Oranienstrasse. Ik denk terug aan de tijd dat ik hier in de 70er jaren was. Een wijk in de schaduw van de muur, overal was die scheiding aanwezig. Armoediger en anarchistischer. Meer broedplaats van beginnende kunstenaars. Nu is het grotendeels opgeknapt. Of zou het ook komen door de zon, dat alles er zo goed uitziet. Voor de Michaelskerk, waar vroeger de muur dwars voor liep, is een prachtig water gemaakt, met een café, dat erop uitkijkt. De rozentuin is nu nog kaal, maar in de zomer zal dat best een mooi gezicht zijn. We pauzeren voor een kop koffie op de Heinrichplatz, zittend in een klein tentje, met de ramen helemaal open. Iedereen geniet van de zon. Daarna lopen we naar de Kottbusserstrasse. Grote flat dwars over de straat heen gebouwd. Dat was toen ik hier een paar jaar geleden met Jan was, nog erg verwaarloosd. Maar ook hier is er gerenoveerd. Mijn vriendin vindt het reuze meevallen. We lopen door naar de Turkenmarkt. Het lijkt op de Afrikanermarkt in Rotterdam. Veel kraampjes met groenten, vis, en ook kleding. Aan het eind staan een paar jongens te musiceren. We lopen terug en overbruggen een stukje met de U-bahn tot de Schlesisches Tor. Vlakbij de Spree. We lopen aan deze kant van het water een klein rondje. Een gewone buurt is dit geworden. Met een enorme in romaanse stijl gebouwde Marienkirche. We steken de Oberbaumbrücke over. Zodat we aan de andere kant, in Friedrichshain de restanten van de muur, die door kunstenaars beschilderd zijn na de wende en onlangs hersteld, kunnen bekijken. Vele mensen liggen in het gras achter de muur, aan de Spree. Wij doen dat ook. Twee uur lezen (ik) en slapen (vriendin) we daar. Dan maken we de wandeling af, door de Warschauerstrasse, langs een alternatieve vrijplaats voor kunstenaars – wat een graffiti en wat een slordige aanplakbiljetten – naar de Samariterstrasse. Deze wijk heeft na de wende het broedplaats zijn van Kreuzberg overgenomen. Een kopje thee aan de drukke Frankfurter Allee tot slot.

wandeling in Kopenick

dinsdag 13 maart 2012


Op onze tocht R1 zijn we langs Köpenick gefietst. Maar toen hadden we geen tijd om Köpenick nader te bekijken. Mijn boekje heeft er twee wandelingen. Ik stap op de S-bahn. Het is wel ruim een half uur met de trein. Ik loop naar de Altstadt via een drukke winkelstraat. Het oude centrum van Köpenick ligt ingeklemd tussen de Spree en de Dahme, als een vooruitgestoken punt op de plaats waar de twee rivieren in elkaar stromen. Bij het oude raadhuis staat een standbeeld van een Pruisische boef, de Hauptmann van Köpenick genaamd. Deze man, een kruimeldief, is erin geslaagd met een nep-uniform de kas van het raadhuis van Köpenick te bemachtigen. Lang heeft hij er niet van kunnen genieten. Na enkele dagen is hij gepakt. Aan het eind kom ik bij het Slot in barokstijl met een klein parkje en een kapel. Ik maak een rondje in het nog kale park. Er staan enkele merkwaardige standbeelden, o.a. van een man die een haan heeft gestolen (zou Köpenick iets met kruimeldieven hebben?). Tegenover het slot ligt de kleinste brouwerij van Duitsland. Er staat een alleraardigt klein brouwketeltje. Ongeveer een kwart van een normale ketel. Via een voetpad kom ik aan de rivier de Dahme. Er staat daar een standbeeld voor Mutter Lustig, die in 1835 een wasserij oprichtte om vuile kleren voor de Berlijners te wassen. Een belangrijke stimulans voor de plaatselijke economie. Dan kom ik aan een straat met allemaal vissershuisjes. De straat heet Kietz, een slavisch woord voor vissersnederzetting. Je bent nu echt weg uit de grote drukke stad Berlijn en in de rust van een kleine dorpsstraat. Ook de Alte Markt met vakwerkhuis en nieuwe bibliotheek is heel rustig. Via de drukke winkelstraat ben ik in een kwartiertje weer terug bij het S-bahnstation.