Archive van april 2013

fietsen rond de wereld in nederland etappe 6

dinsdag 23 april 2013
frwn etappe 6

fietsen rond de wereld in nederland etappe 6

 

donderdag 11 april 2013
Burdaard – Pieterburen 68,8 km.

koud, ‘s ochtends nog geen 7˚C, ‘s middags iets warmer, NO wind, matig tot hard, vooral in Friesland, na Lauwersoog wordt het beter. ‘s ochtends twee uur miezer regen, eind van de middag ook, daartussen droog.

Een bijzondere dag. Het begint er al mee dat de wind gedraaid is, reed ik gisteren vooral westwaarts en was de wind toen west, nu rij ik vooral oost, maar de wind waait nu noordoost en behoorlijk hard ook. Ik kom slecht vooruit, zo’n 10 à 11 km per uur, en soms zelfs minder. Verder is het heel nevelig, dat levert wel mooie platen of, of je permanent in een schilderij van Willem van Althuis fietst. Burdaard uit gaat niet volgens de route, er wordt ijverig gewerkt en een bruggetje ligt eruit. De omleidingsroute (richting Dokkum) staat overigens goed aangegeven. Langs de vaart en later door de weilanden kom ik in Holwerd, daar moet een buurtschap Elba zijn. Maar hier zie ik geen bordje.  Dan verder naar de tibetaanse stoepa. Via een smal tegelpad door het weiland kom je er. Er staat een bord dat je welkom bent. Ik fiets naar binnen. Een oudere man komt naar buiten en geeft mij een geplastificeerd A4tje met een tibetaanse tekst. Daarmee moet ik langs de gebedsmolens gaan. De tekst doet negatieve ervaringen uit het verleden oplossen. Ik weet niet wat er gebeurt, het werkt emotionerend. Ik moet heel erg aan Bianca en Jan denken. Aan het eind leidt de man mij naar de tempel en vervolgens naar de gebedsruimte. Daar krijg ik ook een kopje lauwe flauwe thee. Ik sta een tijdje te kijken naar alle poppen en gebedsdoeken die er hangen. De man drentelt voor de deur wat heen en weer. Kennelijk heb ik hem ergens in gestoord. Ik ga maar gauw weer verder, de tocht tegen de wind in naar Nes. In dit deel van Friesland stikt het van de kleine oude kerkjes. Uitgeput kom ik in Moddergat aan. Ik besluit niet de slinger naar Morra te maken, maar zoals bij de Noordzeeroute langs de waddendijk te blijven fietsen. Eerder dan ik verwacht zie ik de Cleveringsluizen bij Lauwersoog. Hier staat een restaurant Zeezicht bij de boot naar Schiermonnikoog. Even bijkomen met een bord soep. Voorbij de sluizen blijf ik niet langs de waddendijk fietsen, zoals de route voorschrijft, maar duik ik de Marnewaard in. (van knp 5 naar knp 6).  Een recreatiegebied en verderop ook een militair oefenterrein. De beschutting van de bomen doet weldadig aan. Ik zie geen rode vlaggen, dus ik fiets gewoon door. Opeens verschijnt voor mij een tank. En later nog een. Ik krijg de schrik van mijn leven als er links dwars op het fietspad door de bomen een linie van soldaten met geweer in de aanslag aan weerszijden geflankeerd door twee tanks op me afkomen. Gauw doorfietsen. Ook aan het eind van het terrein geen rode vlag te bekennen. Vergeten, of is dit een oefening om op een missie burgers tegen te komen? Weer tegen de wind in richting waddendijk. De wind wordt minder en als ik het laatste stuk door Kruisweg (eindelijk een supermarkt) en Kloosterburen rijd naar Pieterburen is de wind bijna gaan liggen. Het is wel weer gaan miezeren. In Pieterburen kom ik in een zeer bijzondere VoF terecht. Alles hangt vol met frutsels, en er staan en liggen overal verkleedkleren. De koningin van Pieterburen houdt van verkleden en noemt zich actrice, comedienne en nog zo het een en ander. Twee vriendinnen zijn in de achterkamer bezig met naaien, er is niet veel aandacht voor een fietser. Wel een bon om gereduceerd bij het plaatselijk restaurant een menu te eten. Dat ga ik dan maar doen. De verwachting voor morgen is helaas weer regenachtig. Wanneer komt dat beloofde lenteweer nou eens?

tripcomputer: 68,87 km. reistijd: 5,48 uur gem. snelheid: 11,9 km p.u. tijd gestopt: 2,36 uur totaal gem. snelheid: 8,2 km p.u.

vrijdag: 12 april 2013
Pieterburen – Delfzijl 76,3 km.

koud, ong. 7˚C, behoorlijk veel wind ZW, weer tegen, nevelig, om twaalf uur een paar druppels, eind van de  middag een enorme bui.

Bij sommige adressen ben je blij als je s ochtends weer op de fiets zit. Ze deed heus wel haar best, de koningin van Pieterburen, maar het is duidelijk dat ze liever andere gasten ziet, dan zo’n serieuse alleengaande fietser. Ook het opgedrongen lunchpakket bevalt me niet. De wind, weer tegen, en de prachtige nevelachtige lucht, waaien de negatieve gevoelens gauw weg. Vanuit Pieterburen gaat het eerst noordelijk naar de waddendijk. Een bekend stuk voor mij, met Jan heb ik hier de Noordzeeroute gefietst. Vaak hebben we toen buitendijks gereden. Dat doe ik nu niet, de dijk biedt een beetje beschutting tegen de wind, en door de nevel is weinig te zien van de waddenzee. In Noordpolderzijl bij het kunstwerk van Jan van Loon – een land art, van blauw-grijze stenen die de golven van de zee verbeelden tegen rode stenen, de dijk –  weer zuidelijk. Er ligt hier een restaurant, maar dat is op dit vroege uur nog niet open. Via Usquert naar Rottem, een hoopje huizen bij elkaar. Het kerkje is zowaar open, en er is een tentoonstelling van fotos van Annet Eveleens. Ik ben het meest onder de indruk van het “Onweer boven Oosterburen” bij Middelstum. De route gaat om Uithuizen heen, dat doe ik niet. Een warm kopje koffie kan ik wel gebruiken. Dus na het plaatsje Doodstil fiets ik door naar het noorden. Uithuizen is verpest met een nieuw centrum, maar bij een warme bakker is  naast een krentenbol ook een kopje koffie te krijgen.

Oostelijk de stad weer uit, naar Uithuizermeeden. Ik kan het niet laten om even naar het kerkje te gaan kijken. De wit-blauwe Maria kerk. In 2001 was ik hier met Jan en hebben we een rondleiding gehad.  En dan weer sterk naar het noorden naar de waddendijk. Het noordelijkste puntje van Nederland, de Noordkaap. Ik klim met fiets de waddendijk op. Slechts twee jongens zitten achter een windscherm met fototoestel vogels te fotograferen. Het land staat hier vol met windmolens, die door de sterke wind hard draaien. In de verte is een ouderwetse molen zichtbaar. Wat is hij klein. Van de waddenzee is niet veel te zien, door de nevel. In het oosten is de industrie van de Eemhaven zichtbaar. De route gaat hier vlak langs. En buigt dan iets zuidelijker langs een oude waddendijk, met daarlangs kleine tamelijk armoedige gehuchten, zoals Koningsoord, Oudeschip,  Nooitgedacht (met bord) en Polen. Waarom ben ik bij deze kleine huisjes nou zo bang dat er een gemene hond tevoorschijn komt? Ik hoor hier zelfs geen hond blaffen. Via Spijk en Bierum – met bijzondere kerk, waarvan de toren gestut wordt door een enorme steunbeer.  Ik merk dat ik in de buurt van de stad Delfzijl kom. Meer auto’s op de weg. En de eerste druppels vallen traag. Bij Delfzijl ga ik op zoek naar de restanten van Ladysmith, een verdwenen buurtschap. Indertijd gebouwd door een Groninger die had gevochten in de Boerenoorlog in Zuid-Afrika bij de stad Ladysmith. In 1977 is nog geprobeerd er een speelplek van te maken, maar daar is niet veel meer van over.  En dan zet de regen behoorlijk door. Ik kom kletsnat bij mijn vrienden op de fiets adres aan. Een zeer vriendelijk man laat me binnen. En na een warme douche, droge kleren en een kop thee ga ik op weg naar het aangeraden restaurantje De kleine zeemeermin, dat op palen in de Eem staan. Een leuk adres. Vanwege het weer is het heel stil. De eigenaar zit vol verhalen over de streek. Dat is wel weer aardig als je alleen reist. Mensen praten makkelijker tegen je.

tripcomputer: 76,3 km reistijd: 5,35 uur gem. snelheid:13,5 km p.u  stoptijd: 2,38 uur totale gemiddelde snelheid: 9,3 km. p.u.

zaterdag 13 april 2013
Delfzijl – Groningen  62,2 km.

koud, 7 – 10˚C, nog steeds ZW wind, matig tot sterk. grijs weer, pas om een uur of zes breekt de zon door.

Laat op pad, lang gepraat aan het ontbijt met de vrienden van de fiets. Tegen kwart voor tien op de fiets. Eerst terug naar het centrum van Delfzijl. Daar een krant en brood gekocht. Toen toch de omweg via Tjuchem gemaakt, hoewel ik weet dat het beeld van Lenin, de reden van deze slinger, niet op zijn plek staat, maar bij een tentoonstelling in Assen. Toch leuk om het torentje van Farmsum, een dorpje tegen Delfzijl aan, te passeren, en een aardige tocht langs de vaart bij Tjuchem. Uiteindelijk kom je dan aan het Schildmeer-   weer naar het noorden naar Appingedam. Dat blijkt een aardig klein stadje te zijn. In het centrum met het historische stadhuis is het markt. Aardige kleine straatjes leiden me het stadje weer uit via een fietspad langs het Eemskanaal.  Dan weer door het stille land, omgeploegd landbouwgrond, leeg grasland, soms een paar schapen met lammetjes, grote boerderijen, soms in volle luister, soms vervallen. Door kleine dorpjes, onveranderd met kerkjes of zelfs grote kerken zoals in Stedum. In Bedum een kerk met en zeer scheve toren, schever dan die van Pisa, reden waarom hij in deze route is opgenomen. De kerk kent een lange bouw- en sloopgeschiedenis. Het koor is afgebroken, en in de buitenlucht aangegeven met stompjes pilaren, en een ijzeren altaar met boek. Aan één kant zijn de deuren in helder gele en oranje kleuren geschilderd. Vanaf Bedum is het niet ver meer naar Groningen, nog geen tien km. Van verre is de Martinitoren al zichtbaar. Eenmaal in de stad valt de drukte op me. Zes dagen in de eenzaamheid van het platteland maakt de hordes mensen op de late zaterdagmiddag in de stad tot een grote drukte. Met moeite beweeg ik me door de drukke winkelstraten, op weg naar het budgethotel naast de oude Weeva. Het hotel heeft geen fietsenstalling, maar ik mag hem neerzetten bij de parkeerplaats van het Martinihotel. Hopen maar dat hij er morgen nog staat. Gelukkig heb ik wel een tweede slot bij me. Toch niet voor niets meegesleept. Ik heb nog tijd om in de stad te slenteren. Eindelijk breekt de zon door. En ik geniet van een wit biertje op de oude Markt onder de Martinitoren.

tripcomputer: 62,2 km., reistijd: 4,47 uur, gem. snelheid: 13.1 km p.u., rusttijd: 1.21 uur, totale gemiddelde snelheid: 10,2 km p.u.

 

Zondag 14 april 2013
Groningen – Winschoten 57,7 km.

Nog steeds koud, ong. 10˚C, en nog steeds matige tot harde wind, nu weer ZO, dus nog steeds tegen. De zon komt pas door als ik al in de trein zit.

Om half negen is er in de zeer eenvoudige eetzaal nog niemand te bekennen. Snel op weg. De stad uit gaat goed, het is heel rustig, alleen lopers en hondenuitlaters lopen hun rondje. Een klein ommetje door grasland om Essen aan te doen, en dan zit je gauw in het villadorp Haren. De hortus – die een paar jaar geleden met sluiting bedreigd werd, ligt er goed bij. Harkstede, een dorp verderop, heeft een bijzondere kerk. Een toren aan de zijkant van de kerk. En een hoge trap naar het kerkgebouw. De kerk blijkt eind 17e eeuw gebouwd door Henric Piccardt en Anna Elisabeth Rengers, eigenaren van de Freaylemaborg. Onder de kerk is een grafkelder voor Piccardt en Rengers. Via een vaart en een vochtig natuurgebied kom ik in Slochteren en daar fiets ik recht op de Freaylemaborg af. Een weg doorsnijdt nu het park, en een merkwaardig stelsel van gebogen voetgangersbruggen maakt het mogelijk toch zonder kleerscheuren naar de borg te lopen. De borg is nu een museum. Het ligt in een langgerekt park, en de fietsroute loopt daarlangs. Door open landbouwgrond gaat het nu naar spitsbergen met de boerderij Nova Zembla. Zo’n typische grote groningse boerderij. In Zuidbroek gaat de kerk net uit. Nog een klein stukje tegen de wind in door open land, en dan langs het Winschoterdiep zo naar Winschoten. Daar heb ik eerst het standbeeld van Adolf van Nassau bekeken, die van de slag bij Heiligerlee. Een monument dat het Rijk in de uitverkoop doet. Het staat er gelukkig heel goed bij, in een klein parkje. Even verderop is B&B Klosterholt, waar ik mijn een na laatste stempel haal. Het station Winschoten is verlaten, de trein is net weg, en gaat maar eens per uur. Ja, je zit hier niet in de randstad.

tripcomputer: 57,07 km.,  reistijd: 3,56 uur, gem. snelheid: 14,5 km p.u., rusttijd: 1.00 uur, totale gemiddelde snelheid: 11,5 km p.u.

fietsen rond de wereld in nederland etappe 5

dinsdag 16 april 2013

 

frwn etappe 5

fietsen rond de wereld in nederland etappe 5

 

maandag 8 april 2013
Steenwijk -Nijeberkoop 63,3 km.

zonnig, koud ong. 10-11˚C,  flinke NO wind, die ik ook een deel van de route tegen had.

Vandaag gestart met het vervolg van etappe 5 in Steenwijk. In juli 2011 heb ik daar al een klein stukje van gedaan. Met de trein ben ik tegen half twaalf in Steenwijk. De gps ingeschakeld, en jawel deze keer heb ik de route goed ingegeven met minder dan 50 waypoints. Ik zie zowel de waypoints, als de route en de routeaanwijzingen. Waar iets te zien is van het thema van de route: de wereld in Nederland, heb ik een rood waypoint gegeven. Het staat allemaal op het schermpje van de gps. Heerlijk. Vanaf station Steenwijk kom ik via een pad langs het spoor vrij snel op de route. Er volgt een weg waaraan kleine boerderijen liggen. Hoewel ik niet van plan ben om de Indonesische dierentuin Taman Indonesia te bezoeken, ga ik er wel even langs. Ik rijd dezelfde weg terug. Dan komt een mooi stuk door bos en heide. Het voorjaar is laat. De bomen en struiken zijn nog niet uitgelopen. Wel zie ik  twee ooievaars in de wei lopen. Een deel van het fietspad loopt langs de Johan Post kazerne. Er staat dat je bij een rode vlag hier niet mag fietsen. Gelukkig hangt er geen rode vlag, want het boekje geeft geen alternatief. In het heideveld liggen twee hunebedden ( D53 en D54  ) Ik ben hier twee en een half jaar geleden geweest met de Europafietsers. Door bos en landbouwgebied – een boer heeft zijn koeien buiten gezet – bereik ik Diever. De plaats met de Shakespeare opvoeringen traditie. Ik fiets een rondje om de kerk, omdat hier een standbeeld staat van de elfenkoningin Titiana en de wever met ezelskop Spoel uit een stuk van Shakespeare. Een kop koffie zou er wel ingaan, maar het is maandagmiddag en er is niets open. Verder maar weer naar Vledder. Volgens het boekje heeft dit dorp model gestaan voor Ons Dorp in het Monopolyspel, omdat dit dorp als enige in Nederland zowel een Brink als een Dorpsstraat heeft. De route voert niet over de Dorpsstraat, als ik daar toch naar toe rijd, op zoek naar een straatnaambordje,raakt de gps van de wijs. Hij kan niet herberekenen hoe ik weer terug moet. Nou weet ik dat zelf  nog wel, maar terug op de Brink moet ik de gps opnieuw instellen op de route. Het museum voor Valse Kunst heb ik jaren geleden met Jan bezocht. We kregen toen een rondleiding van de verzamelaar Henk Plenter zelf. Een bijzondere ervaring.(Hij is inmiddels  overleden). Frederiksoord, Wilhelminaoord  allemaal onderdeel van de Maatschappij van Weldadigheid. Onlangs door publicatie van het Pauperparadijs van Suzanna Jansen behoorlijk in het nieuws gekomen. Je verwacht in dit gebied geen bamboetuin ( Mei Chi), het hek staat open en ik werp een blik naar binnen. Dat ziet er ondanks het late voorjaar mooi uit. Toch nog maar eens later in het jaar terugkomen, dan kan ik ook de Kolonienhof (museum over de maatschappij van weldadigheid) bezoeken. Er volgt nu een tamelijk saai stuk over de weg. Het is rustig, dat wel, maar aan weerskanten liggen saaie graslanden, zonder koeien, met tractoren die het laatste gras maaien. De gemeente  Weststellingwerf heeft gemeend de weg te moeten opleuken met het bord:” Mooi hé? Weststellingwerf! ” Net na het buurtschap Frankrijk ligt mijn vrienden op de fiets adres. Ik word zeer gastvrij onthaald met warme thee en na de douche staat een heerlijk vegetarische pasta op tafel. Je kan het slechter treffen.

Tripcomputer:63,3 km (+ 6 km Voorschoten Leiden), 4,33 uur reistijd, gem. snelheid: 13,9 km p.u, rusttijd: 1,40 uur (incl. 1 uur bij VoF), gem.snelheid: 10,1 km. p.u.

dinsdag 9 april 2013
Nijeberkoop – Roden 81,9 km

koud, ‘s ochtends nog een 4˚C, later wat warmer. Eerst zonnig, later afwisselend grijs en zonnig, begin van de avond een beetje miezer.

Na een ontbijt met vers eitje van de kippen in de tuin, even over half negen op de fiets. Eerst een paar km. naar het noorden. De Albardalaan loopt dwars door de Delleboersterheide en Diakonievene, een natuurgebied met schraalgraslanden en heide. En schraal en grijs is dat grasland. Achtereenvolgens kom ik Egypte tegen en  langs een vaart aan de ene kant Moscou, met de straat Moscouwei en aan de andere kant Petersburg. Tussen Egypte en Moscou passeer ik de Tjonger, de taalgrens tussen het Weststellingwerfs en het Fries. Die stroom ga ik een uur later – na een warme stop bij het Witte Huis in Donkerbroek – weer over, om tenslotte ruim twee uur nadat ik gestart ben bijna weer bij het beginpunt in Makkinga uit te komen. De gps heeft het moeilijk met routeren. Kennelijk wordt de route in de gps opnieuw gegenereerd en komt die soms niet overeen met de route in Basecamp. (het softwareprogramma op de computer). Bij Elsloo kom je op een onverhard pad. Het is nu goed begaanbaar, maar dat als het regent zal dat wat minder het geval zijn. Je duikt hier de bossen van het Fries/Drentse Wold in. Het is heel stil, alleen vogels zijn te horen. Bij het Canadameer pauzeer ik voor de lunch, het is nog wat vroeg, maar de zon schijnt nu en ik zit daar uit de wind. Ook hier is niemand te zien. Ik geniet van de rust en de schittering van de zon op het water. Bij knp 83 zit het buitencentrum van SBB van het Drents-Friese Wold. Appelscha, dat ik vorige keren ken als een toeristisch oord is geheel verlaten. Ik fiets gauw door naar het prachtige natuurgebied van het Fochteloërveen. Hier fietst een Friese dame mij achterop. Zij komt uit de buurt en maak regelmatig een rondje. Het heide is nog donkerbruin, en de grassen van het hoogveen zijn dor. Maar toch weet het veen mij te imponeren door de stilte en de wisselende kleuren groen, geel en grijs. Een klein uitstapje naar Veenhuizen waar Siberie ligt. Van de Friese dame weet ik inmiddels dat het gevangenismuseum geheel vernieuwd is. De tocht vandaag laat niet toe om het te bezoeken, maar ik zet het op mijn lijstje. Ik passeer in Veenhuizen huizen met stichtelijke teksten als: Werk en Arbeid, Leering door Voorbeeld, Kennis is Macht. Na de penetentiare inrichting in Veenhuizen komt een beroerd smal fietspad langs de Meidoornlaan. Die laan is een stoffig zandpad. Het smalle grindstrookje dat voor fietspad moet doorgaan, is herhaaldelijk ondergestoven met zand. Zou dat zandpad er nog steeds liggen om vluchten moeilijker te maken? Via Norg bereik ik de brink van Roden met de beeldjes van Ot en Sien. Mijn vrienden op de fietsadres is in een buitenwijk.

tripcomputer: 89,1 km. reistijd: 6,09 uur, gem. snelheid: 14,5 km p.u., rusttijd: 2,26 uur,  totaal gem. snelheid: 10,4 km. p.u.

woensdag 10 april 2013
Roden – Burdaard 96,7 km.

nevelig weer, veel bewolking, geen regen, iets warmer, ong. 10˚C, matige tot harde ZW en W wind. langdurig tegen. Nagenoeg geen zon.

Na een prima ontbijt en het journaal van RTL4, tegen kwart voor negen op de fiets. Achter de VoF adres loopt een fietspad en dat komt uit bij knooppunt 74. Het is heel nevelig, met een licht zonnetje. Behoorlijk opgefrist na de regen van vannacht. Het Groningse land is mooi zo. Ik passeer nog een hunebed, nr. D1. Het ligt daar heel stilletjes in het zand. Dan zak ik eerst een stuk naar het zuiden, om Amerika aan te doen, een gebied waar ook de camping het Ronestrand ligt, waar een stempeltje gehaald kan worden. Het is nog heel rustig op de camping. Te vroeg in het jaar. De route,  nu etappe 6,  gaat dan weer naar het noorden naar Leek. Ik kom uit bij de Hema en besluit daar een kopje koffie te gaan drinken. Op zoek naar een krant loop ik nog even de tegenoverliggende straat in, en dan blijkt dat daar een geheel nieuw grootschalig winkelcentrum verschenen is met alle bekende winkels. De route loopt verder op het landgoed Nienoord, maar daar zijn ze aan het werk. Het pad is grondig afgesloten. Ik probeer eerst via een andere ingang in het park toch op de route te komen, maar dat lukt niet. Dan terug naar Leek en via Tolbert bij knooppunt 30 de route weer opgepakt. Dat kost wel even moeite, want de GPS wil met steeds terugleiden naar eerdere waypoints die ik nog niet heb aangedaan. Even verderop ligt het Wolddiep met het verveningsgebied de Bakkerom. Hier iets meer vogels, en een pontje dat je zelf over het water moet trekken. Gelukkig komen er geen boten aan, want die moet je voor laten gaan, en het lukt me wel om het veer heen en weer te trekken, maar langzaam. Inmiddels fiets ik pal west. Ten opzichte van gisteren is de wind gedraaid, hij staat nu west en het waait behoorlijk hard. Ik houd die wind tot Barlehiem, en het put behoorlijk uit, omdat je de meeste kilometers door open gras- en bouwland fietst. Eerst maar eens om Grootegast heen naar de Bombay, een buurtschap en een polder. De laatste is blijkens een bord vrij toegankelijk en een particuliere natuurparel. In Lutjegast gepauzeerd met een broodje en op zoek gegaan naar het Abel Tasmankabinet. Maar dat blijkt in de renovatie. Langs het van Starkenborgkanaal over een slechte weg naar de brug bij Stroobos. Het is een draaibrug. Als ik aankom ligt hij in het midden van het kanaal. Een met zand gevuld schip vaart langs. Hier is nog enige scheepvaart, er wordt aan op de werf een middelgrote boot gebouwd. Gerkesklooster via de Singel verlaten (nog nazoeken of de vorm van deze plaats vroeger anders was). De route gaat dan door een langgerekt park langs de nieuwbouwwijken van Buitenpost. Overigens kom je aan horeca of winkels tot Burdaard niets meer tegen. Over het spoor ligt het buurtschap Egypte, ook hier hebben waarschijnlijk zigeuners gewoond (gypsies). Er volgt nu een lang stuk door de weilanden van Friesland, soms met kleine dorpjes en dito kerkjes. Pas bij Altstjerk – mooi oud kerkje en mooi dorpscentrum met kleine huisjes- weer een bijzonderheid, namelijk een natuurgebied dat op zijn Fries Griekenland en Turkije heet. Door de bomen sta ik even buiten de wind, een verademing. Het laatste stuk tegen de wind in gaat naar Barlehiem, dat afgeleid is van Bethlehem. Het beroemde bruggetje doet de route niet aan. En ik heb inmiddels zoveel kilometers op de teller staan, dat ik ook niet meer wil terugrijden. Langs de vaart, gedeeltelijk door de wei, ga ik verder naar Burdaard. Daar wacht een warme kamer in een aardige B&B op mij.

tripcomputer: 96,7 km., reistijd; 7,09 uur, gem. snelheid: 13,5 km., rusttijd: 2,06 uur, totaal gem. snelheid: 9,9 km p.u.

bergen op zoom – steenbergen

zaterdag 6 april 2013

Met oud-collega’s (groep V&V plus)  op stap. Nu een etappe van het LAW Floris V, van Bergen op Zoom naar Steenbergen. Bij station Bergen op Zoom is het even zoeken naar onze collega die uit het oosten moet komen, maar dan kunnen we op pad. De lente is niet vaak zo laat geweest. Er is nog bijna niets uitgelopen. En ook de vogelaars onder ons signaleren dat de vogels zich stiller houden dan normaal. Het is droog, koud en guur weer. Maar de pret is er niet minder om. De etappe is mooi. Eerst door het landgoed Zoomland, oorspronkelijk vier landgoederen met grote huizen (die er niet meer staan), nu een natuurgebied met loof- en naaldbossen, zandverstuivingen, waters en moerassen. We komen onderweg drie geplukte duiven tegen. Een enkele roofvogel zweeft in de lucht. Geen horeca onderweg, gelukkig is halverwege een manege. Daar schenken ze koffie en je mag er je eigen boterham opeten. Om in het volgende natuurgebied te komen, moet er een klein stukje langs de A4 overbrugd worden. Als je het hek overstapt van Het Laag kom je in een oud veenontginningsgebied. Hier veel vogels, meeuwen en ganzen. Spoedig daarop bereiken we Steenbergen. Een lekker biertje is een welverdiende beloning.

monet in zaandam

maandag 1 april 2013

Monet in Zaandam. Door het fietsen van de routes  “Fietsen rond de wereld in Nederland” kwam ik hem tegen. Ik bestelde het boekje “1871, Monet in Zaandam“. Dat belooft een wandeling, maar geeft alleen een kaart met daarop in willekeurige volgorde de plaatsen die Monet geschilderd heeft. Een goede oefening om met de software van de GPS een wandelroute uit te zetten. Eerste Paasdag, het is koud, maar droog en zonnig. Ik start bij het station. Een jaar heb ik in Zaandam gewerkt. Dus ik denk dat ik het hier wel ken.  De plek is  onherkenbaar veranderd. Hoge gebouwen in de stijl van de Zaanse huizen en de Gedempte Gracht weer opengegraven. Je kan van mening verschillen over de architectuur. Ik vind het centrum er erg door opgeknapt. De wandeling die ik uitgezet heb maakt eerst een lus naar het zuiden, langs de Voorzaan. Bij de Haven probeer ik me voor te stellen dat Monet hier gezeten heeft (1). Het is er nu veel steniger en veel minder bootjes op het water. Bij de Zuiddijk (8) is een stuk gedempt, waar de huizen eens aan het water stonden is nu een saai parkeerterrein. Met mijn neus in de zon loop ik de Zuiddijk af en kom via de Bleekerlaan weer aan het water. Hier in de buurt heeft de molen Het Oosterkattegat gestaan (2). Via de Den Uylbrug loop ik aan de andere kant terug. Halverwege staat een beeld waarbij je je afvraagt wat die man aan het doen is. Dat blijkt een houtwerker te zijn, gemaakt door Miletic. En blijkens het bord ernaast heeft het een bewogen geschiedenis. Opdracht van het gemeentebestuur, maar vervolgens geweigerd. En uiteindelijk dankzij een actie van de bevolking toch geplaatst.  Vlak voor ik weer bij de Dam ben, loop ik langs het Blauwe Huis (7) dat allang niet meer blauw is. Ernaast is op een braakliggend stuk grond een moestuin gemaakt, de moestuin van Monet. Geïnspireerd door het kookboek “Claude Monet, schilder en fijnproever”. Vanaf de Dam begint de tweede lus naar het noorden. Dat is eerst een beetje saai, omdat de route niet langs het water kan lopen, maar door een oninteressante winkelstraat. Dat wordt beter als ik de Parkstraat kan inslaan, met op de hoek een oude hervormde kerk, de Bullekerk, zo genoemd omdat hier een man en zwangere vrouw door een stier op de horens zijn genomen en dat niet hebben overleefd.  De straat heeft aardige geveltjes, aan het eind een watertje. Hier moet volgens het boekje “de molens in het Westzijderveld” ontstaan zijn. Nu ligt er een parkje, dat met een weidse naam “Volkspark” heet. Terug maar weer naar de Zaan. Bij de Prins Bernhardbrug kun je aan de overzijde het Zaanse huis aan de Oostzijde zien, geschilderd door Monet als “Huizen aan de Achterzaan” (16).  Ik loop door tot de Willem Alexanderbrug. Hier is het verschil heel groot, tussen de Zaan bij Zaandam nu en de Zaan bij Zaandam van Monet (15). Dicht langs de Zaan kan ik teruglopen naar de Dam, aan het eind langs nieuwe hoogbouw zelfs over een vlonder in de Zaan. Tot slot bekijk ik de “Tuinhuizen aan de Achterzaan” (3). Een leuk initiatief van de Stichting Monet in Zaandam.