Archive van juni 2013

fietsen rond de wereld in nederland etappe 2 eind

vrijdag 14 juni 2013

 

gefietste etappe 2 en deels 3 alkmaar - schagen

gefietste etappe 2 alkmaar – schagen

Dinsdag 11 juni 2013 Zaandam – Schagen, 52,4 km.

iets warmer, ong. 18˚C, matige ZW wind, droog, een beetje zonnig.

Even over negenen weg. Ze blijft het me toch een beetje kwalijk nemen, de mevrouw van de Vrienden op de fiets. Nu had ze niet alles perfect kunnen voorbereiden. Ik ben wat van slag. Vergeet om de track aan te zetten van de GPS en de tripcomputer – die precies bijhoudt hoeveel ik fiets, hoeveel ik rust en wat de gemiddelde km. per uur is – op nul te zetten. Alkmaar is rustig en via een weg die ingericht is als toegans- en uitgangsweg voor de fiets, waar de auto gast is, verlaat ik de stad. Maar niet de gebouwde omgeving. St. Pancras is aan Alkmaar vastgebouwd. Ik maak een rondje om de Witte Kerk van St. Pancras, een gotisch kerkje uit de 16e eeuw, nu niet meer wit, omdat de muren in de 50er jaren ontpleisterd zijn. Niet lang daarna passeer ik het historische veiliggebouw van Broek op Langedijk. Hier is nu het Veilingmuseum gevestigd. Onlosmakelijk met de veiling zijn de 1000 eilanden verbonden. Hier werd de groenten geteeld die in de veiling werd verhandeld. Nu zijn de eilanden bebouwd met vaak sjieke huizen. Door wei- en akkerlanden (kool wordt hier verbouwd) kom ik uiteindelijk terecht in een heel modern uitbreidingswijkje bij Nieuwe Niedorp, met een bijna stedelijk allure. Hier ligt het huis met de kunsttuin, het Nederlands Kremlin, waar ik een bezoekje aan breng. Dhr. Leegwater heeft in deze tuin een aantal bouwwerken, waaronder de Basiliuskathedraal van het Kremlin, op geheel eigen wijze nagebouwd. De tuin is vandaag gesloten, maar ik mag even rondkijken. Het is net zo vreemdsoortig dit hier te vinden, als de tibetaanse tempel in het Groninger landschap, die ik in april tegenkwam. Tegen de wind in naar het westen kom ik aan mijn laatste stempelpost, camping de Wielen. Het is hier heel rustig, en de receptie is gesloten, maar het halletje voor de receptie bevat een krantenrek, met krantenkist, en daar ligt het stempel. Vanaf hier is het niet ver meer naar Schagen.

fietsen rond de wereld in nederland etappe 2 vervolg

vrijdag 14 juni 2013
track Zaandam Alkmaar

track etappe 2 Zaandam – Alkmaar

maandag 10 juni 2013 Zaandam – Alkmaar 62,7 km.

behoorlijk koud voor de tijd van het jaar, ong. 15 gr., matige NW wind, droog en grijs.

Met de trein van 10.00 uur op pad. Om even over 11 stap ik uit in Zaandam. Het spiksplinternieuwe centrum in. De GPS aangezet en dat gaat fluitend. Rustig langs de Zaan. Een afwisseling van fabriekscomplexen, nieuwe appartementengebouwen, oude houten groenen zaanse huisjes en alles daar tussen in. Dit stuk heb ik al gefietst in december 2011, maar toen heb ik de winterroute gereden over Wormerveer en Krommenie. Nu wil ik over Oost Knollendam  met de twee pontjes. Ik passeer de Zaanse Schans, weer druk met fotograferende Jappanners, die nauwelijks uitwijken op het fietspad voor een fietser, en verderop bij Wormerveer de Zaanwand, met de bakstenen fabrieksgebouwen uit eind vorige eeuw. In Oost-Knollendam zie ik een zwartgeteerde schuur met daarop de tekst “Koningsbergen” met een ANBW bord. Ik stap af en wordt meteen aangesproken door de eigenaar, die er pal naast woont. De schuur, oorspronkelijk een zaadpakhuis uit de 17e eeuw,  stond oorspronkelijk in Jisp, moest daar weg en is hier opnieuw opgebouwd. Vol trots laat de eigenaar zien dat er nog originele planken zitten aan de buitenkant, zwaar geteerd, en ook heel brede vloerdelen binnen. Jisp had handelsbetrekkingen met Koningsbergen in Oost-Pruisen.  Ik vertel dat ik in Koningsbergen, nu Kaliningrad, ben geweest. Opgewekt ga ik verder naar de veerpont. Daar hangt een klein bordje met daarop de tekst: zaterdag 8 juni uit de vaart, ketting gebroken”. Er zit niets anders op dan terug te gaan naar Wormerveer en weer de winterroute te nemen. Ik zet de GPS uit, omdat hij me steeds wil laten omkeren. En in Wormerveer voer ik als bestemming het waypoint in waar ik moet uitkomen om de route weer op te pakken. En dat werkt goed. Vrij snel sta ik aan de andere kant van het Molletjesveer, het tweede veer op de zomerroute. Er volgt nu een prachtig stuk door het natuurgebied van Staatsbosbeheer Ham en Crommeneije. Nat grasveld met veel water, geel en rood van de zuring en de boterbloemen. Hier zie je grutto’s klapwiekend en schreeuwend in de lucht. Dichter bij Uitgeest is zijn de graslanden weer kaal en egaal groen. Her en der grote tractoren het gras. Maar veel is al gemaaid. Op een veld lopen een aantal kieviten verdwaald rond.  Via Limmen  naar Heiloo. Daar stap ik af bij de Maria ter Nood. Een bedevaartsoort rond een waterput, de Runxputte. Boven de put staat de spreuk: ” Als ge mij gaat eren, zal de wind gaan keren”. Dat blijkt samen te hangen met het volgende verhaal. Een schipper in nood hoort boven de storm uit de stem van de maagd Maria die zegt: Als ge mij gaat eren, zal de wind keren”. De schipper bidt, komt veilig aan land, en zet zich in voor haar verering. Er staat nu een kapel met Mariabeeld en veel kaarsen, met daaromheen een park met de kruiswegstatie, een klooster, nog een kapel en een informatieoord/annex restaurantje. In deze buurt liggen drie bijzondere waterputten. De route doet er nog één aan:  de Adelbertusakker. Vlakbij de Abdij van Egmond. De akker bevat de omtrek van een kapel, een waterput, en drie moderne houten beelden. Alles in een overvloedig  bloeiende tuin. Adelbertus was een monnik in de 8e eeuw, wellicht een leerling van Willibrord. Ik kom nu in het duingebied aan, met kromgewaaide struiken, meidoorn  en enigszins heuvelige fietspaden. Bij Egmond aan de hoef, gaat het fietspad net iets verder van het duin af. Aan het eind, vlak voor de weg naar het oosten buigt naar Bergen, staat de boerderij de Franschman. Ik hoop dat ik de goede heb gefilmd, want er staat niets op. Door een bosrijk gebied rijd ik Bergen binnen. Rond de bekende ruinekerk staan veel tenten, kennelijk wordt er binnenkort iets uitgevoerd. Kronkelend door dit toeristische rijke plaatsje met mooie villa’s, in met groen omzoomde lanen,  kom ik op een fietspad door de weilanden, dat rechtstreeks naar Alkmaar leidt. Het is tegen zessen, dus ik rijdt meteen naar het vrienden op de fietsadres. Een zeer verbaasde mevrouw opent de deur. ” U heeft volgende week besteld”. Verward kijk ik in mijn schema. Wat dom, alle overnachtingen heb ik een week later geboekt. Gelukkig kan ik bij haar wel terecht. Ik besluit morgen nog een stuk te fietsen, en dan met de trein huiswaarts te keren. Om de rest volgende week af te maken. Maar eerst moet ik dan een aantal afspraken omzetten. Wat dom, wat dom.

velo kunstroute in leiden

woensdag 5 juni 2013


Bij toeval kreeg ik een foldertje in handen van de velo kunstroute in Leiden. Van 18 mei tot 9 juni 2013 hebben 28 kunstenaars een afgedankte fiets omgewerkt tot een kunstwerk. De route start bij Galerie Diana Lepelaar op de Haagweg en eindigt daar ook. Dat lijkt mij een aardige activiteit op 2 juni, de verjaardag van Jan. Het weer is wat koud, maar lekker zonnig. Galerie Lepelaar, waar een overzichtstentoonstelling van deze route te zien is,  is niet open, hoewel in de folder staat dat hij dagelijks open is, behalve op maandag. En dat blijkt typerend voor de kwaliteit van deze route. Eerst even klagen: bij elke fiets hangt een kaartje met een QR-code. In de volle zon is dat lastig te scannen. Als het lukt, verschijnt er een foto met enkele regels tekst. De foto voegt niets toe, de tekst zou beter op het kaartje geprint kunnen worden. Sommige fietsen zijn weg (Doezastraat en Breestraat 117), andere staan verstopt (Zijlsingel), of zijn verplaatst (de fiets van Martine de Clercq staat niet meer bij Vooraf en Toe, maar bij de Kijkshop), en twee hebben een verkeerd nummer op de plattegrond. Sommige kunstfietsen zijn zo te zien snel in  elkaar geknutseld. En als ze dan een buiten staan, in regen en wind, krijgen ze iets triestigs. Een afgedankte fiets met wat sliertjes, (de fiets bij de Zijlpoort). Een aantal  kunstenaars zoeken de inspiratie in het water, ofwel doordat de fiets in het water staat, ofwel omdat er een associatie is met water, of gewoon omdat de verroeste fiets op zichzelf al een ready-made kunstwerk is. Andere hebben het meer in de aankleding gezocht, vilt, schapenvacht, omhuld met plastic, papier, delfs blauw. Een enkeling speelt met de onderdelen van een fiets. Aardig vind ik de “lelijke eend wordt zwarte zwaan” fiets voor de Leidse Schouwburg. Een donkere fiets beplakt met zwarte  veren, een fiets die niet wil opvallen, maar glinstert als er zon op schijnt. Of de fiets bij Nieuwe Rijn 60, een zadel op de plaats van het stuur, en een wit verenpak als wapperende rok. Bedrieglijk de fiets op het stadhuisplein, een fiets door een plaat heen. Aan een kant is de rest van de fiets op het hout geschilderd. Dat is twee keer kijken. En grappig de fiets op de Beestenmarkt bij het pannenkoekhuis. Een oerhollandse fiets, beplakt en opgesierd met delfs blauw.
Zou ik iemand aanraden de route te fietsen? Nou nee, maar zomaar een kunstfiets tegenkomen, als je toch in het centrum van Leiden moet zijn, dat is wel aardig.