Archive van juli 2013

blauwe tram route 2

donderdag 4 juli 2013


Op 6 mei fietste ik de route van de Blauwe Tram naar Katwijk en Noordwijk. Vandaag, zondag 30 juni, ben ik uitgenodigd voor een verjaardagspartij van een vriendin in Den Haag. En omdat het eindelijk mooi weer is in deze zo verregende zomer, besluit ik eerst de Blauwe Tram route naar Scheveningen te fietsen en vandaar terug naar Den Haag. Ik begin in Voorschoten in de Voorstraat bij restaurant de Blauwe Tram. Het boekje is wat negatief over de winkelstraat de Schoolstraat in  Voorschoten, hier heeft kennelijk de tram gelopen, maar dan hebben de routemakers niet gekeken naar de Voorstraat, met zijn leilinden, monumentale historische bebouwing en terrassen op de zon. Over de Veurseweg, die in Leidschendam Veursestraatweg heet, en vervolgens Oude Trambaan. Aan deze weg is in een nieuw complex een wijkcentrum de Blauwe Tram gevestigd. Ik probeer het logo met tram op de glasruit te fotograferen. Bij de Parkweg in Voorburg moet even naar links gefietst worden, hier stond de remise van de Blauwe Tram. Nu een nieuw woningbouwcomplex. De herinnering aan de Blauwe Tram wordt levend gehouden met een meer dan levensgrote afbeelding op het trappenhuis, een stukje rails en een dwarsgeplaatste paal van de bovenleiding. En natuurlijk een informatiezuil. Daarop zie ik dat de Blauwe Tram ook een route had over de bollendorpen naar Heemstede en Haarlem. Het zou leuk zijn als daar ook een fietsroute over komt. Er komt nu een stuk langs de drukke Utrechtse Baan. Den Haag heeft hier futuristische kantoren gebouwd. Het heeft iets onherbergzaams en je kan je moeilijk voorstellen dat hier die kneuterige tram heeft gereden. Verderop bij de Koningskade, Plesmanweg en Nieuwe Parkweg is juist heel goed te verbeelden dat de ouwe tram hier liep. De moderne tram van de HTM rijdt net voorbij. Bij de nieuwe Scheveningse Bosjes is men net bezig met de uitbreiding van het Atlantic Wall museum. Ik wist niet dat er naast Noordwijk nog een Atlantic Wall museum is. Hoe langer de tweede WO voorbij is, des te meer herinneringstekens worden hersteld en opengesteld. Bij het Kurhaus is het een drukte van belang. Er wordt gezongen door een shantykoor en het beeld van Wim Kan en Corrie Vonk gaat schuil achter het tentdoek.

fietsen rond de wereld in nederland etappe 3 deel 2

donderdag 4 juli 2013

gefietste etappe 3 den helder – zurich

donderdag 20 juni 2013

Den Helder – Oost-Vlieland 68,2 km

koeler dan gisteren, zo’n 20 graden, nevelig met zon door de wolken (soms), eind van de middag behoorlijke bui regen. Op Vlieland ook regen.

Ik ben vroeg wakker, lekker uitgeslapen. Het ontbijt staat weer in de koelbox voor de deur. Geen bestek ditmaal. Gelukkig heb ik altijd een zakmes bij me. Om even over 8 zit ik op de fiets. Via de Keizersgracht fiets ik naar de Havenweg en vervolgens naar de boot. De stad maakt zich op voor Sail. Matrozen op straat, veel met vlaggetjes versierde boten in de haven, mannen met id pasjes op hun buik. Ik ben toch een beetje nerveus over de boot. Gaat hij wel met de Sail? Maar ik hoef me nergens zorgen over te maken. De boot gaat gewoon, en hij is nog tamelijk rustig ook. Op Texel aangekomen wordt ik aangesproken door een fietser met ook een Vittorio fiets. Hij denkt dat ik niet weet waar ik heen moet en wil me helpen. Maar is sta te wachten tot de GPS de route heeft gevonden. Hij adviseert met eerst in het haventje van het Horntje te gaan kijken naar de grote windjammers die liggen namelijk hier afgemeerd voor de Sail Den Helder. Het is nogal nevelig, de grote driemasters doemen op in de mist. Zou het er in de 17e eeuw ook zo hebben uitgezien? Of waren het er toen meer of minder? Ik fiets terug om de route op te pakken. Eerst gaat het een stuk langs de waddendijk – buitendijks- tot Oudeschild. Dat blijft dus genieten van de oude schepen. De wind staat NO, en heb ik behoorlijk tegen. Bij Oudeschild staan veel mensen te kijken. Het is ook echt spectaculair. De route buigt nu naar binnen, over het Skillepaadje, een smal weggetje. Twee groepen met fietsende kinderen kom ik tegen. Het weggetje is in de 17e eeuw aangelegd om het goede Texelse water te vervoeren naar de schepen. In de verte zie ik de Hoge berg al liggen. Een bultje, overgroeid met bomen en struiken in het landschap. Vlak daarbij ligt de Georgische begraafplaats. Ik breng er een bezoekje. Alles is mooi aangeharkt. Niets verwijst naar de gruwelijke laatste oorlogsdagen toen de opstand van de Georgiers door de Duitsers zo bloedig is neergeslagen. Het is mooi om het eiland zo dwars over te steken. Je ziet die typische Texelse schapenboeten, tuunwallen (afscheidingen tussen de weilanden van gestapelde graszoden),  kleine houten huizen en grote stolpboerderijen. Natuurgraslanden, afgewisseld met akkerbouw en produktieweiden. En in de verte de duinen, die snel dichterbij komen. De tocht gaat nu weer naar het noorden. Door het bos van de natuurgebied de Texelse duinen. De wind is minder voelbaar. Ik passeer het Belzenbos, in het kader van de werkverschaffing door Belgische gevluchte mannen tijdens WOI aangeplant, hotel California – een qua architektuur niet interessant gebouw, en de Nederlanden, een prachtig kweldergebied. De route doet geen plaatsjes aan, gaat door de buitenkant van Oudeschild, vermijdt den Hoorn en de Koog, maar gelukkig kom ik onderweg op  de Zanddijk, een tentje tegen, waar de uitbater net alles aan het buiten zetten is. De frituur is nog niet heet, waarschuwt hij, maar koffie met warm appelgebak heeft hij wel. Ik schiet hard op en heb dus tijd om bij de Dromer van Rapa Nui – een beeld gemaakt door een kunstenaar van het Paaseiland, te kijken in de Eilandgalerij van Niek Welboren en Kerstin Edelmann.  Die is gevestigd in de voormalige school van Eiderland. Schilderijen, voornamelijk van luchten en zee, met keramiek geinspireerd door schelpen. Een klaslokaal is helemaal ingericht met oude schoolprodukten, schoolplaten, leesplankjes, schrijfmethoden, en andere parafernalia. Achter de school en de naastgelegen onderwijzerswoning is een grote tuin. Heel organisch vormgegeven. De beelden van  vallen daar helemaal op hun plaats. Ze horen daar.  Even verderop ligt het vliegveld van Texel. Daar is een klein museum bij, en blijkens een opschrift op het gebouw, is er een tentoonstelling over de Georgiers. Ook hier maar even naar binnen. Het gedeelte over de vliegtuigen sla ik over, het gedeelte over WoII, en dan speciaal het stuk over de Georgiers bekijk ik met interesse. Naast foto’s en teksten over de opstand, zijn er ook foto’s van het bezoek van de Georgische president Michael Saakasjvili, de  samen met zijn Nederlandse vrouw en de hoogste kerkelijk leider van de orthodoxe kerk van Georgië, patriarch Ilja II. Zo belangrijk vindt de nu weer onafhankelijke staat Georgië de opstand op Texel. Weer terug naar de duinen. En dan gaat het in een ruk naar de vuurtoren van Texel.  De duinen hier zijn kaal, net als vlakbij den Helder, met dezelfde velden van witgele bloemetjes. Tegen half vier sta ik bij het kantoortje van de Vriendschap, dat de overtocht naar Vlieland verzorgt. Een wankele houten steiger leidt naar de aanlegplaats van het schip. Als we vertrekken, 17.15 uur, regent het. De schipper moppert wat als ik niet snel genoeg de boot opdraai. ” he, die fiets is niet van chocola hoor”. Het is te koud en te nat om op het dek te blijven staan. Snel zien we de punt van de Vliehors - de Sahara van het noorden – die enorme zandplaat. Gedeeltelijk militair oefenterrein. Het regent nu hard. De gele vliehorsexpres rijdt door het water naar de aanlegsteiger. En op gaat het naar het Posthuys. De laatste keer dat ik hier was met Jan,  regende het ook zo. Toch besluit ik om niet rechtstreeks, maar via de route naar Oost-Vlieland te fietsen. Het is heerlijk rustig, heel fris groen. En ook emotioneel. Hier liggen mooie herinneringen.

tripcomputer: afstand: 85,6 km (incl. boottochten en rijtour met de vliehorsexpres), reistijd: 6.20 uur, rusttijd: 3,21 uur.

vrijdag 21 juni 2013

Oost-Vlieland – Wons 16,97 km

storm en regen, harde NW wind, grotendeels tegen, 17 graden.

Vanochtend giet het nog steeds. Geen weer om nog een dagje op Vlieland te blijven. Ik haal een ticket voor de boot van 12.00 uur. En loop de Dorpsstraat op en neer, op zoek naar een cadeautje voor Max en Petra die mijn kittens hebben opgehaald bij het dierenasiel. Verder kijk ik naar een blauwe fleece, omdat mijn oude fleece kapot is. Zowaar vind ik er eentje in de uitverkoop. Wat een mazzel. Ik loop nog een rondje rond het oude kerkje en over de begraafplaats erachter. Er liggen hier graven op hoogte, of zijn het urnen met een steentje ervoor? Het Diaconiehuis naast de kerk blijft een prachtig exemplaar van eiland architectuur, met zijn gele steentjes en opschrift. Om kwart over elf staan er al vele fietsers in de rij voor de boot. Ik ga er maar achter staan. De fietsen komen bij de auto’s op het autodek. Ik zoek een plaatsje boven en ben blij dat ik het boek van Kapuscinski “reizen met Herodotos”  bij me heb. Want buiten heb je nu niets te zoeken. Anderhalf uur later in Harlingen is het nog veel harder gaan regenen. De regenbroek heeft een scheur. Bij een sportzaak koop ik een goedkope nieuwe. Op naar Wons. De route loopt buitendijks, en daar krijg ik vol de wind vanuit het IJsselmeer. Het stormt behoorlijk, met zo nu en dan rukwinden. De golven zijn grijs en grauw en geen vogel of boot te zien. Zodra ik kan fiets ik over de dijk heen, om aan de andere kant iets uit de wind te fietsen. Naast mij razen de auto’s op de autoweg. Ik bereik Zurich. De vlaggen van het hotel staan strak in de wind. Voor Wons moet ik een stuk omrijden. Als ik de autoweg overgestoken ben, komt er nog een grote bocht over Cornwerd, voordat ik terug kan fietsen richting Wons. Het riet in de vaart naast mij ligt plat op het water. De bomen buigen door van de wind. Gelukkig heb ik hem nu even achter. In plaatsvan 8 km. per uur.  wat ik eerst reed, kan ik nu de 28 km.  halen. Maar voorzichtig, want er zitten her en der hobbels in de weg, en bij een boerderij ligt een grote hoeveelheid stront. In Wons kan ik aanvankelijk de B&B niet vinden. Buiten staat alleen een theeschenkerij Panta Rei aangegeven. als ik bel blijkt het wel pension ‘t Hert. Gelukkig een warm welkom.

tripcomputer: afstand:17,11 kmm gem. snelheid 11,3 km p/u

wandeling langs de vesting den helder

woensdag 3 juli 2013


woensdag 19 juni 2013

Den Helder

zonnig, met een bui ‘ s ochtends en een buitje ‘s middags. Hoewel tropische temperaturen voorspeld waren, ong. 20 – 26 graden celsius, geen wind.

De B&B (Boerenverdriet), die boven een kroeg zit, heeft een bijzonder ontbijt. Dat wordt ‘s avonds laat in een koelbox voor de deur gezet. Het is voldoende voor ontbijt en lunch. Een beetje brak, de verkoudheid is niet echt over, sta ik om half tien buiten. Het is  zweterig weer. Ik loop via het winkelcentrum, een onpersoonlijke mix van wederopbouwarchitektuur en moderne bestrating (Beatrixstraat), langs het station naar de Middenweg, een brede uitvalsweg, tot ik de Linie bereik. De Linie is de dijk die opgeworpen is tussen de verschillende forten van de Stelling den Helder. En vandaag ga ik een wandeling langs die stelling maken. De gemeente den Helder is in 2008 begonnen om de restanten van de Stelling den Helder te restaureren. Langs een deel is een wandeling uitgezet.  Deze loopt over grotendeels over graspaden. En dat zijn graslanden, waar een brede strook geschikt gemaakt is om te wandelen. Maar ik begin op een smal donker paadje door de bossages van de Linie. Vlak voor het ziekenhuis, dat in een ravelijn van een fort  gebouwd is, grenst aan de Linie een park, het Timorpark. Hier moet een oude ziekenhuisbunker staan. Ik loop het park in. Een groep plantsoenarbeiders zit op een bank te ontbijten. Het is een mooi park met grote bomen, en waterpartijen. Aan het eind is de ziekenhuisbunker. Een massief stuk beton in het groen. Verder maar weer langs de Linie naar de ravelijnen van fort Erfprins. De route loopt door hoog grasland over een bruggetje om het fort heen. Een visser heeft zich geïnstalleerd met tent, verschillende hengels en eetgerei. Dit fort kan niet bezocht worden. Ik ga richting zeewering. Midden in het open veld begint het ineens hard te regenen. Op een holletje loop ik naar de bomen langs de weg, om een regenjack aan te doen. Maar net zo snel als de regen begon eindigt hij ook weer. Langs de weg omhoog naar de dijk. Op het uitkijkpunt, waar ik gisteren op de fiets langskwam, staan al verschillende auto’ s met mensen te turen over de zee. Er is weinig te zien. De nevel verhindert dat. Als ik doorloop naar Huisduinen, waar het tweede fort Kijkduin ligt, trekt de nevel op, en doemen de rode vuurtoren, met daarachter de opeengestapelde huisjes van Huisduinen in vage contouren op. Flauwtjes komt de zon door de wolken. Fort Kijkduin is voor een deel gerestaureerd en ingericht als museum voor de geschiedenis van de stelling van den Helder, met een zeeaquarium. Het lijkt verlaten. De entree ligt binnen de omheining, en de kassa is beneden. In het museum lopen toch een aantal mensen, voornamelijk Duitsers. Het is behoorlijk koel in de ruimten van het voormalige fort. De geschiedenis is zichtbaar gemaakt door prenten, voorwerpen, en ook een aantal diorama’s. De stelling dateert al uit de tijd van Napoleon, die hier zelfs in eigen persoon twee dagen is geweest. In later eeuwen is de stelling steeds aangepast en gemoderniseerd, tot en met WOII toe, toen het een onderdeel is geworden van de Atlantic wall. De route door het museum loopt ook buiten de gebouwen van het fort. Ik weet alleen niet altijd wat ik zie, omdat er  lang niet bij alle overblijfselen informatie staat. Indrukwekkend is het wel. De wandeling gaat verder door het schootsveld van het fort Erfprins en komt weer terug bij de Linie. Nu gaat de route aan de zuidkant van de gracht verder. Hier ligt een fietspad en er wordt druk gefietst, gevist en honden uitgelaten. Ik loop helemaal door tot het derde fort, Dirksz Admiraal. Ook dit fort is niet toegankelijk. Met een grote boog loop ik langs de zuid- en oostkant. Soms door dichte bossages, soms door open grasland. Er loopt hier niemand, en opeens hoor ik een soort gesnuif, wat lijkt op het gesnuif van een rund. Zouden hier ook runderen loslopen? Helemaal gerust ben ik er niet op. Maar ik zie niets. En ben blij als ik het open grasland bereik. Hier moet ik een afvalheuvel op, alwaar mij een mooi uitzicht geloofd wordt. De bordjes ontbreken en er is alleen maar een smal schapenpaadje te zien, dat stijl omhoog loopt. Dat blijkt – boven aangekomen – toch goed te zijn. En inderdaad heb je vanaf hier een mooi uitzicht op het fort, en verder weg ook op den Helder. Weer naar beneden, en voorbij de vestinggracht weer omhoog. Hier liggen nog de overblijfselen van de Duitse geschutskoepels, gebouwd bovenop de oude kazerne. In de koepels ligt een hoop rotsooi, blikjes, afval en ook stukken schuimrubber en matras. De wandeling doet niet de forten west- en oostoever aan. Dat snap ik wel, want er is niet een mooie route naartoe. Ik besluit er toch naar toe te lopen. Ook deze forten zijn niet toegankelijk. Ze liggen aan weerszijden van het Noordhollands kanaal, in een heel waterrijk gebied. Fort westoever wordt op termijn wel bij de toeristische stelling betrokken. Een vlag wappert er al. Het begint te miezeren. Dus ik ga maar eens op huis aan.

tripcomputer: afstand: 19,62 km., reistijd: 4,08 uur, gem. snelheid: 4,8 km p/u, rusttijd: 1,15 uur, totale gem. snelheid: 3,75 km p/u.,  pauze Museum Fort Kijkduin: 2,5 uur

fietsen rond de wereld in nederland etappe 3 deel 1

woensdag 3 juli 2013
etappe 3 schagen - den helder

gefietste etappe 3 schagen – den helder

dinsdag 18 juni 2013
Schagen – den Helder, 44 km.

warm zonnig weer, 26 graden, eind van de middag iets koeler,zwoele zomeravond, matige wind, ZO-NO

De treinreis die ik wilde nemen, met de sprinter van 10,38 naar Haarlem, springt in mijn smartphone ineens op grijs. Seinstoring. In plaats daarvan de trein van 10.27 naar Hoofddorp, en dan nog een keer overstappen in Amsterdam Sloterdijk. Hier is de lift naar het perron niet te gebruiken. Gelukkig tijd genoeg, om eerst de tassen naar beneden te brengen en daarna de fiets. Om 12.07 zit ik op de fiets Schagen uit. Eerst een oude uitvalsweg, met huizen met bruggetjes over een sloot, al snel fiets ik langs de weilanden, afgewisseld met akkerland. De tocht gaat naar Haringhuizen en Barsingerhorn. Beide plaatsen ben ik wel eens geweest met een orgeltocht. In Barsingerhorn pauzeer ik even bij een oude tramabri. Er heeft vroeger een tramlijn gelopen van Schagen naar Hoorn. Verder maar weer, over een het noordelijk deel van de Friese omringdijk. Hier woonden walvisvaarders. Volgens het boekje hebben zij waarschijnlijk dit stuk Poolland genoemd.  Door de warmte heb ik niet echt associaties met hun strijd in de Noordelijke IJszee. Ik verlaat de Omringdijk en via een andere dijk, de Slikkerdijk, ga ik recht naar het noorden, naar Oudesluis. Hier is een weg langs een vaart, waarschijnlijk een overblijfsel van het stroomgat dat hier vroeger gelegen heeft en in de 16e eeuw is ingepolderd.  Er liggen oude boerderijen aan, die typische Noordhollandse stolpboerderijen, vierkant met een hoog puntdak, gedeeltelijk belegd met stro. Ik wil in Anna Paulowna pauzeren, maar daar heeft de modernisering toegeslagen in een ongezellig nieuw winkelcentrum. Dus verder maar, langs een lange rechte vaart tot een kleine pont over het noordhollands kanaal. Ik kom nu langzamerhand meer in de richting van de duinen en de zee. Ik verbeeld me dat ik hem al kan ruiken. Het straatmeubilair verandert na Julianadorp, felrode lantaarns leiden naar de zee. Het licht wordt lichter, nu door de kale duinen. Kaal wil hier zeggen, geen bomen en struiken, veel witte bloemetjes. Ook hier zijn grote grazers neergezet. Ze lopen sloom door een poeltje water. Het laatste stuk loopt langs de buitenkant van de dijk naar den Helder. Er fietsen hier veel mensen, op het water een enkele boot. Ik zie in de verte de veerpont naar Texel. Maar dat ga ik nog niet doen, eerst nog een dagje den Helder.

tripcomputer: 43,97 km., reistijd: 3 uur, gem. snelheid: 14,6 km per uur, rusttijd: 1.04 uur,  totale gem. snelheid: 10.7 km per uur.