Archive van februari 2014

wandeling vesting weesp

donderdag 13 februari 2014

weesp atlas de wit

De kaart in Atlas de Wit (kaartje links) geeft de situatie van Weesp weer halverwege de 17e eeuw. Een ommuurde binnenstad, zonder verdedigingswerken. De plannen waren er wel (kaartje rechts) : aanleg van acht bastions rondom, maar gebrek aan geld en wellicht ook gebrek aan noodzaak hebben verhinderd dat het werd aangelegd. Na het rampjaar 1672 werd er vaart gemaakt met de uitvoering van de plannen. Vier bastions werden aangelegd, en die liggen er nog steeds. Van de andere bastions is alleen een wandelweg aangelegd en wellicht een singel gegraven. De stad had ook een aantal poorten, maar daar is er niet één van bewaard gebleven. Mijn broer, schoonzus en ik wandelen vanaf het station naar de Herensingel. Op de punt, waar de Herensingel naar het zuiden buigt, is een nieuwe weg aangelegd, we steken over om de Herensingel te vervolgen. Niet wijst hier meer op een echte singel. Aan een kant staat ongevoelige nieuwbouw. Aan het water gekomen bij de sluis, moeten we een stukje omlopen om via de brug op de Singel te komen. Hier is nog smalle gracht, meer een sloot. Waaroverheen vele bruggetjes naar de huizen erachter. Bij verzorgingshuis Oversingel komen we aan de aangelegde bastions, eerst de Draaiersschans en dan de Roosenboom. Dit is een mooie stukje Weesp. Door de bomen zijn aan de overkant van het water de houten huizen zichtbaar. Houten huizen omdat die in het schootsveld staan. Bij een belegering kunnen die snel afgebrand worden! Dat staat op de infoborden bij de bastions. De laatste twee bastions liggen op een eiland in de Vecht. Op dit eiland is één bastion – de Agtkant – gerestaureerd. Aangegeven is hoe hoog de wal was in de 17e eeuw en hoe hoog in de 19e eeuw. Het tweede bastion op dit eiland is niet bereikbaar. Het zou aardig zijn als dat ook ingericht wordt en bij de rondwandeling betrokken. We keren terug naar het Fort middenop. Ervoor staat een standbeeld dat de slachtoffers van WO II moet herdenken. Met een tekst van Mies Bouhuys, één van de grote dochters van Weesp. Mies is vooral bekend als kinderboekenschrijfster. Ze was de dochter van meester Bouhuys, die met zijn zoon op het perron stond toen de Joden van Weesp moesten vertrekken naar het getto in Amsterdam. Ik schreef daarover in de etappe van het westerborkpad van Diemen naar Weesp.
Over de lange brug lopen we nu de intieme binnenstad van Weesp in. We slenteren door een smalle steeg naar de Nieuwstraat met de grote Laurentiuskerk en de in ere herstelde synagoge. We bekijken de struikelstenen in de Sleutelsteeg. Een struikelsteen ligt voor huizen waar Joden in de oorlog uit weggevoerd zijn. Het is een initiatief van de Duitse beelhouwer Gunter Demnig. In Nederland vindt het navolging in verschillende steden, waaronder Weesp.

wandeling weesp langs de bastions