wandeling vesting delft

 

delft atlas de wit 1698

delft atlas de wit 1698

Op een mooie nazomerdag met mijn vriendin Miriam naar Delft. Ze kent Delft goed, maar wil met mij wel aan de hand van de Atlas de Wit rond de vesting van Delft lopen. We beginnen met een kop koffie bij het Stadskoffyhuis aan de Oude Delft. We lopen de Oude Delft uit naar het begin van onze wandeling, daar waar de Oude en de Nieuwe Delft elkaar raken  en waar twee stadspoorten gestaan hebben, de Schiedamse en Rotterdamse Poort. Daar is nu niets meer van over als alleen een plaquette bij een boom. Maar we kennen hun beeltenis wel. Johannes Vermeer heeft ze immers geschilderd op zijn “Gezicht op Delft”. We lopen naar de andere kant van het water, om te zien wat hij toen gezien heeft. Alleen de toren van de Nieuwe Kerk en de loop van het water is nog hetzelfde. Terug op de route kost het moeite om te bepalen hoe de Zuidergracht hier gelopen moet hebben. Een deel is gedempt in de wederopbouwjaren en daarop is grootschalige nieuwbouw ontstaan. Maar we vinden tussen de huizen het restant van de gracht terug en erlangs loopt een wandelpad door een smal stukje groen. We komen netjes uit bij de enig overgebleven stadspoort (Delft had er zeven), de Oostpoort. Mooi gerestaureerd met nog een stukje stadsmuur eraan. Langs de oostkant van Delft is het prettig wandelen, wandelpad in het groen. De bomen kleuren al. We passeren de restanten van twee vestingtorens, de Rietveldse toren, waarop een woonhuis is gebouwd, en de Huybrechtstoren, waaraan nu een botenhuis vast zit. Aan de noordkant is het weer even zoeken. De gracht is hier eind 19e eeuw gedempt en er ligt nu een plantsoen met hoge bomen en aan de rand die typisch grote herenhuizen die je overal vindt aan de rand van de stadssingels. Het laatste stuk – langs het spoor – is één grote bouwput. Eindelijk wordt de spoortunnel aangelegd. Molen de Roos, de laatst overgebleven molen van de stadswallen, staat er middenop en even verder de Bagijnetoren. Deze is 15 meter verplaatst in verband met de aanleg van de tunnel. “Moeten we dit lelijke stuk wandelen?”, vraagt mijn vriendin. “Ja” zeg ik, bedenk maar hoe het er in 2017 uitziet. Water terug in de Spoorsingel, het bolwerk hersteld, dat gelegen heeft voor de Waterslootpoort. Het komt er weer een beetje uit te zien als op de plaat in Atlas de Wit”.

 

 

 

 

Tags: ,

1 reactie op “wandeling vesting delft”

  1. noor.grin zegt:

    Door jouw beschrijving zie je nu Delft heel anders,want ik dacht,dat ik er nog al bekend was. Als het klaar is bij het station zal het er allemaal heel anders uit zien,want het is nu een rommeltje. groeten Noor.