wandeling vesting vlissingen

vlissingen in atlas de wit

Het is een zonnige en warme herfstdag. Museumjaarkaarthouders kunnen vandaag gratis met een gids mee in de kazematten. Een vestingwerk dat is aangelegd in de tijd van Napoleon. Een aardige aanleiding om in de Atlas de Wit de vesting Vlissingen te bekijken en wat daar nu nog van over is. Dat blijkt niet veel. Wel staat aan de zuidkant het Keizersbolwerk, met het standbeeld van Michiel de Ruyter, (en daaronder de kazematten), en iets verderop langs de boulevard een deel van één van de vier stadspoorten, de Gevangentoren, maar aan de noord- en oostkant is de oude vesting niet eens meer in de rooilijnen terug te vinden. De uitbreidingen met nieuwe woonwijken, nieuwe en grotere havens, het kanaal door Walcheren en de aanleg van het spoor hebben alles uitgewist. Dan maar de stadswandeling van de VVV lopen. Mijn broer, zijn zoon en zijn vriendin gaan mee. Het begint meteen goed. Je ruikt de zee, je voelt de zon op je huid, de typische luchten en sfeer van een plaats aan de zee. Langs het Oranjebolwerk met molen, over de sluizen bij de Koopmanshaven, langs de boulevard, met zeer veel mensen loom liggend in het zand, naar de Gevangentoren, voor een kopje koffie. Daarna door straten met nietszeggende architectuur, door het moderne winkelgebied, naar een verloren liggend pareltje, een hofje. Het ligt hoog op een kunstmatige heuvel, zonder enig verband met de rest van de omgeving. Maar binnen is het rustiek, kleine huisjes met een mooie tuin. Uiteindelijk komen we bij het Muzeeum, gevestigd in een paar panden aan de Nieuwendijk, waaronder het Lampsinshuis, een stadspaleis uit 1641. Het geslacht Lampsins heeft zeer veel verdiend met de  handel en laat dat middels dit huis ook goed zien. In dit paleisje hangt een groot schilderij uit 1669 “Gezicht op Vlissingen” van Petrus Segaers. Hierop is het Keizersbolwerk, nog bebouwd met huizen, en de Westpoort goed te zien.  De gids wacht ons op en brengt ons naar de Kazematten. Een deel van de kazematten is toegankelijk en ingericht met de geschiedenis van Vlissingen. Hier kan ik mijn hart ophalen aan oude kaarten van Vlissingen. De ontwikkeling van klein vissersplaatsje naar grote haven, en de ontwikkeling van de verdediging is goed te volgen. We sluiten de dag af met een etentje – nee niet bij brasserie Evertsen op het rondeel, daar worden we niet geholpen, maar bij restaurant de Vissershaven. De zon gaat al onder als we teruglopen naar de parkeerplaats bij het station.

 

Geraadpleegd:  Hans Sakkers, Vesting Vlissingen, een veranderende vormgeving door de eeuwen heen”, Middelburg, 2004.

Tags: , , ,

1 reactie op “wandeling vesting vlissingen”

  1. noor.grin zegt:

    Ik ben wel aan de late kant,maar wil toch reageren.Vlissingen mij wel bekend,want mijn broer met Erna heeft er lang gewoond,dus er veel geweest,maar niet op de plaatsen waar jullie waren.Miep ook nog mee geweest en er gelogeerd ook veel gewandeld door Vlissingen groeten Noor..