Archive van mei 2015

stadswandeling mons

zaterdag 30 mei 2015

Bij een wandeling rond de vesting zie je niets van de binnenstad. Bij de VVV een stadswandeling gehaald: “Routes door Bergen, stad van machten”.  De wandeling laat de sporen zien die de verschillende machten in de stad hebben. De achtergelaten. Hij begint op de Grote Markt, het centrum van de binnenstad. Een prachtig plein met aan de ene kant veel horeca met grote terrassen in de zon, en aan de andere kant in het midden het gotische stadshuis, voorbeeld van stedelijke macht. Aan de gevel daar hangt een klein beeldje, een aapje. Als je er met je linkerhand over strijkt, dan brengt dat geluk. Een grappenmaker heeft het aapje een strik omgedaan, waardoor hij verwijst naar Elio di Rupo, de burgemeester van Mons. (Als ik  aan het eind van de wandeling hier terugkom, is de strik weg). Na het stadhuis voert de wandeling naar de heuvel, waarop het Belfort staat. Het oudste deel van de stad. Hier is de stad ontstaan, en hier heeft hij zijn naam aan ontleend. Er stond een kasteel van de graven van Henegouwen. Van het kasteel is sinds lang niets meer over. In 1669 is op de plaats van de ingevallen toren van het kasteel een belfort gebouwd in barokstijl. En dat staat er nu nog. Er komt een infocentrum in, maar daar wordt nog aan gewerkt. De heuvel weer af, op weg naar de Waltrudiskerk. Voorbeeld van geestelijke macht. Een paarse bloesem bloeit uitbundig. Binnen staat de Gouden Koets, een zeer oude praalwagen, die jaarlijks onderdeel is van een processie door de stad. Met als bijzonderheid dat aan het eind de koets in één ruk de helling naar de Waltrudiskerk opgereden moet worden. De paarden worden geholpen door de inwoners van Mons die en masse duwen. Als dat niet lukt, staat de stad een jaar van tegenspoed te wachten. Deze processie gaat terug tot 1348! Het station aan het Leopold II plein is nog een kale bende. Het fundament is gestort en verdwaald staan wat trappen die nergens naar toe leiden. Een prestigeproject van de Spaanse architect Santiago Calatrava. Je vraagt je af waarom zo’n kleine stad zo’n groot station laat bouwen. Als het wordt afgemaakt, is de stad wel in één klap een mooi plein rijker. Gedeeltelijk loopt de wandeling nu langs gebouwen die ik gisteren al bekeken heb, de kazematten en het Mons Memorial Museum. Bij het laatste bouwwerk lees ik dat dat museum gevestigd is in de Watermachine, een industrieel monument van eind 19e eeuw, dat het drinkwater middels een stoommachine naar het hoogste punt van de stad pompte, vanwaar het werd gedistribueerd over de stad. Via de polytechnische hogeschool, onderdeel van de universiteit van Mons, – in de tuin valt het zonlicht mooi op de beelden van de twee pioniers van de school – kom ik weer terug op de Grote Markt. Tijd voor een Belgisch biertje.

van gogh in mons

dinsdag 19 mei 2015

 

“Dat “kan toch niet van Van Gogh zijn? Ik vind het ook helemaal niet mooi!” Een van de dames bij de rondleiding in het museum Beaux Arts Mons (BAM) kan haar ogen niet geloven. Voor haar is Van Gogh gelijk aan de Zonnebloemen. De inleidster legt uit de Van Gogh geen natuurtalent was. In de Borinage – de streek waarin Mons ligt – na een mislukte baan als prediker besloot hij kunstenaar te worden en hij heeft zeer hard moeten werken om dat onder de knie te krijgen. Uit zijn tijd in de Borinage zijn maar een paar werken bewaard. Die hangen hier. De onderwerpen die hij opdeed in de Borinage: hutten, eenvoudige mensen aan het werk zijn thema’s die in zijn schildersleven steeds terugkomen.  Rondom die thema’s is de tentoonstelling opgebouwd. Heel fraai is zijn ontwikkeling te zien. En dat legt de inleidster vakkundig uit. Bij het thema “hutten” leidt ze ons van de tekening van “het Cafe ‘au charbonnage” via de hutten die hij tekende in Etten naar een – zoals zij het noemt – een pareltje op de tentoonstelling “Straat in Auvers-sur-Oise”. En zo doet zij dat ook bij de andere onderwerpen. De tentoonstelling laat de voorbeelden zien die Van Gogh heeft gebruikt als oefenmateriaal. Prenten van o.a. Millet, En ook zijn  er schilderijen van andere kunstenaars die in de Borinage gewerkt hebben. De brieven die Vincent schreef toen hij hier woonde, liggen er. Ik had ze thuis al gelezen. Je krijgt een heel goed beeld hoe hij zich voelde en wat hij daar deed. Groot opmerkingsvermogen voor het landschap en de mensen. Geworstel met hoe hij zijn leven moet inrichten. Eigenzinnig en authentiek.  Het is zoals de inleidster zegt, hij had een natuurtalent voor schrijven, maar niet voor schilderen.

 

wandeling vesting mons

woensdag 6 mei 2015

Mons is in 2015 culturele hoofdstad. Dat is een goede reden om naar deze stad te gaan. Er is een tentoonstelling over Vincent van Gogh die ik graag wil zien en Mons is een vesting geweest en staat in mijn atlas de Wit. Dat is een aardige citytrip. De geschiedenis van de vesting Mons wordt in het nieuwe Memorial Museum Mons uit de doeken gedaan. Op de grond worden de opeenvolgende stadsplattegronden geprojecteerd. In de tijd dat de Wit zijn atlas maakte stond rond Mons de tweede ommuring, compleet met vestinggracht, vijf stadspoorten en bastions. Alles is in de 19e eeuw afgebroken. Op de plaats van de stadsmuren is een rondweg om de binnenstad. De wandeling die ik maak, start vanuit mijn hotel aan het Leopoldplein voor het grote station, dat in aanbouw is. Aan de andere kant van het station verrijst een commercieel centrum op een smalle strook tussen het spoor en één van de riviertjes waar Mons aan is ontstaan. Binnen 10 minuten loop je langs het water met bomen in hun eerste lentepracht. Terug op de boulevard Charles V, een drukke verkeersader met statige huizen aan één kant, loop ik met de klok mee de route waar de stadsmuur gestaan heeft. Alleen in de straatnamen kom je de verschillende stadspoorten tegen, rue du Parc, rue de Nimy, rue d’Havré, rue de Beautremont, rue de Rivage. Even voorbij waar de porte de Nimy heeft gestaan is in de muur van een pand een versiering aangebracht die doet denken aan de stadsmuur. Zou dat ook de bedoeling zijn? Als ik met de bocht in de straat meega, zie ik het enige overblijfsel: de Tour Valenciennoise. Men is men hard aan het werk. De toren is opgeknapt en er is een modern trappenhuis tegenaan geplaatst. In de grond worden leidingen getrokken. Omdat aan de andere kant van de grote boulevard president Kennedy in de stadsplattegrond slingerende straten zichtbaar zijn, die misschien een overblijfsel zijn van de rooilijnen van de bastions, maak ik een uitstapje. Ik vind een parkje en grote gebouwen, waaronder een ziekenhuis, maar ik vind niets van overblijfselen van de grachten en bastions. Wel het nieuwe Memorial Museum Mons. Net geopend. Ik ben de enige bezoeker, ze zijn blij met me. Na het bezoek loop ik terug naar de route van de tweede omwalling. Er zijn nog wel overblijfselen van de verdediging zoals die in het begin van de 19e eeuw gebouwd zijn toen België onderdeel was van het Koninkrijk Nederland. Een militaire bakkerij en kazematten. De rode bakkerij is aan alle kanten dicht en het park er bovenop is niet toegankelijk. De witte kazematten bieden onderdak aan de dient Opgravingen van het Waalse gewest. Ik ben bijna rond. Het is niet de mooiste wandeling die je kan maken in Mons, maar het laat wel veel van het karakter van de stad zien. Veel ruimte voor het verkeer rond de binnenstad, her en der herstel en aandacht voor monumenten, veel in de steigers.   Tijd voor een belgisch biertje op het mooiste plein van Mons: de Grote Markt.