Archief van de categorie ‘fietstochten’

orgelfietstocht stavoren

dinsdag 1 augustus 2017

 

Friesland bezit vele prachtige kerken. Bij fiets- en wandeltochten altijd een baken in het landschap. Gelukkig zijn er actieve organisaties die – bij een teruglopend aantal kerkgangers – ervoor ijveren dat deze cultuurschat bewaard blijft en ervan genoten kan worden. De stichting Tsjerkepaad  zorgt ervoor dat in de zomer zoveel mogelijk kerken opengesteld worden op zaterdagmiddag. En de stichting Organum Frisicum organiseert orgelconcerten. Afgelopen zaterdag was de jaarlijkse orgelfietstocht. En die was in Stavoren en Molkwerum, een stadje en een dorp in de zuid-westhoek van Friesland. Met een vriend uit Woubrugge, en twee vrienden uit Molkwerum fietsten we op een mooie zomerdag door het vlakke weideland van Stavoren naar Molkwerum en langs de waddenkust weer terug. De doopsgezinde kerk in Stavoren is heel klein, en het geluid  van de zangeres Alina Rozeboom klonk scherp, maar gelukkig kwam haar stem in het kerkje van Molkwerum beter tot zijn recht. Het afsluitend concert was in de Lebuinuskerk in Stavoren. Vol klonk het orgel in de drie stukken van Mendelssohn en lieflijk bij de liederen van de man van de zangeres Roele Kok.

 

the hague goes mondrian

woensdag 26 juli 2017

Op weg naar de openbare bibliotheek van Den Haag liep ik vorige week , omdat het regende, dwars door de hal van het stadhuis. En daar trof ik een fototentoonstelling van de gebouwen in Den Haag die speciaal voor het jaar van de Stijl opgesierd waren met vlakken en blokken in de kleuren rood, blauw en geel. Er lag een folder bij: The Hague goes Mondrian. De foto’s zijn van Renske Derkx, een jonge fotograaf. Zij is een bekende instagrammer, met 12.000 volgers, die moderne architectuur fotografeert, vooral in den Haag en omgeving.
Mondriaan is hier teruggebracht tot waar hij het meest beroemd mee is geworden, de primaire kleuren rood, geel en blauw en de non-kleuren zwart en wit. Gebouwen in den Haag zijn versierd met die vlakken en blokken. Willekeurig, niet gebaseerd op een specifiek schilderij. En daar dan weer foto’s van. Een soort Droste-effect. En ik maak het dan nog bonter door er een fietstocht van te maken. Start en eindpunt: station den Haag Laan van Nieuw Oost Indië. De route is vast niet de mooiste die je door den Haag kan maken. Maar wel fascinerend. Hij voert langs spoorlijnen, en drukke wegen. Maar ook door groen – den Haag is niet voor niets de groenste stad – en door verrassend kleine buurtjes.

De tentoonstelling is nog tot 3 september te zien in de hal van het stadhuis. Gratis toegankelijk!

wandeling vesting den bosch

woensdag 13 april 2016

In Den Bosch is een tentoonstelling over Jeroen Bosch. Toen ik nog op school zat, in 1967, was er ook een tentoonstelling in Den Bosch over Jeroen Bosch. Ik ben benieuwd hoe het er nu aan toegaat. Ik heb gelukkig vroegtijdig een kaartje gekocht, want de tentoonstelling is totaal uitverkocht. Maar eerst ga ik rond de vesting lopen, want den Bosch is een belangrijke vestingstad geweest. En staat natuurlijk in mijn atlas de Wit. Dat valt niet tegen. Bijna alle stadsmuren zijn er nog en  rondelen en bastions. Aan de zuidkant is nog een vrij schootsveld over het Bossche Broek. Het weer is wat miezerig, zodat je uitkijkt over een moerassig gebied met egaal grijze wolken erboven.  De gracht langs de muren is op een kleine stuk aan de oostkant na niet gedempt. Gek genoeg is langs de Oostwal, midden op de straat de vestingmuur gehandhaafd.  Den Bosch doet veel aan zijn vestingwerken. Er is een plan, dat grotendeels uitgevoerd is, om de vesting in zijn oude glorie zichtbaar te houden en zichtbaar te maken waar hij verdwenen is. Op het Oranjebolwerk, aan die mooie zuidkant, is een Bastionder, een informatiecentrum over de vestingwerken. De historische delen van  St. Jansbolwerk, vlakbij het station, zijn in volle glorie de achterwand in een restaurant. Het Sint Antoniebolwerk is gedeeltelijk hersteld met de aarden wal, en waar dat niet mogelijk was suggestief vormgeven met een stalen staketsel, waar je overheen kan lopen. En het daarnaast gelegen bolwerk Baselaar is nu de toegang tot een parkeergarage. Ook zijn er onderdoorgangen gemaakt voor wandelaars onder twee bruggen. Alsof je over het water loopt. De stadspoorten zijn helaas allemaal afgebroken. Er is een boekje in de reeks vestingwerken in ‘s Hertogenbosch: “Vesting & poorten, Een rondgang langs verdwenen poorten”. Daar staan maar liefst 23 poorten in. Het lijkt me leuk om apart een wandeling te maken langs al die poorten en dan meteen het Bastionder te bezoeken.

Na de wandeling ben ik naar het Noordbrabants Museum gegaan. Het is er erg druk. In de rij om je kaartje te laten zien, in de rij voor de garderobe, en dan nogmaals in de rij voor de audiotour. Maar het is de moeite waard. Naast de schilderijen van Jeroen Bosch en van het atelier van Jeroen Bosch zijn er boeken, prenten, wapenschilden en religieuze voorwerpen met voorstellingen die overeenkomen met wat Bosch zoal heeft vormgegeven op zijn schilderijen en tekeningen. De bizarre fantasie van de schilder komt zo in een kader te staan. Verder zijn her en der videopresentaties te zien, die ver inzoomen op het werk van Jeroen Bosch. Zo kan je de soms heel fijn geschilderde gekkigheden goed bekijken. Heel bijzonder. Zeer moe loop ik tegen kwart voor zeven naar het station. Een in alle opzichten bijzondere dag.

 

wandeling vesting hoorn

donderdag 26 februari 2015

 

Atlas de Wit 1697, Hoorn

Op een koude zondagochtend in februari met mijn broer afgereisd naar het noorden, naar Hoorn. Van de vestingwerken is aan de noordkant van Hoorn de gracht nog aardig zichtbaar. En daar starten we ook, want het spoor met het station ligt net ten noorden daarvan. Het eerste onderdeel dat we zien is wat wel de Hoornse Waterpoort wordt genoemd. Het ziet er nu uit als een brug over de Nieuwlandgracht. Op de kaart van de Atlas de Wit zie je dat het een onderdoorgang voor schepen is in de omwalling. Even verderop heeft de Koepoort gestaan. Alleen de brug met de leuningen is er nog. We steken de brug over en gaan aan de andere kant van de gracht verder door het plantsoen. Hier staat nog een kruittoren, een halfronde verdedigingstoren in de voormalige stadsmuur. Hij is eigendom van de Stichting Hendrick de Keyser en wordt volgens een bord gerestaureerd tot B&B accommodatie. Leuke gelegenheid voor een B&B! Verder over de omwalling met bomen omzoomd, nog kaal, naar de Oosterpoort. De enige van de vijf stadspoorten die nog overeind staat. Op de kaart van de Wit is goed te zien dat deze poort naast het bolwerk lag met een houten brug verbonden met de overkant. En die situatie is hedentendage nog zo. Boven op de poort staat de poortwachterswoning. Zo te zien wordt die nog steeds bewoond. We lopen onder de poort door en bewonderen de kunstige bakstenen gewelven. Verderop is de situatie ten opzichte van eind 17e eeuw aanzienlijk gewijzigd. Vaag is nog het laatste bolwerk te zien in het landschap, de Nieuwe Wal geheten. En daar is het IJsselmeer, koud, winderig en grijs. Er is een hondenzwemplaats, maar geen hond te zien, laat staan in het water. Spoedig komt de Hoofdtoren in zicht. Een halfronde verdedigingstoren aan een houten aanlegsteiger, het Houten Hoofd. Nu zit er een restaurant in. Ha lekker warm een kopje koffie drinken. Binnen is het mudvol, dus zonder koffie lopen we verder. Dan maar eerst naar het Westfries Museum op het oudste stuk van Hoorn, de Rode Steen. Het museum heeft een grote maquette van het Hoorn uit de 17e eeuw. Hier zien we driedimensionaal wat de kaart van de Wit in het platte vlak laat zien. Jammer genoeg kan je er niet omheen lopen. Elders in het museum bewonderen we het schilderij van Hendrick Vroom uit 1622. Hij schilderde het 17e eeuwse Hoorn vanuit de Zuiderzee. Opgewarmd vervolgen we onze tocht langs de Westzeedijk op zoek naar de plaats waar de Westerpoort gestaan heeft. Dat is vlakbij de nieuwe schouwburg van Hoorn. Naast de schouwburg zijn in het plaveisel van de straat de contouren van de Westerpoort weergegeven. Bijna terug bij het station komen we langs de plek waar de Noorderpoort gestaan moet hebben. Brede verkeersstraten verhinderen je voor te stellen waar dat geweest moet zijn.

 

Gezicht op Hoorn van Hendrick Vroom (1622)


 

fietsen rond de wereld in nederland zuid etappe 1

zondag 3 augustus 2014

 

etappe 1 van fietsen rond de wereld in nederland zuid

 

donderdag 17 juli 2014.

Wageningen – Velp. 63,1 km.

30˚ C. weinig oostenwind.

‘s Ochtends denk ik nog, waarom doe ik dit. Poezen een week alleen. Ik heb een heerlijke flat, met een prachtig balkon met uitzicht. Maar nu ik er zo’n 60 fietskilometers op het zitten, weet ik weer dat het heerlijk is om te fietsen. Met de trein naar Ede-Wageningen. De trein bij Leiden Lammenschans was het ene fietscompartiment al vol. Dus ergens anders ingestapt, Hans gebeld dat hij naar voren moet lopen in Alphen aan de Rijn. Samen naar Utrecht en daar overgestapt op de trein naar Ede-Wageningen. We moeten naar hotel de Wereld. Op de weg ernaartoe komen we langs vrienden: Alice en Henk. Daar even gestopt voor een kus, kop koffie en een gemberkoek, en dan begint de tocht echt. We fietsen Wageningen uit langs de uiterwaarden van de Rijn. Altijd een mooi landschap. Met het Leskesveer naar naar de Overbetuwe. Een laaggelegen gebied met weilanden, graanvelden, niet geknotte wilgen en boerderijen. Een ommetje naar Hemmen, waar we bij de kasteeltuinen pauzeren met een broodje en water. Het is warm, erg warm. Het tempo ligt niet erg hoog. Een alleenstaande man komt bij ons zitten en begint en praatje . Zijn vader heeft nog voor de baron gewerkt. “je hoeft niet terug te verlangen naar die tijd hoor!” De gps laat het afweten, als we van de weg afwijken, dan kan hij de route niet herberekenen. We fietsen verder op de beschrijving van Flip van Doorn. Dat gaat goed. In Elst, dat kennelijk ook behoorlijk beschadigd is in WOII, kijken we even bij de kerk. Hier zijn resten gevonden van romaans-gallische tempels. Jammer dat het vandaag niet open is.  In Driel stuiten we op cafe Zeldenrust. Vrienden van ons hebben die achternaam. Hans vindt dat we hier moeten pauzeren. Een biertje en een spa gaan er vlot in. Even verderop nemen we de pont over de Rijn weer terug naar de noordoever. Dan begint het klimmen langs de stuwwal. In Oosterhout is het heel oude kerkje open. Een enthousiaste mevrouw vertelt dat het een romaans kerkje is. Verwoest in WOII, en daarna teruggerestaureerd naar de romaanse toestand. Zou nu – met de huidige inzichten bij monumentenzorg – niet meer mogelijk zijn. Wel bijzonder. In de grond is een aarden pot gevonden met as. Blijkt terug te gaan op oude riten van de katholieke kerk, waarbij as verstrooid werd in een kruis en daarna in een pot in de grond gestopt. Hier is in WOII ook erg gevochten door de Engelsen in de mislukte slag om Arnhem. De Engelsen zijn zo liefdevol opgevangen door de bevolking van Oosterbeek, dat ze nog elk jaar terugkomen voor de herdenking.

Verder klimmen maar weer naar Arnhem. Vergeefs gezocht naar een steen ter herdenking van een grote dochter van Arnhem, Marga Klompé. Niet gevonden in de Rijnstraat. Wel een lekker ijsje. Een mooie route langs Sonsbeek brengt ons naar  Bronbeek. Een Koninklijk Tehuis voor militairen die in Nederlands Indië gevochten hebben en nu museum. We kijken naar het statige gebouw met een bijzondere plantentuin ervoor. Daarop is de datum van vandaag te zien. Het blijkt dat het zo is ingezaaid dat elke dag tot september de juiste datum te zien is. Het thema dit jaar is de 100ste verjaardag van de militaire luchtvaart in Nederlands Indië. Vandaar is het niet ver meer naar Velp. Hans heeft het wel gezien voor vandaag. In een villawijk hebben we op de 2e etage een kamer van Vrienden op de fiets (VoF). De bewoners zijn niet thuis, maar hebben gebeld dat de sleutel ligt onder de bloempot. En dat is ook zo. Eerst lekker een douche en daarna een prettige Italiaan in het dorp. De wijn is prima.

Later blijkt dat er vandaag een vliegtuig van Malaysian Airlines uit de lucht is geschoten in Oekraïne. Heel veel Nederlanders aan boord.

tripcomputer: afstand: 57,8 km.,  max.snelheid: 39.9 km., gem.snelheid: 14.1 km., totaal gem. snelheid: 8,9 km., reistijd: 4,05 uur, stoptijd: 2,24 uur.

vrijdag 18 juli 2014

Velp – Eefde, 60,3 km.

warm, 30 – 34 graden C. bijna geen wind, soms een beetje ZO.

Vanuit de mooie villa uit 1903 vertrekken we om een uurtje of negen. Met de heer des huizes heb ik nog een gesprek over zijn tocht naar Santiago de Compostella (in slecht weer, dat lijkt me ook wel een rare ervaring in Spanje). Hij beveelt ons aan Bronbeek een keer te bezoeken. Zeer de moeite waard. We klimmen omhoog richting nationaal park de Veluwezoom. Eerst een bezoek aan de Emma pyramide. Een werkverschaffingsproject uit het eind van de 19e eeuw.  Ook toen al. Toen alleen een hoge heuvel, later is er een uitkijktoren op gebouwd, die in 2011 verhoogd is, om boven de gegroeide bomen te kunnen uitkijken. Boven in de toren zien we dat het nevelig is. Met moeite kun je de vuilverbranding bij Westervoort zien. Wel is aan de andere kant Arnhem en Velp goed te zien. De toren van de Eusebiuskerk in Arnhem en die van OLV visitatie in Velp.We gaan langs het Rozendaalse veld – een heideveld, maar we blijven meer in de bosrand. Daarna doen we de Posbank aan. Het restaurant gaat het open. en een kopje koffie – geserveerd door een oudere ober, die dat vandaag voor het eerst doet – gaat er natuurlijk altijd in. Van de Posbank helemaal naar beneden. Twee wielrenners halen ons in, de één wordt duidelijk gecoacht door de ander. Naar Rhenen, dat ook een vermelding heeft als Wereld in Nederland punt, omdat er ook een Rhenen in Duitsland ligt. Rhenen blijkt heel oud te zijn, in 920 al genoemd in een document.  Maar daar zie je niets van. De route loopt langs de rand van Rhenen. Na de Steeg gaat het weer steil omhoog – voor Nederlandse begrippen dan – Met de wandelgroep van Verkeer en Vervoer hebben we dit stuk ook een keer gelopen. Hans herinnert eraan dat hij toen opmerkte dat je dit beter kan lopen dan fietsen. In een klein verzetje kom je  rustig boven. We doen het sowieso rustig aan, want de zon brandt er aardig op los. We passeren het bos Hagenau. Volgens het boekje is dit een eerste aankoop van bos geweest van de stichting Natuurmonumenten. Nergens overigens een bordje. Dag bos. Een lange afdaling door een bosrijke laan naar Eerbeek. Het centrum is er een van dertien in een dozijn. Het is er druk en een terras brengt verkoeling en de hoognodige aanvulling van vocht. We zijn het nationaal park de Veluwezoom uit. Het landschap is hier weer vlak boerenland. Grasland, veel koeien, soms bruine en witte vleeskoeien met dikke billen, soms wat akkerbouw, veel maisvelden, we zien ook een veld met gladiolen, en monumentale boerderijen. Rustig en een beetje saai landschap. Ongeveer halverwege ligt het buurtschap Klein Amsterdam. Een groepje huizen, meest boerderijen. Niemand weet waarom dit Klein Amsterdam genoemd is. Uiteindelijk naderen we de IJssel voor het Dommelholts veer naar Gorssel. Dit veer, dat vanaf 1997 weer in de vaart is, is genoemd naar de familie die het in de dertiger jaren van de vorige eeuw exploiteerde.

Hans ontdekt in het veld zes ooievaars. Er blijkt hier aan de Eefdense Enkweg vanaf 1981 een project te zijn om de ooievaars te herintroduceren.  Nog een slingertje om Quatre Bras aan te doen, een plaatsnaam die in België verschillende keren voorkomt, o.a. bekend van de bekende slag tegen Napoleon in 1815.  En dan wordt het tijd om onze luxe B&B in Eefde op te zoeken.

tripcomputer: afstand: 61,79 km., reistijd: 4,39 uur, stoptijd: 3.01 uur, max. snelheid: 36,7 km., gem. snelheid: 13,3 km, totaal gem. snelheid: 8.0 km.

zaterdag 19 juli

etappe 1 deel 2 van fietsen rond de wereld in nederland zuid

Eefde – Hengelo (Gld). 55,6 km.

warm: 30 – 35 graden C., wind Z-ZO matig.

Het eerste deel van de tocht tot Bronkhorst was heel fraai, het tweede deel tot Hengelo tamelijk saai. Het slot met het bezoek aan het Achterhoeks museum was glorieus. En we zitten in een prachtig vrienden op de fiets adres, in een apart tuinhuis met eigen slaapkamer, woonkamer en badkamer. Met een glaasje rosé, verkoelend op deze zwoele zomeravond, schrijf ik dit deel van de fietsroute. Vanochtend uit onze luxe B&B Arissja Villa vertrokken. Het is al weer warm. Ook de wind is warm. Eerst een stukje langs de Berkel, het riviertje dat oost – west loopt naar Zutphen. Dan buigen we af naar het zuiden en via Almen, waar om 10 uur ś ochtends al mensen op het terras aan de koffie zitten, door de bossen van Natuurmonumenten naar Vorden. Het landschap is buiten het bos kleinschalig. Kleine percelen begrensd door bossages. In Vorden komen vele fietsroutes bijeen en het is een erkend punt om te pauzeren. We zien allerlei soorten fietsers, grijze bolletjes met elektrische fietsen, jonge gezinnen compleet met fietskarren en aanhangfietsen, en mensen zoals wij die een langere fietstocht maken. Na de koffiepauze doen we kasteel Vorden aan, een mooi gerestaureerd landhuis uit de 16e eeuw (met middeleeuwse restanten erin) met ophaalbrug en voorplein. Het is nu in particuliere handen, en je kunt er zelfs overnachten. We missen de Lodewijkslinde, waar Lodewijk XIV onder ruste aldus het verhaal.  Hij ligt kennelijk op een wandelpad, en gaan via Wichmond op Bronkhorst aan. Dit kleinste stadje aan de IJssel, zit vol met toeristen. en wij voegen ons daarbij voor weer een break om het geslonken vocht aan te vullen. We werpen een blik op het Dickensmuseum. Vragen ons af of het verhaal in het boekje op enige waarheid berust – dat het personage Scroogde in “A Chrismas Carol” gebaseerd is op een gierige koster in Bronkhorst – en beginnen aan  het laatste stuk naar Hengelo (Gld). Dat is een tamelijk saai stuk door weilanden en akkerland. Met nog een detour na Steenderen en een kleinere bij Bekveld, waarvan je je afvraagt waarom die erin zitten. Moe en bezweet bereiken we na 55 km. op de teller Hengelo. Daar staat het Achterhoeks museum dat bestaat uit de verzameling voorwerpen uit de tweede Wereldoorlog van de Hengelose bakkerszoon Jean Kreunen. Een verbazingwekkende collectie die verschillende perioden van de periode 1932 – 1947  in beeld brengen. Veel Duitse voorwerpen ook,  kerstballen met hakenkruis, duitse legeruniformen, etc. Echt de moeite waard om te bezoeken. Het vrienden op de fiets adres op de Ruurloseweg is een aanrader. Eigen tuinhuis met ruime huiskamer, eigen badkamer en slaapkamer. Jean Kreunen had Jansen en Jansen aangeraden om te eten. en op het terras daar is het heerlijk toeven met een glaasje wijn en een schnitzel.

tripcomputer: afstand: 55,62 km., max snelheid: 24,3 km. reistijd: 3,59 uur, stoptijd: 2.00 uur, gem. snelheid: 13,9 km., totaal gem.snelheid: 9.3 km.

20 juli 2014

Hengelo – Winterswijk

warm 30 – 35 graden C. nagenoeg geen wind, aan het eind van de dag een paar spetters in Winterswijk.

Een geweldig ontbijt in deze luxe vrienden de fiets. We stappen om half tien op de fiets, en rijden eerst naar het noorden, omdat daar het buurtschap Linde ligt, een plaats die in verschillende landen voorkomt. Linde in Gelderland heeft een molen en een zuil op de plaats waar een kapel gestaan heeft met de dichtregel van Staring. (Verheft zich hier geen bidplaats meer,  ’t Heelal is tempel voor den Heer) Dan gaat het door het landgoed van Zelle naar Varssel. Bij een kraampje stoppen we voor een flesje ijskoud water voor Hans.  Even daar voorbij breekt – voor de tweede keer bij deze fiets – de moer van mijn zadel.  Gelukkig reed ik bijna stapvoets, omdat we een zandpad opgingen. Het zadel schuift zo onder me vandaan. Wat nu? Hans stelt voor om terug te gaan naar het kraampje waar hij water gekocht heeft. Dat doen we, en dat is een goed idee. De kraam hoort bij een zorgboerderij en er is een meneer aanwezig die denkt dat hij op de boerderij wel zo’n moer heeft. Wij wachten met een kopje koffie en hoera, op de boerderij zijn drie zulke moeren aanwezig. Hij zet hem erop. En we kunnen weer verder. We zakken in zuidoostelijke richting. Het landschap heeft veel maisvelden. De mais staat nu hoog. De maisvelden en soms ook de weiden zijn bollend. alsof ze plaatselijk opgehoogd zijn. Veel rietgedekte boerderijen. Onderweg doen we Halle aan. Een eenvoudig dorpje, dat een beruchte naamgenoot heeft bij Brussel. BHV {Brussel – Halle – Vilvoorde), het toneel van hevige taalstrijd. Met een boog belanden we in Bredevoort. We gaan op het geluid van oude jazzmuziek af en een muziekgroep staat te spelen op een groot plein vlakbij de Markt en de St.Joriskerk. We strijken neer op het terras en luisteren naar een gratis zomerconcert op “t Zand van Jazzewind.

Naar Winterswijk is het dan  niet ver  meer. Tegen drieen zitten we alweer op een terras, nu bij hotel De stad Munster. Het is nog steeds drukkend warm. Een biertje smaakt goed. Ik breng Hans naar het station, en fiets terug naar Villa Mondriaan. Bekijk daar de tentoonstelling. En loop de Mondriaanwandeling.

tripcomputer: afstand: 55,33 km., max. snelheid: 22,9 km, reistijd: 3,48 uur, stoptijd: 2,16 uur, gem. snelheid: 14,5 km, totale gem. snelheid: 9,1 km.

 

 

fietsweekend europafietsers

maandag 30 september 2013

Voorschoten – Burgh Haamstede, 101 km.

vrijdag 27 september 2013
zonnig, fris weer, hele dag droog, ong.17 graden, ZO wind, soms behoorlijk tegen.

Om tien over half negen eindelijk op de fiets. De batterijen van de GPS zijn op, en binnen heb ik ook geen nieuwe meer. Dan maar even uit de muis gehaald. De route die ik geladen heb van de fietsrouteplanner van de Fietsersbond, komt wel tevoorschijn, maar hij geeft geen aanwijzingen. Gelukkig heb ik de tracks ook op de GPS staan, en die doen het wel. Nog nooit op tracks gefietst, maar dat gaat aardig, tenzij de weg direct ernaast ligt, dan gaat het mis. Zo mis ik als ik  Den Haag inrijdt het pad naast de Benoordenhoutseweg dat na enkele tientallen meters afbuigt naar rechts. Dwars den Haag door, langs het Statenkwartier, tot ik in Scheveningen bij de haven aan de duinrand kom. En in de duinen zal ik de rest van de tocht grotendeels blijven. Van Scheveningen tot Kijkduin wordt gewerkt, sommige stukken zijn helemaal kaal. Voorbij Ter Heide kom je in het kassengebied. De kassen lopen tot het fietspad. Hier is echt maar een klein randje duin over. In Hoek van Holland gaat het recht op de fastferry aan. Ik ben er om kwart voor elf, ruim op tijd. De ferry vertrekt precies op tijd, 11.06 uur. We zitten midden in het industriegebied van de Maasvlakte. Ik was hier al eens met Jan en Frank. Het blijft een fascinerend gebied. Opgespoten land, grote industrie, maar ook nog veel open vlakten, en natuur die zich toch tussen de industrie door wringt. Bij Oostvoorne kom je dan weer in het natuurgebied. Langs het openluchtmuseum de  Duinhuisjes en het bezoekerscentrum van het Zuid-Hollands landschap. Er is een boekenmarkt, en aan het aantal auto’s te zien, trekt dat aardig wat bezoekers. Ik moet twee dammen over: de Haringvlietdam en de Grevelingendam. Het is weer prachtig, de herfstzon heeft veel mensen getrokken die op de dammen staan in auto’s en caravans. Ik denk terug aan de tocht die ik als kind gemaakt heb met mijn ouders en broeder Asterius,  het hoofd van de school waar mijn vader lesgaf. Asterius had leren autorijden, een daf gekocht en ons uitgenodigd met hem een tocht te maken langs de deltawerken. Het zal zo midden zestiger jaren geweest zijn. Ik herinner me dat de dammen kaal en zeer kunstmatig eruit zagen. Nu zijn ze opgenomen in de natuur. Zandstranden zijn spontaan ontstaan, her en der begroeiing en op deels kunstmatige schiereilanden zijn recreatiewoningen gebouwd. Het fietsen is heerlijk, door de herinneringen aan lang geleden heb ik een gevoel alsof ik mijn tijd overleefd heb. Ik ben hier al zo lang, leef nu van mijn pensioen en dat maakt je in de ogen van de jongere generatie en soms ook van generatiegenoten een klaploper. Verder maar weer. De wind waait de gedachten schoon. Het laatste stuk op Schouwen Duiveland is pittig. Er zitten twee heuvels in met een stijgingspercentage van meer dan 10%. Dat is lopen. Bij het hotel zitten al een aantal Europafietsers op het terras aan de wijn. Ik houd het bij thee.

rondtour op Schouwen Duiveland, 61,8 km.

zaterdag 28 september 2013
fris zonnig weer, ong. 16/17 graden, ZO wind, matig.

Om 9.15 uur verzamelen voor het hotel voor een rondtour vanuit Nieuw Haamstede, met een kronkel door het bos, naar de zuidkust van het eiland. In een groep fietsen gaat langzaam en bij hellinkjes ontstaan snel opstoppingen. Het vereist een andere manier van fietsen. Soms zijn er tegenliggers, en die moeten dan zo’n grote groep passeren. Best lastig. Bij de Plompetoren van het voormalige dorp Koudekerk stoppen we even. Kees, die onze rondleider is op deze tocht, vertelt dat dorp verdwenen is in de golven in de 17e eeuw. Aan deze ramp is een sage verbonden van een vloek die door een meerman is uitgesproken toen de dorpelingen zijn in de netten gevangen vrouw, een zeemeermin, niet wilden teruggeven:

Westerschouwen, Westerschouwen,
Het zal je berouwen,
Dat je genomen hebt mijn vrouwe!
Westerschouwen, daarom zul je vergaan,
Alleen je toren zal blijven staan!

Zierikzee ligt op lunchpauze tijd. Het historische stadje ligt prachtig in de zon. Op het Havenplein is een markt. We zitten onder de bogen van de historische markthal. Ik loop nog een rondje naar de grote kerk. In de losstaande toren is een kleine expositie. Hoewel ik wel eens met Jan in Zierikzee ben geweest, wil ik er nog wel eens terug voor een stadswandeling en het bekijken van het stadsmuseum in het oude stadhuis. Vandaar fietsen we naar het noorden: Brouwershaven, Stellendam. deels over een smalle grindweg op een dijk. Vanaf Stellendam door de duinen.  Dat had ik gisteren al gefietst. Met de venijnige heuveltjes aan het eind. Kees geeft een toelichting bij het hoogste heuveltje met een stijgingspercentage van meer dan 20%. Er is strijd over dit fietspad, want te gevaarlijk. Er staan wel waarschuwingen: “fietsers afstappen”, maar dat doet niemand. Veilig Verkeer wil de duintop afvlakken, de natuurbeschermers willen dat absoluut niet. Patstelling dus.

tripcomputer: 62,19 km. reistijd 4.40 uur stoptijd 1.59 uur gem. snelheid: 13, 3 km p/u totale gem. snelheid: 9,3 km p/u max snelheid: 38, 6 km p/u

Nieuw Haamstede – Voorschoten, 71,88 km fietsen, rest met de trein.

29 september 2013
fris zonnig weer 15/16 graden, matige tot krachtige NO wind.

Het plan om het watersnoodmuseum in Ouwerkerk te gaan bekijken en vandaar naar Roosendaal te fietsen en dan met de trein naar Voorschoten te reizen, kan geen doorgang vinden. Er rijden geen treinen vandaag tussen Lage Zwaluwe en Zwijndrecht. Dus vertrek is ‘s morgens om half negen om via ongeveer dezelfde route als heen weer terug. De wind staat ongunstig, NO, en dat is bijna de hele weg tegen, en op de dammen pal tegen. Op de Grevelingendam ga ik door het zand dat over het fietspad is gewaaid onderuit. Gelukkig alleen maar een paar schrammen op benen en handen. Ik besluit weer met het veer van de Maasvlakte naar Hoek van Holland te gaan, omdat ik dan op Voorne heel even de wind achter heb. Vergeten ben ik dat de laatste twee kilometer naar het veer oostelijk lopen. Pal tegen, en dan is het nog hard doortrappen om op tijd de ferry van 14.25 uur te halen. Maar het is gelukt. De rest met de trein.

orgeltocht bennebroek hillegom lisse

zondag 4 augustus 2013

route orgeltocht bennebroek, hillegom, lisse

Op een stralend zonnige dag met Hans richting Bennebroek. Niet op de fiets, omdat we dan allebei apart bijna 30 km zouden moeten fietsen voordat we elkaar zouden tegenkomen. En dat is een beetje ongezellig. Het is alweer de 293ste tocht die de orgelwerkgroep Noord-Holland organiseert. Het format is al jaren hetzelfde. Drie kerken, één organist die in de kerk een praatje houdt en op de verschillende orgels daarop passende muziek laat horen en een trouwe schare van bezoekers. De sfeer is informeel. Er wordt gefotografeerd, gefilmd en muziek opgenomen. De eerste twee kerken zijn modern met nieuw orgels. Het eerste gereformeerde kerkje in Bennebroek is in 1983 gebouwd, omdat de oude kerk was afgebrand. Vooraan staat het orgel. Gerrie Meijers is vandaag de organist. Zij begint altijd haar praatje met een gedicht en dat is nu het Noordhollands volkslied. Pas in 1950 gecomponeerd – googlelend kom ik er achter dat in dezelfde tijd ook een zuidhollands volkslied gemaakt is, waar komt al dat nationalisme of moet ik zeggen provincialisme vandaan? De tweede kerk in Hillegom, die ook in 1983 gebouwd is omdat de oude kerk is afgebrand, heet de Hoeksteen en is van de gereformeerde gemeente. Hij heeft een bijzonder bovenraam, waaronder glazen buizen hangen, die het licht als stralen verspreiden over de muur, waaraan een eenvoudig berkenhouten kruis hangt. Dat geeft een soms  hemels effect. Ook hier staat het orgel vooraan. De organist zit dus vol in het zicht van de aanwezigen. Je kan goed zien hoe de klanken van het orgel gemaakt worden. De organiste speelt een prachtig programma van Bach en enkele Italiaanse stukjes van anonymi.
De laatste kerk staat in Lisse en is de RK St. Agatha kerk. Zo’n kerk uit het eind van de 19e eeuw  in eclectische stijl van een leerling van Cuypers. Een groot gebouw. Hoeveel katholieken zouden hier zondags zitten? Het Adema-orgel, tradioneel aan de achterkant van de kerk, hoog boven de kerkgangers. Aan weerszijden de pijpen, met de speeltafel in het midden. Hier kan de organiste uithalen met een geheel Frans programma. Vooral het Choral van Franck en de Litanies van Jéhan Alain vind ik mooi klinken.

blauwe tram route 2

donderdag 4 juli 2013


Op 6 mei fietste ik de route van de Blauwe Tram naar Katwijk en Noordwijk. Vandaag, zondag 30 juni, ben ik uitgenodigd voor een verjaardagspartij van een vriendin in Den Haag. En omdat het eindelijk mooi weer is in deze zo verregende zomer, besluit ik eerst de Blauwe Tram route naar Scheveningen te fietsen en vandaar terug naar Den Haag. Ik begin in Voorschoten in de Voorstraat bij restaurant de Blauwe Tram. Het boekje is wat negatief over de winkelstraat de Schoolstraat in  Voorschoten, hier heeft kennelijk de tram gelopen, maar dan hebben de routemakers niet gekeken naar de Voorstraat, met zijn leilinden, monumentale historische bebouwing en terrassen op de zon. Over de Veurseweg, die in Leidschendam Veursestraatweg heet, en vervolgens Oude Trambaan. Aan deze weg is in een nieuw complex een wijkcentrum de Blauwe Tram gevestigd. Ik probeer het logo met tram op de glasruit te fotograferen. Bij de Parkweg in Voorburg moet even naar links gefietst worden, hier stond de remise van de Blauwe Tram. Nu een nieuw woningbouwcomplex. De herinnering aan de Blauwe Tram wordt levend gehouden met een meer dan levensgrote afbeelding op het trappenhuis, een stukje rails en een dwarsgeplaatste paal van de bovenleiding. En natuurlijk een informatiezuil. Daarop zie ik dat de Blauwe Tram ook een route had over de bollendorpen naar Heemstede en Haarlem. Het zou leuk zijn als daar ook een fietsroute over komt. Er komt nu een stuk langs de drukke Utrechtse Baan. Den Haag heeft hier futuristische kantoren gebouwd. Het heeft iets onherbergzaams en je kan je moeilijk voorstellen dat hier die kneuterige tram heeft gereden. Verderop bij de Koningskade, Plesmanweg en Nieuwe Parkweg is juist heel goed te verbeelden dat de ouwe tram hier liep. De moderne tram van de HTM rijdt net voorbij. Bij de nieuwe Scheveningse Bosjes is men net bezig met de uitbreiding van het Atlantic Wall museum. Ik wist niet dat er naast Noordwijk nog een Atlantic Wall museum is. Hoe langer de tweede WO voorbij is, des te meer herinneringstekens worden hersteld en opengesteld. Bij het Kurhaus is het een drukte van belang. Er wordt gezongen door een shantykoor en het beeld van Wim Kan en Corrie Vonk gaat schuil achter het tentdoek.

fietsen rond de wereld in nederland etappe 3 deel 2

donderdag 4 juli 2013

gefietste etappe 3 den helder – zurich

donderdag 20 juni 2013

Den Helder – Oost-Vlieland 68,2 km

koeler dan gisteren, zo’n 20 graden, nevelig met zon door de wolken (soms), eind van de middag behoorlijke bui regen. Op Vlieland ook regen.

Ik ben vroeg wakker, lekker uitgeslapen. Het ontbijt staat weer in de koelbox voor de deur. Geen bestek ditmaal. Gelukkig heb ik altijd een zakmes bij me. Om even over 8 zit ik op de fiets. Via de Keizersgracht fiets ik naar de Havenweg en vervolgens naar de boot. De stad maakt zich op voor Sail. Matrozen op straat, veel met vlaggetjes versierde boten in de haven, mannen met id pasjes op hun buik. Ik ben toch een beetje nerveus over de boot. Gaat hij wel met de Sail? Maar ik hoef me nergens zorgen over te maken. De boot gaat gewoon, en hij is nog tamelijk rustig ook. Op Texel aangekomen wordt ik aangesproken door een fietser met ook een Vittorio fiets. Hij denkt dat ik niet weet waar ik heen moet en wil me helpen. Maar is sta te wachten tot de GPS de route heeft gevonden. Hij adviseert met eerst in het haventje van het Horntje te gaan kijken naar de grote windjammers die liggen namelijk hier afgemeerd voor de Sail Den Helder. Het is nogal nevelig, de grote driemasters doemen op in de mist. Zou het er in de 17e eeuw ook zo hebben uitgezien? Of waren het er toen meer of minder? Ik fiets terug om de route op te pakken. Eerst gaat het een stuk langs de waddendijk – buitendijks- tot Oudeschild. Dat blijft dus genieten van de oude schepen. De wind staat NO, en heb ik behoorlijk tegen. Bij Oudeschild staan veel mensen te kijken. Het is ook echt spectaculair. De route buigt nu naar binnen, over het Skillepaadje, een smal weggetje. Twee groepen met fietsende kinderen kom ik tegen. Het weggetje is in de 17e eeuw aangelegd om het goede Texelse water te vervoeren naar de schepen. In de verte zie ik de Hoge berg al liggen. Een bultje, overgroeid met bomen en struiken in het landschap. Vlak daarbij ligt de Georgische begraafplaats. Ik breng er een bezoekje. Alles is mooi aangeharkt. Niets verwijst naar de gruwelijke laatste oorlogsdagen toen de opstand van de Georgiers door de Duitsers zo bloedig is neergeslagen. Het is mooi om het eiland zo dwars over te steken. Je ziet die typische Texelse schapenboeten, tuunwallen (afscheidingen tussen de weilanden van gestapelde graszoden),  kleine houten huizen en grote stolpboerderijen. Natuurgraslanden, afgewisseld met akkerbouw en produktieweiden. En in de verte de duinen, die snel dichterbij komen. De tocht gaat nu weer naar het noorden. Door het bos van de natuurgebied de Texelse duinen. De wind is minder voelbaar. Ik passeer het Belzenbos, in het kader van de werkverschaffing door Belgische gevluchte mannen tijdens WOI aangeplant, hotel California – een qua architektuur niet interessant gebouw, en de Nederlanden, een prachtig kweldergebied. De route doet geen plaatsjes aan, gaat door de buitenkant van Oudeschild, vermijdt den Hoorn en de Koog, maar gelukkig kom ik onderweg op  de Zanddijk, een tentje tegen, waar de uitbater net alles aan het buiten zetten is. De frituur is nog niet heet, waarschuwt hij, maar koffie met warm appelgebak heeft hij wel. Ik schiet hard op en heb dus tijd om bij de Dromer van Rapa Nui – een beeld gemaakt door een kunstenaar van het Paaseiland, te kijken in de Eilandgalerij van Niek Welboren en Kerstin Edelmann.  Die is gevestigd in de voormalige school van Eiderland. Schilderijen, voornamelijk van luchten en zee, met keramiek geinspireerd door schelpen. Een klaslokaal is helemaal ingericht met oude schoolprodukten, schoolplaten, leesplankjes, schrijfmethoden, en andere parafernalia. Achter de school en de naastgelegen onderwijzerswoning is een grote tuin. Heel organisch vormgegeven. De beelden van  vallen daar helemaal op hun plaats. Ze horen daar.  Even verderop ligt het vliegveld van Texel. Daar is een klein museum bij, en blijkens een opschrift op het gebouw, is er een tentoonstelling over de Georgiers. Ook hier maar even naar binnen. Het gedeelte over de vliegtuigen sla ik over, het gedeelte over WoII, en dan speciaal het stuk over de Georgiers bekijk ik met interesse. Naast foto’s en teksten over de opstand, zijn er ook foto’s van het bezoek van de Georgische president Michael Saakasjvili, de  samen met zijn Nederlandse vrouw en de hoogste kerkelijk leider van de orthodoxe kerk van Georgië, patriarch Ilja II. Zo belangrijk vindt de nu weer onafhankelijke staat Georgië de opstand op Texel. Weer terug naar de duinen. En dan gaat het in een ruk naar de vuurtoren van Texel.  De duinen hier zijn kaal, net als vlakbij den Helder, met dezelfde velden van witgele bloemetjes. Tegen half vier sta ik bij het kantoortje van de Vriendschap, dat de overtocht naar Vlieland verzorgt. Een wankele houten steiger leidt naar de aanlegplaats van het schip. Als we vertrekken, 17.15 uur, regent het. De schipper moppert wat als ik niet snel genoeg de boot opdraai. ” he, die fiets is niet van chocola hoor”. Het is te koud en te nat om op het dek te blijven staan. Snel zien we de punt van de Vliehors - de Sahara van het noorden – die enorme zandplaat. Gedeeltelijk militair oefenterrein. Het regent nu hard. De gele vliehorsexpres rijdt door het water naar de aanlegsteiger. En op gaat het naar het Posthuys. De laatste keer dat ik hier was met Jan,  regende het ook zo. Toch besluit ik om niet rechtstreeks, maar via de route naar Oost-Vlieland te fietsen. Het is heerlijk rustig, heel fris groen. En ook emotioneel. Hier liggen mooie herinneringen.

tripcomputer: afstand: 85,6 km (incl. boottochten en rijtour met de vliehorsexpres), reistijd: 6.20 uur, rusttijd: 3,21 uur.

vrijdag 21 juni 2013

Oost-Vlieland – Wons 16,97 km

storm en regen, harde NW wind, grotendeels tegen, 17 graden.

Vanochtend giet het nog steeds. Geen weer om nog een dagje op Vlieland te blijven. Ik haal een ticket voor de boot van 12.00 uur. En loop de Dorpsstraat op en neer, op zoek naar een cadeautje voor Max en Petra die mijn kittens hebben opgehaald bij het dierenasiel. Verder kijk ik naar een blauwe fleece, omdat mijn oude fleece kapot is. Zowaar vind ik er eentje in de uitverkoop. Wat een mazzel. Ik loop nog een rondje rond het oude kerkje en over de begraafplaats erachter. Er liggen hier graven op hoogte, of zijn het urnen met een steentje ervoor? Het Diaconiehuis naast de kerk blijft een prachtig exemplaar van eiland architectuur, met zijn gele steentjes en opschrift. Om kwart over elf staan er al vele fietsers in de rij voor de boot. Ik ga er maar achter staan. De fietsen komen bij de auto’s op het autodek. Ik zoek een plaatsje boven en ben blij dat ik het boek van Kapuscinski “reizen met Herodotos”  bij me heb. Want buiten heb je nu niets te zoeken. Anderhalf uur later in Harlingen is het nog veel harder gaan regenen. De regenbroek heeft een scheur. Bij een sportzaak koop ik een goedkope nieuwe. Op naar Wons. De route loopt buitendijks, en daar krijg ik vol de wind vanuit het IJsselmeer. Het stormt behoorlijk, met zo nu en dan rukwinden. De golven zijn grijs en grauw en geen vogel of boot te zien. Zodra ik kan fiets ik over de dijk heen, om aan de andere kant iets uit de wind te fietsen. Naast mij razen de auto’s op de autoweg. Ik bereik Zurich. De vlaggen van het hotel staan strak in de wind. Voor Wons moet ik een stuk omrijden. Als ik de autoweg overgestoken ben, komt er nog een grote bocht over Cornwerd, voordat ik terug kan fietsen richting Wons. Het riet in de vaart naast mij ligt plat op het water. De bomen buigen door van de wind. Gelukkig heb ik hem nu even achter. In plaatsvan 8 km. per uur.  wat ik eerst reed, kan ik nu de 28 km.  halen. Maar voorzichtig, want er zitten her en der hobbels in de weg, en bij een boerderij ligt een grote hoeveelheid stront. In Wons kan ik aanvankelijk de B&B niet vinden. Buiten staat alleen een theeschenkerij Panta Rei aangegeven. als ik bel blijkt het wel pension ‘t Hert. Gelukkig een warm welkom.

tripcomputer: afstand:17,11 kmm gem. snelheid 11,3 km p/u

fietsen rond de wereld in nederland etappe 3 deel 1

woensdag 3 juli 2013
etappe 3 schagen - den helder

gefietste etappe 3 schagen – den helder

dinsdag 18 juni 2013
Schagen – den Helder, 44 km.

warm zonnig weer, 26 graden, eind van de middag iets koeler,zwoele zomeravond, matige wind, ZO-NO

De treinreis die ik wilde nemen, met de sprinter van 10,38 naar Haarlem, springt in mijn smartphone ineens op grijs. Seinstoring. In plaats daarvan de trein van 10.27 naar Hoofddorp, en dan nog een keer overstappen in Amsterdam Sloterdijk. Hier is de lift naar het perron niet te gebruiken. Gelukkig tijd genoeg, om eerst de tassen naar beneden te brengen en daarna de fiets. Om 12.07 zit ik op de fiets Schagen uit. Eerst een oude uitvalsweg, met huizen met bruggetjes over een sloot, al snel fiets ik langs de weilanden, afgewisseld met akkerland. De tocht gaat naar Haringhuizen en Barsingerhorn. Beide plaatsen ben ik wel eens geweest met een orgeltocht. In Barsingerhorn pauzeer ik even bij een oude tramabri. Er heeft vroeger een tramlijn gelopen van Schagen naar Hoorn. Verder maar weer, over een het noordelijk deel van de Friese omringdijk. Hier woonden walvisvaarders. Volgens het boekje hebben zij waarschijnlijk dit stuk Poolland genoemd.  Door de warmte heb ik niet echt associaties met hun strijd in de Noordelijke IJszee. Ik verlaat de Omringdijk en via een andere dijk, de Slikkerdijk, ga ik recht naar het noorden, naar Oudesluis. Hier is een weg langs een vaart, waarschijnlijk een overblijfsel van het stroomgat dat hier vroeger gelegen heeft en in de 16e eeuw is ingepolderd.  Er liggen oude boerderijen aan, die typische Noordhollandse stolpboerderijen, vierkant met een hoog puntdak, gedeeltelijk belegd met stro. Ik wil in Anna Paulowna pauzeren, maar daar heeft de modernisering toegeslagen in een ongezellig nieuw winkelcentrum. Dus verder maar, langs een lange rechte vaart tot een kleine pont over het noordhollands kanaal. Ik kom nu langzamerhand meer in de richting van de duinen en de zee. Ik verbeeld me dat ik hem al kan ruiken. Het straatmeubilair verandert na Julianadorp, felrode lantaarns leiden naar de zee. Het licht wordt lichter, nu door de kale duinen. Kaal wil hier zeggen, geen bomen en struiken, veel witte bloemetjes. Ook hier zijn grote grazers neergezet. Ze lopen sloom door een poeltje water. Het laatste stuk loopt langs de buitenkant van de dijk naar den Helder. Er fietsen hier veel mensen, op het water een enkele boot. Ik zie in de verte de veerpont naar Texel. Maar dat ga ik nog niet doen, eerst nog een dagje den Helder.

tripcomputer: 43,97 km., reistijd: 3 uur, gem. snelheid: 14,6 km per uur, rusttijd: 1.04 uur,  totale gem. snelheid: 10.7 km per uur.