Een dochter van een dierbare vriend krijgt een baby. Ik reis met die vriend mee om de baby te bewonderen. Zij wonen in Frankrijk in Langrune-sur-mer. Blijkt dat midden op Juno Beach te zijn, één van de invasiestranden. Vanochtend gelopen van Langrune-sur-mer naar Courseulles-sur-mer en weer terug. Ongeveer15 km. Grotendeels over een verharde kade, soms door een piepklein stukje duin. Het weer is zacht, de lucht grijs, het water zeegroen. De kades staan vol met huizen, die zo te zien voor het merendeel in gebruik zijn als vakantiehuizen. Nu potdicht met rolluiken. In januari is hier alles gesloten. Ook het Juno Beach Centrum in Courseulles, waar veel te zien is over de landing in Normandië. Maar de gedenktekens zijn wel te zien. Soms met foto’s. Nooit geweten dat de landingstroepen vouwfietsen bij zich hadden.
Op de laatste dag van het jaar, continue begeleid door vuurwerkknallen, de 7,5 km lange rode paalwandeling door de Horsten gelopen. Grijs, tamelijk warm weer. Weinig wandelaars. Een enkele jogger. De rode paalwandeling loopt langs de randen van de Horsten. Langs de weilanden in Voorschoten, langs het plekje van Jan, even gewacht en nagedacht over dit jaar, verder over een zeer nat en glibberig paadje. Op de achtergrond de treinen. Pad loopt bijna tot de andere uitgang aan de Duivenvoordse kant. Verder over een asfaltpad. Langs één van de boerderijen die afgebroken wordt. Een apparaat van een sloopbedrijf staat al voor de deur. Dan over een pad dat ik nog nooit had gelopen, richting afgeschermd bezit van de koninklijke familie. Grote hekken, midden in het water, bewaking met marinegroene camera’s. Een dicht hek met een wacht. Gauw doorlopen. Langs de seringenberg, nu kaal. De drukte van de Rijksstraatweg is dan dichtbij. De wandeling loopt dicht langs het hek. Je kan zo op de weg kijken. Het theehuis is dicht. Maar aan het eind, bij het hek aan de Papeweg staat een tafeltje met ondernemende kinderen. Ze verkopen oliebollen, gebakken door hun oma. Een kwartje per stuk. Ik heb er wel eentje verdiend, denk ik zo.
Een berichtje in het Leids Nieuwsblad “gebruiksvriendelijke route fietsers Via 44 opengesteld” doet mij vanmiddag de fiets pakken. De Via 44 is met de Velostrada (die langs mijn huis loopt) één van de twee snelle fietsroutes die tussen Leiden en Den Haag wordt aangelegd. Als ik nou via de Velostrada heen ga en via de Via 44 en een stuk Velostrada weer terug, dan heb ik toch een aardig fietstochtje afgelegd en kan ik meteen zien hoever alles inmiddels gevorderd is. Het weer is aanvankelijk niet denderend, een fikse regenbui bij station Voorschoten, maar allengs klaart het op en in Den Haag schijnt zowaar een laag zonnetje. De wind is wel stevig.
De Velostrada is tot Leidschendam gereed. Een mooi pad, ook heel rustig, zeker met dit weer. In Leidschendam is het nog wat zigzaggen door een woonwijk. De graafmachines staan in de berm bij het spoor al klaar om ook daar een mooi recht fietspad te trekken.
Aan het eind ga ik via de knooppunten 56 en 32 richting Via 44. Dwars door het Haagse Bos, langs Huis den Bosch. De vlag waait in top. De Via 44 loopt voor een groot deel langs de Rijksstraatweg. Dat is druk. Op deze zondagmiddag zoeven vele auto’s mij tegemoet. Het kruispunt bij de Horsten is opgebroken, via een omweg kom ik uiteindelijk weer op de Via 44. Hier in Wassenaar moet nog het een en ander gedaan worden. Wassenaar uit ligt een glanzend rood fietspad dwars door de weilanden. Leiden is dan gauw bereikt. Ik dacht nog even de film “search for the Afghan girl” mee te pakken die hoort bij de fototentoonstelling Masters of Photography. Maar dit weekend draaien ze expeditiefilms. Het begint al donker te worden als ik het laatste stukje Velostrada afleg naar huis. De groene ledlampjes branden al. overzichtskaart snelfietsroutes den haag-leiden
Op de laatste mooie dag van deze zomer een fietstocht / wandeling gemaakt in mijn eigen dorp. Aan de noordkant van het dorp is het landgoed Berbice opengesteld. Ik heb daar al eens gelopen (zie vorige blog ). Nu is er een wandeling uitgezet met grappige rode paddestoelen, de orangerie is open, er speelt een blokfluitorkest. Het lijkt nu minder verwaarloosd dan toen ik er drie weken geleden liep. De vrijwilligers hebben zeker hun best gedaan. In de orangerie kun je rozencertificaten kopen, zodat de oude rozentuin weer aangelegd kan worden. Een mooi initiatief. Stom genoeg heb ik geen contant geld bij me.
Ook het raadhuis is opengesteld. Ik bekijk de galerij met de burgemeestersportretten. Burgemeester Verver, waarnaar onze straat heet, en die zo in opspraak is geraakt in Schiedam dat we een verzoek hebben ingediend om de straatnaam te wijzigen, hangt er nog pontificaal. Als enige in kleur.
Op naar de zuidkant van het dorp, naar het klooster Bijdorp. Met Jan ben ik er vaak langs gewandeld. Het was nooit open. Nu heb ik de kans om daar te kijken. Een enorme tuin, deels park, deels groenten- en bloementuin. Ook een groot weiland. Het terrein loopt door tot de Vliet. Niet veel mensen nemen de moeite om zover door te lopen. Door een met bomen omzoomd pad, overgroeid met mos, kom je aan het water. Er staan twee banken. Maar hier is niemand te bekennen. Ik loop terug naar het klooster, om de kapel te bekijken. Er staat een lange rij. De wachttijd is een half uur. Maar binnen wacht een drietal aardige toelichtingen. Eén in de kamer die van de laatste bewoners voor de nonnen in originele staat moest blijven, één in een kleine ruimte met schatten als misboeken, kelken en een verzameling poppen met habijten door de eeuwen heen en één in de kapel. De laatste non eindigt haar verhaal met dat ze het nu genant goed hebben.
Met de pinksterdagen samen met Hans fietsen naar Friesland, naar vrienden in Molkwerum en een vriendin in Oudemirdum, dat leek me wel wat. Via de fietsrouteplanner van de Fietsersbond een aardige route uitgeprint, grotendeels via de knooppunten. Vanuit Voorschoten eerst naar Woubrugge. Het is lekker droog weer, met een wind die uit alle richtingen waait. En dat zal de hele dag zo blijven. Via de veerpunt over de Amstel, met een net getrouwde veerbaas, naar Ouderkerk aan de Amstel, alwaar Hans een lekker bakkertje kent. De bakkerij zit er al vanaf 1897 op een historische plaats vlakbij de kerk. Vandaar via Weesp en Muiden naar de brug over het Gooimeer. Dan komt een stuk langs de dijken van de Noordoostpolder. Ik vind het altijd weer fascinerend om langs het water de fietsen. Te bedenken dat het land hier op de zee veroverd is, het water dat klotst op de dijk, de bootjes, de vogels in de lucht, en de wind in je haren. We fietsen langs de Oostvaardersplassen. Wat is het hier kaal, dat had ik me heel anders voorgesteld. Direct na de Oostvaardersplassen ligt Lelystad Haven. Daar is een eenvoudig vrienden op de fiets adres. (filmpje 1) De volgende dag fietsen we langs de dijk verder. Een nieuw stuk Lelystad, stedelijke bebouwing aan een haven, losstaand in een stuk niemandsland. Het herinnert me aan Kaliningrad. Prachtige nieuwbouw in een structuurloos onaf gebied. De brug van het Ketelmeer over, door een feestend Urk, langs eindeloze rijen windmolens. Dan breekt de dreigende bui regen los. Nergens een plek om te schuilen. Drijfnat komen we in Lemmer aan. Op het terras van Tapa Tapa aan de Schans duiken we onder een luifel. Ze hebben zo medelijden met ons dat de heater wordt aangezet. Hier valt de volgende bui, nu met onweer. (filmpje 2) Als de regen ophoudt fietsen we snel verder naar Oudemirdum en Molkwerum.
Op Pinksteren houden we rust. We varen met onze vrienden naar Hindeloopen en weer terug (filmpje 3).
Pinkstermaandag is de slechtste dag, wat weer betreft. Met de boot van Stavoren naar Enkhuizen, en daarna de hele weg de wind pal tegen, met drizzelregen. Gelukkig eindigt die dag met een concertje in het Muziektheater aan het IJ. Stilstaande esotherische muziek van Satie, gespeeld door Reinbert de Leeuw. Daar word je rustig van.
Totaal 281 km. gefietst.
Elk jaar maken een aantal (oud) collega’s van de voormalige directie Verkeer en Vervoer in Leiden een wandeling met elkaar. Vorig jaar mocht ik voor het eerst meelopen. En dit jaar weer. De naam van de groep is nu veranderd in Verkeer en Vervoer Plus. Die plus ben ik. De wandeling van Baarn naar Amersfoort is een onderdeel van het Utrechtpad, een langeafstandswandelpad rond Utrecht. Het is schitterend weer, en niet te warm. Perfect wandelweer. En heel relaxed, 16 km. Voor een deel loopt het pad langs de Eem. Met natuurkenners erbij zie en hoor ik meer vogels, o.a. de karekiet. We passeren een biologische boerderij met een groot varken buiten in de droge modder. Een aaibare beer. Bij een boom totaal ingepakt door rupsen volgt een vakkundige uitleg van John. Even later komen we eiken tegen met de waarschuwing eikenbladrupsen. En inderdaad hoog in de boom, onbereikbaar voor het filmapparaat zie je een zak met rupsen hangen. Altijd weer mooi om Amersfoort binnen te lopen via de Koppelpoort. Na een bijzonder biertje - Cordeux- bij de bierbrouwerij de Drie Ringen, zakken we af naar het station. Alwaar een tafel is besteld bij restaurant Perron 4/5 ( http://www.perron4-5.nl/ ). Een eersteklas afsluiting van een mooie dag.
Net als vorige week vandaag weer twee wandelingen in Leiden e.o. gelopen. “Over de geesten door Leiden aan zee” uit het huismusboekje en “Stevenspark pad” uit het boekje van Loek Heskes. De eerste wandeling rijgt de parken en kastelen aan elkaar. Van de tuin achter Naturalis, door het bos van Bosman naar Endegeest en Rhijngeest en via Hendrik Kraemerpark en Leidse Hout, met een ommetje door Oud Poelgeest en het Heempark weer terug. Ik ben gestart bij het LUMC, omdat ik geen extra slot voor de fiets meegenomen had en die dus moest stallen in de fietsenstalling van het station. Het Bosmanbosje had ik vorige week al bewonderd met zijn hoge bomen, maar mooier nog is het park rond Endegeest. Bijzonder eigenlijk dat de tuinen rond deze grote psychiatrische inrichting vrij toegankelijk zijn. Er lopen op de vroege ochtend patiënten te wandelen. Iedereen zegt gedag. Bij Rhijngeest sta ik even stil bij het beeld van Jan Wolkers “Vrouwen in verzet”. Het grootste deel van deze wandeling gaat over wandelpaden. En anders kun je op de stoep lopen. Geheel anders is dat bij de wandeling vanuit het Stevenshofpark van Heskes. Dit pad loopt vanuit de Stevenshof (langs de molen en de rand van de wijk) naar het Valkenburgse meer. En vandaar met een grote bocht naar het Wassenaarse Maaldrift en zo terug naar de Haagse Schouw. Hier stilgestaan bij het beeld ter nagedachtenis van 52 gevallen militairen bij de inval van de Duitsers. Er liggen nog kransen van de 4 mei viering, o.a. van de zusterstad van Leiden, Oxford. Het kleine ommetje door het park van de Stevenshof is met een pad langs het Valkenburgermeer de enige stukken echt wandelpad. De rest gaat over fietspaden, en die zijn op deze mooie zonnige zondag zeer druk. Soms word ik in de berm gedrukt als een scootmobiel wordt gepasseerd door twee fietsen. De informatie is wel ok. Maar ik vind het meer een fiets- dan een wandelroute.
Vorige maand is het wandelboekje “wandelen buiten de binnenstad van Leiden” van Loek Heskes uitgekomen. Hij zegt dat zo’n soort boekje met wandelingen buiten de binnenstad er nog niet was. Kennelijk kent hij niet “Op bezoek bij huismus en muurbloem”, een uitgave van de Gemeente Leiden ism IVN. Ik doe vandaag een klein vergelijkend onderzoekje. Loop eerst een wandeling van het Huismusboekje, en dan een wandeling, gedeeltelijk door hetzelfde gebied (westelijk van de binnenstad) van Loek Heskes. Het Huismusboekje is geheel gericht op de natuur in de stad. En loopt van de tuin van Naturalis, door het Station naar het Parkje bij Molen de Valk, en dan via de Burcht naar het Van der Werffpark en zo via de Hortus en tuin bij de Grote Beer weer terug. Meteen bij het begin in de tuin van Naturalis ligt een deel van de oude beuk uit de Hortus, daar weggehaald om er zwam in zat. Hier ligt hij als een beeld, dat moet vergaan in de loop van de tijd. Het is een leuke wandeling, al kan ik niet alle bomen en struiken herkennen die genoemd worden. En het is prachtig weer. Overal zitten mensen op terrassen, - o.a. mijn nicht Eva met een vriendin - en langs de waterkant. De tweede wandeling start bij het park Kweeklust, vlak achter Schouwenhove in het Morskwartier. Aardig om in een parkje te lopen waar je anders nooit komt - en loopt dan via het Bio Sciencepark - niemand te zien - naar het Bos van Bosman. Een parkje ingeklemd door de Wassenaarseweg en de Rijnsburgerweg. Via een lang stuk over de Rijnsburgerweg kom ik dan weer uit bij het LUMC. Dan blijkt dat ik in de eerste wandeling gedachteloos langs drie beelden ben gelopen. Een buste van Hippocrates, die notabene vanuit de intensive care kamer waar Jan heeft gelegen gezien kan worden en twee moderne beelden. (Loek Heskes noemt “Anna” van Henk Vogel, maar dat moet zijn Henk Visch. Grappige fout). Heskes heeft minder aandacht voor de natuur en meer voor geschiedenis en (moderne) architectuur. Hij besteedt veel tekst aan het nieuwe gebouw van Achmea, geinspireerd door de Stijl van Van Doesburg. Een bouwwerk dat nogal verschillende reacties oproept. Het laatste stuk van zijn wandeling is wel erg saai over de Morsweg en de lage Morsweg naar het beginpunt.
Vanochtend heb ik de verhuisdozen de verhuisdozen gelaten. Het onwaarschijnlijk mooie weer op deze eerste paasdag lokte. De organisatie behoud en herbestemming bollenerfgoed (www.bollenschuren.nl). heeft een fietsroute gemaakt “Fietsen langs bollenerfgoed”. Een uitstekende routebeschrijving, je kunt echt niet verkeerd rijden, maar onhandig omdat de informatie op andere bladzijden staat dan de routebeschrijving. Na twee bollenschuren heb ik dat gelaten voor wat het is en gewoon maar gekeken om me heen. En er is voldoende te zien. In Noordwijkerhout een kopje koffie op een terras tegenover de kerk. Luid kerkgezang. En na afloop van de dienst krijgen alle kerkgangers een paar narcissen uitgereikt. Bij Keukenhof is het heel druk. De weg staat helemaal vol met langzaam rijdende auto’s, ze laten rechts niet voldoende ruimte over, ik passeer ze links. In Lisse staat een groot bloemenmozaiek op het plein. Een zelfportret van Van Gogh. De bloemen zijn al helemaal ingedroogd. Maar het trekt veel bekijks. Als dan het dameskoor de Bollen Mina’s begeleid door een accordeon nog liedjes gaat zingen, is het vakantiegevoel compleet.
Met een vriend en mijn petekind Frank ben ik zaterdag naar de designweek in Eindhoven geweest. Naast meubels, sieraden, kleding, lampen, etc. kwam ik deze fiets van Hansen Hoepner tegen. Hij noemt hem vlieger. Een heel nieuw ontwerp van het frame. Geen innovaties van de techniek, gewoon een derailleur en een ketting. Ik ben benieuwd of je er ook echt op kan fietsen, en of hij dan vliegt.
