Archief van de categorie ‘donau in beieren’

Passau en vesting Oberhaus

dinsdag 8 september 2009

Het wordt saai, maar weer een schitterende dag. Helderblauwe lucht en zon. We hebben onderdak in de jeugdherberg in Passau. Die zit in vesting Oberhaus. We moesten de fietsen weer omhoog duwen – waarom zitten die jeugdherbergen toch altijd zo hoog – maar dan heb je ook wat. Een mooie kamer, je kan er ”s avonds eten, de was doen en bier drinken in de biergarten. In de vesting is ook het museum gevestigd. Daar kan je de geschiedenis van de stad bekijken (mooie interactieve tentoonstelling), maar ook het historisch brandweermuseum, een historische apotheek en een museum over heimatvertriebenen uit het Boheemse woud.
Vanaf de vesting heb je mooie uitzichten, zeker met dit weer. Je kan ook heel goed de samenvloeiing van de drie rivieren de Donau, de Inn en de Ilz zien. Die rivieren hebben verschillende kleuren. De Inn is bruin, de Donau groen en de Ilz zwart. Echt waar, kijk maar op de foto.

Schitterende maandag

dinsdag 8 september 2009


Nooit gedacht dat we zo’n lange tijd zo mooi weer zouden hebben. Het is nu 7 september en nog steeds kun je in je enkele fietsshirt buiten fietsen. Dat het herfst begint te worden merk je ‘s ochtends vroeg, als het friskoud is en de ochtendnevel in het dal hangt. Helaas zijn door een verkeerde muisknop de foto’s van deze dag verdwenen. Maar we hebben nog een filmpje.

Luie zondag

zondag 6 september 2009

Gisteren zaten we in een echte ouderwetse jeugdherberg. Met zo’n jeugdherberg vader en moeder. En zo’n klein kamertje, waar je je kont niet kan keren. Maar het was er schoon en we hebben goed geslapen.
Vandaag een luie zondag met maar 40 km. gefietst. Voornamelijk langs en over dijken van de Donau en lang aan de Donau gezeten in de zon. In de middag een mooi hotel midden in het oude centrum van Deggendorf opgezocht en daar zitten we nu.

Walhalla

zondag 6 september 2009

In Katendrecht in Rotterdam, vlak bij ons,  is een klein cafetheater, dat Walhalla heet. Een heel leuk theatertje met 70 plaatsen, waar we verschillende voorstellingen gezien hebben. Nu komen we langs de Donau een ander Walhalla tegen. Groot, met pretenties. Een namaak Griekse tempel, hoog op de berg die uitziet op de Donau. Gebouwd door koning Ludwig I begin van de 19e eeuw. De bedoeling is om in dat gebouw Walhalla een tentoonstelling te hebben van “ rühmlich ausgezeichnete Teutsche”. Ik denk in mijn onschuld dat er allerlei beroemde Duitse geleerden, kunstenaars, koningen en zo staan, maar ontdek tot mijn verwondering ook Willem van Oranje, Hugo de Groot, Michiel de Ruyter en Erasmus tussen de beelden. Volgens de toelichting in het boekje over het Walhalla blijkt dat “wer teutscher Zunge sey” opgenomen kon worden. Tja.

Regensburg

vrijdag 4 september 2009


Regensburg, waarvan het spreekwoord zegt: “Wenn du nicht über die Steinere Brücke gegangen bist, nicht einem Juden begegnet bist und nicht die Kirchenglocken hast läuten hören, dann bist du nicht in Regensburg gewesen.”
We zijn over de stenen brug gelopen, we hebben het monument gezien op de plaats waar de fundamenten van de synagoge zijn gevonden (die al in 1519 verwoest werd), en we hebben religieus gezang gehoord bij de raadselachtige beelden op het portaal van de Schotse kerk St. Jacob.
Met andere woorden we hebben de binnenstad – geplaatst op de werelderfgoedlijst van Unesco – van noord naar zuid en van oost naar west doorlopen aan de hand van drie wandelingen uit het Unesco boekje. Mogen we dus zeggen dat we in Regensburg zijn geweest?

Donaudurchbruch

donderdag 3 september 2009


Tussen Weltenburg en Kelheim wringt  de Donau zich door een smalle bedding, uitgesleten in de rotsen: de Donaudurchbruch. Aanbevolen wordt om dit stuk met de boot af te leggen. (Anders moet je steil omhoog fietsen over een drukke weg). Altijd leuk om een stukje te varen. Dus dat doen we dan ook. Het water in de Donau staat laag. Op het achterdek mag daarom niet gezeten worden.

Donauwörth en de fontein

donderdag 3 september 2009


Heee, die hadden we toch al gezien? In Montbéliard?  Zijn ze in serie gemaakt? Heeft iemand ze ook nog elders gezien? In Donauwörth staat hij zonder uitleg. Alleen met een bord erbij dat hij geschonken is door hun parnerstad Perchtoldsdorf in Oostenrijk ter gelegenheid van het 25 jarig jubileum van een buitengewone vriendschap.

Donau in Beieren

donderdag 3 september 2009

Anders dan in Frankrijk is in Duitsland wifi veel minder aanwezig. Jeugdherbergen en campings hebben het standaard niet. En ook in restaurants is het niet aanwezig. Dus het heeft even geduurd voor we weer een bericht kunnen maken.
Inmiddels hebben we de Donau in Beieren al van Ulm tot Regensburg gefietst. Dat is een heel mooi stuk,  veel paden dicht bij de Donau. Je ziet de rivier groeien. We zijn met een boot door de Donaudurchbruch gevaren. (zie apart blogbericht). Vandaag na Kelheim, waar het Altmuhl kanaal erbij komt, zie je voor het eerst boeien in de Donau en ook de eerste vrachtvaart (uit Rotterdam!).
Beieren bevalt ons wel. Het heeft een eigen karakter met zijn steden en stadjes met in pasteltinten geschilderde gebouwen, de trots op de eigen identiteit (klederdracht), de biergarten en het gemoedelijke karakter. Tot Passau loopt dit deel van de route.

Ulm en Sophie Scholl

dinsdag 26 mei 2009
gedenkteken in ulm voor de verzetsgroep die weisse rose

gedenkteken in ulm voor de verzetsgroep die weisse rose

Rond de dagen van 4 en 5 mei zendt de TV films uit die met de tweede Wereldoorlog te maken hebben. Zo zag ik toen ” Sophie Scholl- die lezten Tage” van Marc Rothemond. Sophie en Hans Scholl zijn lid van de Duitse verzetsgroep “Weisse Rose”. Een groep Duitse studenten die pamfletten verspreidt met teksten tegen het regime van Hitler. De groep wordt gepakt en de leden worden na een kort proces ter dood veroordeeld en onthoofd. Op grond van de originele verslagen van de rechtbank is de film gemaakt. Een tamelijk statische film met lange scenes in de rechtbank, maar heel indrukwekkend.
De film maakte me nieuwsgierig naar het boek van de zus van Sophie Scholl, die kort na de oorlog het boek Die Weisse Rose heeft geschreven. Inge beschrijft daarin ook de jeugd en de sfeer in het gezin Scholl. Bijzonder, omdat daarin ook de fascinatie die uitging van Hitler beschreven wordt. De pubers Scholl voelen zich aangetrokken tot het idee van Hitler om Duitsland groot, gelukkig en welvarend te maken. En “er was nog iets wat ons met een geheimzinnige kracht aantrok en in verrukking bracht. Dat waren de compacte colonnes jongeren met hun wapperende vlaggen, hun strak voor zich uit gerichte blik en hun getrommel en gezang.” Vader Scholl is heel wat minder enthousiast en waarschuwt, maar laat zijn kinderen wel vrij. Langzamerhand komt bij de kinderen de twijfel, die in hun studententijd omslaat in verzet.
De familie Scholl heeft vanaf 1932 in Ulm gewoond. Op de plek van hun huis aan de Münsterplatz staat nu de Duitse Bank en daarvoor staat een gedenkplaat voor die Weisse Rose. (gemaakt door Otl Aicher).
Ulm ligt aan de Donau, dus daar komen we langs.