Archief van de categorie ‘donau van passau naar wenen’

revanche

zondag 11 oktober 2009

We zijn nu een week thuis. De vakantie van drie maanden zit nog in mijn gestel. Ik blijf er mee bezig. In Melk waren we in het accordeonmuseum van Hannes Thanheiser.
(http://www.europesefietstochten.nl/weblog/2009/09/18/accordeon-en-venus/).
Tussen allerlei dingen die we moeten doen, omdat we over drie weken verhuizen, zat ik een beetje te googelen. Wilde wel wat meer weten over Hannes Thanheiser. Bij toeval ontdek ik dat 
deze week de film “Revanche” in première gegaan. Een film van de Oostenrijker Götz Spielman.  Hannes Thanheiser is daarin een oude boer. De film speelt in Wenen en op het Oostenrijkse platteland. Hij treft me zeer. Heeft iets van de Poolse Bruid. Qua sfeer. Maar spannender en qua verhaal sterker.

http://www.onstage.nl/onstage/0,2083,1647_1129%5E1132%5E1138%5E1401%5E1407-266083,00.html

donau in de nevels

vrijdag 18 september 2009

Het wordt herfst. De velden met zonnebloemen zijn totaal verdord. Kastanjes, eikels en beukenootjes vallen uit de bomen. Sommige bladeren kleuren al. En.. de ochtendnevel. Op onze weg naar Wenen, in de ochtend, langs de Donau vloeien lucht en water in elkaar over. De bomen en struiken langs de kant zijn maar een fractie van een tint donkerder. De film kan helaas de geuren en de wind niet weergeven.

accordeon en venus

vrijdag 18 september 2009

Op één dag kun je heel verschillende dingen tegenkomen. Op de dag dat we uit Melk vertrekken, bekijken we het akkordeonmuseum. Dat is daar net geopend. Het is niet groter dan een huiskamer, maar met heel verschillende accordeons. De verzamelaar: Hannes Thanheiser. (een accordeonist en acteur).

Een aantal kilometers verder komen we langs Willendorf. Een dorpje van niks, maar één vondst heeft het dorp beroemd gemaakt: De venus van Willendorf. Een beeldje van 12 cm groot, uit de oude Steentijd. Nu staat het in Wenen. Willendorf heeft een eigen museumpje gemaakt met kopieën van allerlei vrouwenfiguurtjes uit de prehistorie en een film. En natuurlijk allerlei snuisterijen met de venus (sleutelhangers, broches, magneetjes etc.) En op de vindplaats staat een heel grote kopie, die uitkijkt op de Donau.

Melk en het stift (2)

maandag 14 september 2009

Blog voor Anne Marie


In het begin van deze eeuw is het klooster ingrijpend gerestaureerd. Ook de permanente tentoonstelling is opnieuw ingericht. Mij treft een aantal dingen: De regels van Benedictus: – Luister naar de ander, weest trouw aan de gemeenschap en werk voortdurend aan jezelf.
In de prachtige tuin is een pad uitgezet, waar je in stilte en met de geuren en geluiden van de tuin de inzichten van Benedictus kan lezen. Nadruk wordt gelegd op de gemeenschap. De abt van het klooster wordt gekozen door de monniken. Bij belangrijke beslissingen raadpleegt hij alle monniken, jong en oud.
In de tentoonstelling zijn kostbaarheden van het stift tentoongesteld. Bijzonder vind ik een zeer oud kruisbeeld van hout uit de 11e eeuw.

Melk en het stift

maandag 14 september 2009

 

 

We bekijken vandaag het stift van Melk. Een groot Benediktijnerklooster hoog boven het stadje. We lopen er via een steile weg naartoe. Het is een barok klooster, geheel in stijl onlangs gerestaureerd. Tot onze verrassing is het buitengewoon mooi. We brengen er uren door.

Grein en het stadttheater

maandag 14 september 2009

Over het weer mogen we helemaal niet klagen. Het is nu september en de wind neemt een beetje toe en de temperaturen zakken wat. Dat is te zien op het filmpje  richting Grein.

In Grein wilden we het oude stadttheater uit 1791 bezoeken, maar helaas deze maand is het op zondag dicht. Jammer. Hoewel het bijna een eeuw jonger is dan de Leidsche Schouwburg, heeft het wel een aantal dingen bewaard uit die tijd: stoelen die je kan afsluiten, om te verhinderen dat er andere mensen op gaan zitten, een toilet vlakbij de zitplaatsen dat alleen met een gordijn afgeschermd wordt en een origineel achterdoek.

Linz

vrijdag 11 september 2009

Onze vriend Blew veronderstelt dat Linz “truttig” is. Ik denk het niet. Maar hoe je Linz wel moet karakteriseren is nog niet zo eenvoudig. De stad heeft twee kanten: een aardige altstadt, met niet heel bijzondere gebouwen of ruimtelijke structuur. Maar levendig, zeker vandaag met een uitgebreide biologisch verantwoorde braderie. En het streven om een moderne grote stad te zijn: een brandnieuw groot glazen station, een bijzonder monumentaal gebouw voor het museum voor electrotechniek, en het ambitieuze plan om een westring voor het verkeer te maken met een vierde brug over de Donau en kilometers tunnel door de oude stad. De stad heeft ook een gecompliceerde geschiedenis: aan de ene kant: een aantal grote zonen en dochters: Kepler heeft er tien jaar gewoond en gewerkt, Mozart heeft er zijn Linzer symphonie gecomponeerd, Brucker was er organist,  Stifter (belangrijk Oostenrijks schrijver) wordt er geeerd met een eigen museum en Marianne von Willemer, de muze van Goethe (die zelf ook gedichten heeft geschreven, die Goethe onder zijn eigen naam heeft gepubliceerd). Aan de ander kant is Linz ook de stad van Hitler, die er zijn jeugd doorbracht en stormachtig is toegejuichd bij de Anschluss, en van Adolf Eichmann. Aan dat Nazi verleden wordt dit jaar – Linz is culturele hoofdstad van Europa in 2009) speciaal aandacht besteed middels een boekje met verhalen en een wandeling. Er zijn in september gemeenteraadsverkiezingen: de FPÖ heeft affiches dat elke vierde asielzoeker crimineel is : Unser Linz für unsere Leut’

Contrast

donderdag 10 september 2009

Vanochtend bij het wakker worden en een uurtje later zag het er vanuit ons balkon in Gasthaus Ernst in Untermühl zo uit:

We zitten aan een doodlopende weg en moeten met het veer dat ons een kilometer verder kan afzetten. De veerman gaat na dat hij aankomt eerst rustig de aanlegsteiger schoonmaken voor hij vertrekt.

We fietsen vandaag 40 km. De laatste tien kilometer zien er zo uit:

De weg leidt naar de stad Linz.

Van Passau naar Wenen

woensdag 9 september 2009

We zijn alweer aan het 8ste deel van de Eurovelo 6 route. Vandaag zijn we begonnen aan het stuk dat het meest gefietst wordt. En hoewel we al een eindje in september zitten, komen we nog heel veel fietsers tegen. Dagjesmensen, fietsers die georganiseerd reizen en ongeorganiseerden  zoals wij. De Donau is hier al heel breed, ligt in een tamelijk smal dal met hoge wanden, begroeid met “”Hang- und Schluchtwälder” en soms lopen de rotsen tot het water, zodat er met een veer gevaren moet worden: de Donauschlinge. (de Donau maakt hier een grote S-bocht). Je wordt als fietser geheel in de watten gelegd. Hoewel de route pal langs de Donau loopt, staan er overal bordjes, wordt er aangegeven waar Wc’s zijn, wordt aangeboden voor onderdak te zorgen en er zijn openbare reparatieplaatsen. Bij de pont wordt je opgevangen en begeleid.

En oh ja, het was weer een zonnige dag.