Archief van de categorie ‘westerborkpad’

westerborkpad etappe 4

vrijdag 15 augustus 2014

 

Met mijn broer en zijn vriendin ben ik begonnen om het Westerborkpad te lopen. Vorige keer zijn we gekomen tot de Joodse begraafplaats in Muiderberg. Het was zaterdag, dus begraafplaats gesloten. Woensdag opnieuw naar Muiderberg gereisd. Begraafplaats is nu open. Hij is heel groot en wordt nog intensief gebruikt. Er staat een  monument met daarop stenen met de namen van alle rabijnen die in WOII zijn vermoord. We zien heel oude grafstenen, en heel nieuwe. Wat opvalt is dat de nieuwe graven ook een platte steen hebben. Dus niet alleen maar rechtopstaande stenen. Soms is een klein steentje bijgeplaatst waarop een familielid wordt herdacht die in WOII is vermoord. Het is zonnig met veel wind. Hoveniers zijn druk bezig met het snoeien van de bomen en struiken rondom. De wandeling loopt verder naar Naarden station. We moeten eerst de drukke A1 oversteken via een viadukt. Auto’s zoeven onder ons door. Pas bij het  Naardermeer wordt het rustig Een lang, en beetje drassig graspad. Veel bloemen in allerlei kleuren. Dicht gebladerde van de bomen verhindert merendeel van de tocht de zicht op het water. Bij het oude gemaal – ooit gebruikt om het meer droog te leggen – zijn twee bankjes op een vooruitgeschoven post.  Van hieruit heb je een mooi uitzicht over het meer. Het schittert in de zon. Mooie, dreigende  wolkenluchten vliegen voorbij, maar het gaat niet regenen. Voorbij het meer lopen we zo een buitenwijk van Naarden in. We besluiten de vesting Naarden te bezoeken.

westerborkpad etappe 7

dinsdag 19 februari 2013

We waren toe aan etappe 7 van het Westerborkpad, van Hilversum Sportpark naar Baarn. Op deze etappe, die geheel langs de spoorlijn loopt, zijn geen joodse bijzonderheden te zien. Reden waarom we een alternatief hebben gelopen, namelijk de NS wandeling Groeneveld. Deze loopt andersom van Baarn naar Hilversum. Het is prachtig weer, deze zondag de 17e februari. Mijn vriendin heeft haar hond meegenomen. Vanaf station Baarn lopen we eerst door een prachtige villawijk, en spoedig zijn we op het landgoed van kasteel Groeneveld. Het is hier heel druk. Vele Gooilanders met of zonder hond genieten hier van de omgeving en de zon. Na de A27, die we via een onderdoorgang passeren, komen we op de heide. We pauzeren even bij het aardige theehuis ‘t Bluk. Een oudere dame met een heleboel jonge meiden in zwarte leggings met een kort strak rokje erover werken hard om iedereen van drank en hapjes te voorzien. De heide wordt begraasd door witte grote grazers. De toren van de Wereldomroep verschijnt in de nevel met de al wat lager staande zon. Een heerlijke middag.

Westerborkpad van Naarden-Bussum naar Hilversum Sportpark

zondag 28 oktober 2012

Het is alweer enige maanden geleden dat we (mijn vriendin Miriam en ik) een etappe van het Westerborkpad hebben gelopen.  Vanwege het weer doen we niet de etappe, die “aan de beurt” is, de etappe van Weesp naar Naarden-Bussum. Deze etappe gaat over de dijken langs de Vecht en het IJsselmeer (open en veel wind) en langs het Naardermeer (mogelijk erg nat). Nee, we nemen de volgende etappe vanaf station Naarden-Bussum. De hond Dees mag meelopen. Dichtbij dit station staat de synagoge van Bussum, een villa in jugendstilstijl. Over de Brediusweg, waar de grote bomen in mooie herfskleuren staan, lopen we langs het smalle voetpad naar de joodse begraafplaats. Deze maakt onderdeel uit van de  Oude Begraafplaats Naarden. Via de algemene begraafplaats kom ik op het afgescheiden joodse gedeelte. Aan de zijkant staat een wit huisje, dat is het zogenaamde baarhuisje, waar de lijken ritueel gereinigd worden.  En vlak daarbij het monument voor de tweede wereldoorlog. Een eenvoudige stenen muur, met enkele versieringen en een paar stenen met teksten als “Want deze onze god is eeuwig, hij voert ons tot over  de dood”. Voor dit monument staat een houten grafzerk. Ik  heb nog nooit een houten grafsteen gezien. Het blijkt  bijzonder te zijn. Meestal vergaan ze. Deze dateert uit de tweede helft van de 19e eeuw. Langs een lange rechte weg lopen we terug richting spoor. De routemakers hebben zich er makkelijk vanaf gemaakt. In de Kerkstraat moet het voormalig woonhuis van de fam. Polak staan. In het boekje staat ter  hoogte van nr. 24. Op de site Kerkstraat 8. We weten dus niet waar we naar moeten kijken. Dan maar verder gelopen  Een mooi natuurstuk, over de Bussumse heide. De hei is uitgebloeid, maar de bomen kleuren prachtig in de lage helle zon. Aan het eind van de heide lopen we zo Hilversum binnen. Over de drukke winkelstraten, waar we om de haverklap worden aangeklampt voor diverse aanbiedingen als NRC-next en de VARA, lopen we snel naar het voormalige kerkhof “Gedenk te sterven” met de Mauthausen Steen. Een idyllische plek. Volgens het boekje is de steen meegebracht door een verzetstrijder die in Mauthausen gevangen heeft gezeten. Wonderlijk dat iemand zo’n grote steen meegezeuld heeft naar huis. In het reformatorisch dagblad van 9 februari 1973 staat dat de oorspronkelijke steen, die toen stond aan de Laan 40-45 zwaar beschadigd is door een auto. Er is toen een nieuwe steen uit Mauthausen gehaald. De joodse begraafplaats in Hilversum is wegens de Sabbath gesloten.  Na Hilversum volgt een aardige route door het bos bij de Zonnestraal en over de Hoorneboegsche heide. De hond is blij dat hij los mag lopen. En wij genieten ook van de kleuren, de heldere lucht en het wandelen. Als we bij station Hilversum Sportpark zijn, rijdt de trein net voor onze neus weg.

tripcomputer: afstand: 23,66 km. gelopen in 5,09 uur met een gemiddelde van 4,6 km. per uur. Gestopt: 1,05 uur. Totale gem. snelheid: 3,8 km. per uur.

Westerborkpad van Diemen naar Weesp

woensdag 4 april 2012


Op onze eerste tocht (22 februari 2012) van dit langeafstandswandelpad eindigden we in Diemen op de Joodse begraafplaats. We konden toen de 400 urnen van de omgekomen Joden in Westerbork niet vinden. We weten nu dat die urnen op veld U staan, achter veld C. Het is prachtig zonnig weer als we uit de trein stappen. Bomen achter de begraafplaats staan volop in bloei. We lopen het eerste deel van de begraafplaats helemaal af, maar kunnen door een afgesloten poort niet verder naar het tweede stuk dat aan de andere kant van het spoor ligt. We gaan terug en wandelen ruim 1 kilometer via de Ouddiemerlaan en na het spoor over Landlust naar het tweede deel van de begraafplaats. Het hek staat open. Achteraan vinden we veld U. De stenen staan heel dicht op elkaar. Alleen aan de teksten op de stenen kun je zien dat het gaat om de urnen uit Westerveld. Er staat verder geen informatiebord bij. We wandelen weer terug naar het station Diemen en beginnen aan de tweede etappe. Die leidt ons door het Diemerbos, over het treinviadukt over het Amsterdam-Rijnkanaal naar Weesp. Een horde (retro) scooters komt ons daar tegemoet. We komen langs de synagoge op de Nieuwstraat. Aan de zijkant is een plaquette met de merkwaardige tekst “tot ze zomaar weg waren, 29 april 1942″. Hoe zo, zomaar weg? Heeft niemand dat gemerkt dan? Hoeveel joodse inwoners had Weesp eigenlijk? We eindigen bij het huis van de voormalige Joodse voorzanger in de synagoge. Alleen een bord met een jaartal in de joodse en de gregoriaanse jaartelling herinnert daaraan. Thuis heb ik een en ander nagezocht. Er staan een paar verhalen op de site van het westerborkpad. Die blijken te komen uit een boek van Dick van Zomeren, “Geschiedenis van de joodse gemeenschap in Weesp”. Van Zomeren stuitte bij onderzoek naar Weesp in WOII op een lijst met Joodse inwoners. En verwonderde zich erover dat bij de jaarlijkse dodenherdenking daar met geen woord over werd gesproken. Het boek is een resultaat van zijn naspeuringen. 68 Joodse inwoners had Weesp. Zij moesten zich registreren aan het begin van de oorlog en kregen vervolgens de mededeling dat ze moesten verhuizen naar het getto van Amsterdam. De meesten zijn gegaan. Een groot aantal op 29 april 1942. Negen hebben de oorlog overleefd. Schokkend vond ik te lezen dat het zo geruisloos is gegaan. Daar komt de tekst “ze waren zomaar weg” vandaan. Allleen een meester Bouhuys met zijn zoon hebben op het perron gestaan. Het is in het college van B&W niet aan de orde geweest. En na de oorlog heeft het tot de eerste uitgave (1983) van het boekje van Van Zomeren moeten duren voor de synagoge in ere is hersteld en er een bord ter herinnering op bevestigd is.

Westerborkpad van Amsterdam naar Diemen

woensdag 22 februari 2012


Een nieuw themapad, het Westerborkpad, is uit. Wandelen in het spoor van de Jodenvervolging van Amsterdam met zijn, voor het uitbreken van WO II, grote populatie Joden naar Westerbork, het doorgangskamp naar de vernietigingskampen. De proloog start op het Centraal Station en loopt via het Anne Frankhuis en Thorbecke en Rembrandtplein naar het Waterlooplein. Bij het Anne Frankhuis staat op deze druilig-zonnige dag al een lange rij mensen te wachten. Op het Thorbeckeplein zijn de terrassen nog niet uitgestald. Dat geeft een heel ander beeld, het plein oogt groter en weidser. Hier staan we stil bij het voormalig varietétheater Alcazar met veel Joodse artiesten, terwijl om de hoek, het Rembrandtplein, juist veel bezocht werd door NSB-ers en Duitsers. Zo dicht bij elkaar in het eerste jaar van de oorlog. Het gaat nu heel hard hagelen, en we vluchten de Stopera binnen. We verwijlen even bij de violist van de anonieme kunstenaar  die Amsterdam verrijkt heeft met nog een aantal beelden. We bekijken het beeld van Jan Wolkers in het Wertheimpark. Hoe vaak ben ik hier niet langs gewandeld, en nooit de moeite genomen om het parkje in te gaan. En dan komen we uit bij de Hollandse Schouwburg, het officiële beginpunt van het wandelpad. Het is naargeestig, de doem van zoveel onnodig beeindigde levens hangt in dit gebouw. Gelukkig gaat de zon nu weer schijnen. In het Oosterpark hebben zich honderden eenden, meerkoeten en meeuwen verzameld. Het is er overvol. Op het Transvaalplein is het daarentegen heel leeg. Dat moet vol geweest zijn ten tijde van de razzia’s. Een mooie driedimensionale davidster in de gevel herinnert daar nog aan. Tot onze verbazing wordt het Joodse kerkhof Zeeburg  in het Flevopark even verderop niet genoemd. De oude muur staat er nog, en enkele grafzerken. Het overgrote deel is verplaatst naar de Joodse begraafplaats in Diemen, waar onze tocht van vandaag eindigt. Er moeten op deze begraafplaats 400 urnen uit Westerbork zijn. Het ontbreekt aan een plattegrond, we kunnen ze niet vinden. Een mooi klusje voor het begin van onze volgende tocht.