Een dochter van een dierbare vriend krijgt een baby. Ik reis met die vriend mee om de baby te bewonderen. Zij wonen in Frankrijk in Langrune-sur-mer. Blijkt dat midden op Juno Beach te zijn, één van de invasiestranden. Vanochtend gelopen van Langrune-sur-mer naar Courseulles-sur-mer en weer terug. Ongeveer15 km. Grotendeels over een verharde kade, soms door een piepklein stukje duin. Het weer is zacht, de lucht grijs, het water zeegroen. De kades staan vol met huizen, die zo te zien voor het merendeel in gebruik zijn als vakantiehuizen. Nu potdicht met rolluiken. In januari is hier alles gesloten. Ook het Juno Beach Centrum in Courseulles, waar veel te zien is over de landing in Normandië. Maar de gedenktekens zijn wel te zien. Soms met foto’s. Nooit geweten dat de landingstroepen vouwfietsen bij zich hadden.
Twee weken heb ik met mijn vriendin doorgebracht op Le Bosc. Het is een zeer rustige plek. Een lustoord, zonder informatiestress, zonder autowegen in de buurt. Met veel bos en rust. We waren niet de enige bewoners van Le Bosc….
Twee weken in Montclar in het huis van mijn vriendin Akke. Een kleine bosuil was het huis ingevlogen en kon de weg naar buiten niet meer terugvinden. Hij vond de dood. Naast het huis is hij begraven. Voor een verzamelaar van schedeltjes graven wij het schedeltje nu op.
In Montbéliard fietsen we voorbij “Parc scientifique du pres la rose”. Ons oog valt op een ronde bol die ronddraait. Even kijken. Het blijkt een natuurkundig fenomeen.
Voor wie het interesseert hier de uitleg in het Frans (door te klikken op de foto wordt hij groter):
Eergisteren hebben we de citadel van Besançon bezocht. De VVV had al gezegd dat je daar minstens 4 uur voor moet uittrekken, maar dat zijn er nog wat meer geworden. Het is al een kwartier klimmen, voor je er bent. Een immens groot vestingwerk met drie verdedigingslinies is nog helemaal intact. Het is een dorp op zich. De stad heeft het nu in bezit en heeft er drie musea ingericht en een dierentuin. En Besançon is er zeer trots op dat dit vestingwerk, samen met nog 10 andere, van hun grote vestingbouwer Vauban nu op de werelderfgoedlijst van Unesco prijkt. Overal in de stad staat dat aangekondigd.
Ik kon het niet laten van boven af te filmen. Omdat je zo goed kan zien hoe we langs de Doubs hebben gefietst en omdat het zo’n mooi uitzicht geeft op een deel van de oude binnenstad, die ligt in een lus van de Doubs.
Twaalf dagen geleden - we zaten toen even voor Nevers (nog aan de Loire) - hebben we uitgebreid staan kijken bij het schutten in zo’n klein sluisje van twee plezierboten. De boten, die gehuurd waren bij dezelfde maatschappij (Le Boat), kwamen uit de tegenovergestelde richting. De sluizen in het Canal Lateral (langs de Loire), worden nog met de hand bediend. In mijn enthousiasme heb ik de dag erop een heel filmpje gemaakt, dat maar liefst 2 minuten duurt. Maar tot nu toe lukte het uploaden niet. De afgelopen dagen hebben we veel langs het kanaal du Rhône au Rhin gefietst. Dat is wel een heel ander kanaal. Het is alleen maar aangelegd op plaatsen waar de rivier niet bevaarbaar is. En soms is er alleen een sluis aangelegd om een verval van de rivier te overbruggen. Alle sluizen zijn ook automatisch. Maar de sfeer bij het schutten van de boten is hetzelfde.
Inmiddels zijn we weer een stuk verder. We zitten nu in Besançon. Het landschap is echt anders, veel hoge bergen, meer dorpen en stadjes. We fietsen nog steeds langs de kanalen en rivieroevers. In dit deel zijn de kanalen ook verschillend: ze lopen niet helemaal apart van de rivieren, maar gedeeltelijk erin. Dus als de rivier op een deel niet bevaarbaar is, dan ligt er een stukje of een groot stuk kanaal. Fiets een stukje met ons mee:
We hebben vier dagen in Bourgogne gefietst. Bourgogne is bekend om zijn lekker eten en vooral om zijn lekkere wijnen. Eén keertje zijn we ons daar (beperkt) aan te buiten gegaan. We hebben speciaal een toast uitgebracht op tante Ans.
Altijd gedacht dat Louis Daguerre de uitvinder van de fotografie is, maar aangekomen in Chalon-sur-Saône, dat zich de geboorteplaats van de fotografie noemt, zien we dat de uitvinder ene Nicéphore Niépce is. Een groot standbeeld staat voor de VVV. Naast de VVV is het fotomuseum Niépce. Dus daar zijn we maar een kijkje gaan nemen, om onze leemte in de fotografiekennis op te vullen. Een mooi museum, met een uitgebreide film over het leven van Niépce. Hij is inderdaad de eerste die een foto gemaakt heeft. (1825!) Is een partnerschap aangegaan met Daguerre. Maar gestorven voordat het procede goed ontwikkeld was. Daguerre is dus met de eer gaan strijken. Maar hier in Chalon hebben ze hem in ere hersteld.
Met spijt nemen we afscheid van de Loire. Digoin is de laatste plaats aan de Loire die we aandoen. Een plaats die beheerst wordt door water: drie kanalen komen hier samen en twee rivieren. We staan op een camping aan de Loire. En hoewel door een hek gescheiden, kijkt ons tentje uit op de rivier. We verlaten de rivier, omdat we nu doorsteken naar de Saone en daarna naar de Rijn. In Digoin is een museum vlak bij het Canal Pont - een aquaduct over de Loire van het Canal Laterale waar we zoveel kilometers langs gefietst hebben. Dit museum ObservaLoire geheten, heeft ons veel geleerd over de Loire. De aard van de rivier (wild), de geschiedenis (scheepvaart tot 1795 en daarna zijn de kanalen aangelegd, na een verschrikkelijke winter en grote overstromingen), en de vissen (daar hebben we niet zoveel aandacht aan besteed). Het aquaduct hebben we gefilmd.
