Berichttags ‘natuur’

kijkduin naar katwijk

dinsdag 1 november 2016

 

 

track van kijkduin naar katwijk

track van kijkduin naar katwijk

“Laten we een keer langs het strand lopen, dat hebben we nog nooit gedaan!”. Al vanaf 1993 loopt een club van (oud) collega’s van Verkeer en Vervoer Leiden twee keer per jaar. Ik loop sinds 2010 mee. Deze najaarswandeling dus langs het strand. Afgelopen zaterdag, 28 oktober, is het onwaarschijnlijk mooi weer. Jassen uit en mijn trui is eigenlijk ook nog te warm. De lucht is blauw met witte wolken. De wind is afwezig. Gewoontegetrouw starten we in Kijkduin met koffie en appelgebak. Mussen scharrelen op het terras, ook in de war door het weer, want in bezig met veertjes voor een nest. Over het harde strand lopen we tot de haven van Scheveningen. Daaromheen gelopen, prachtige beelden van de masten van schepen in de haven. Beurtelings in de zon en in de schaduw. Over de boulevard verder. Langzamerhand wordt het druk. Bij de pier zijn ze nog bezig om het laatste stuk af te breken. Een groot rad is inmiddels aan de andere kant opgetrokken. “Wie gaat er mee bungeespringen vanaf de toren van de pier?” Gelukkig geen animo. Ongeveer ter hoogte van Meijendel omhoog de duinen in. De zon maakt dorstig. De duinen bij Berkheide staan in de mooiste herfstkleuren. John wijst de kardinaalsmuts aan met zijn rode bessen. Bij Duinoord strekken we even de benen met een kop thee. Het lopen door het rulle zand valt niet mee. Maar ruim op tijd arriveren we in Katwijk. Het dorp glinstert in de avondzon. Op het strand stelt  een groep dijkwachten in gele hesjes uit de Drents-Overijsselse Delta zich op voor een groepsfoto. Yvonne en Arie voegen zich bij ons voor het eten. Een zeer geslaagde dag.

wandeling verdronken land van saeftinghe

donderdag 14 januari 2016

 

verdronken land saeftinghe (met in het rood de wandeling), prosperpolder en hedwigepolder,

Voor de leesclub lezen we “Dit is mijn hof” van Chris de Stoop. Hij is zoon van een boer in het gebied dat vanwege de uitbreiding van de haven van Antwerpen ontpolderd moet worden. Een deel in België, de Prosperpolder en een deel in Nederland, de Hedwigepolder.  Ik kende dit stuk van Nederland/België niet. Reden om met een vriend af te reizen naar Hulst in Zeeuws Vlaanderen. (zie mijn andere blogbericht). In het noorden van Nederland is het vreselijk weer. Het ijzelt en sneeuwt. Maar hier in Zeeuws Vlaanderen is het op 3 januari behaaglijk, een weinig regen en temperaturen van 9 à 10 graden. Toevallig is er een excursie in het Verdronken land van Saeftinghe, een gebied van slikken en schorren, dat overstroomd is in 1570 en tijdens de 80 jarige oorlog verder onder water gezet, om de Spanjaarden hinderen. Het is in tegenstelling tot de Hedwige- en Prosperpolder nooit meer ingepolderd. De excursie is een onderonsje van locals, maar liefst vier gidsen lopen mee. Laarzen zijn verplicht, maar omdat ik in geen enkel paar pas – of te smalle schachten, of te smalle voeten – mag ik op mijn halfhoge wandelschoenen met een regenbroek mee. “Je krijgt kletsnatte en koude voeten”, wordt gezegd. We lopen ruim twee uur over 5 kilometer. Een onwaarschijnlijk groot gebied met alleen zeer lage begroeiing, één enkele boom uitgezonderd op een heuveltje dat in vroeger tijden gebruikt werd als schuilplaats voor de schaapherders. Het kost moeite goed te lopen. Je moet enige snelheid houden, anders raken je laarzen vast in het slik. We zien hele kleine slakjes, zo groot als een speldeknop. De gids wijst ons op verende strooien kanten, waar vogels broeden.Weinig vogels in deze tijd van het jaar. En ja, de vogelstand heeft ook hier te lijden van de vossen. We zien verse sporen. Na de excursie is er in het informatiecentrum een nieuwjaarsborrel met champagne en toastjes met zalm. Mijn voeten zijn droog gebleven.
De volgende dag rijden we met de auto naar het infopunt Hedwige-Prosper.  Dat is helaas dicht. Een Belg die net aankomt, vertelt ons over de Prosperpolder, die voor ons ligt, en die al onder water staat. En hij wijst waar de Hedwigepolder ligt, waar nog niets gebeurd is. We zien dat de Hedwigepolder ligt tussen het verdronken land van Saeftinghe en de Prosperpolder. Als alles ontpolderd wordt ontstaat een aaneengesloten natuurgebied. Hoe de boeren daar tegenaan kijken? Lees het boek van Chris de Stoop.

verdronken land van saeftinghe, kreek

verdronken land van saeftinghe, kreek

verdronken land van saeftinghe, aan de rand

verdronken land, groepsexcursie

verdronken land van saeftinghe, groepsexcursie

verdronken land van saeftinghe op wandelschoenen

verdronken land van saeftinghe op wandelschoenen

prosperpolder

prosperpolder

hedwigepolder

hedwigepolder

wandeling kijkduin

woensdag 11 november 2015
track wandeling kijkduin

wandeling kijkduin

Een winderige grijze dag gisteren. Maar dat verhindert mijn vriendin en mij niet een wandeling te maken uit het boekje “Wandelen buiten de binnenstad van Den Haag”. De bus brengt ons naar het beginpunt, tenminste dat denken we, halte Kijkduin Strand. Maar dat blijkt een halte te vroeg. Dus even zoeken voor we op de route zitten. Op naar het Hemels gewelf, een kunstwerk in de duinen, een kunstmatige krater met in het midden een bank. Als je daarop ligt zou je de hemel ervaren als een koepel over de krater. Ik probeer het, maar kan de randen van de krater niet goed zien. Misschien iets voor een zonnige dag met wolkjes aan de hemel. Tegen de wind in, de kracht is zeker 7 Bft, we hangen voorover. De duinen zijn leeg, op het strand veel windsurfers en vliegers. Er is iets gebeurd, een ambulance rijdt met gillende sirenes. We kunnen niet zien wat. Nu landinwaarts, weg uit de wind. Dat is prettig. Niet fijn is vervolgens de 2 kilometer die we langs de drukke Haagweg en de Monsterseweg moeten lopen naar de ingang van de Van Leydenhof. De van Leydenhof maakt wel veel goed. Een prachtig begroeid duinbos. We zijn er in het verkeerde seizoen, in het voorjaar bloeien hier wilde hyacinten, lelietjes van dalen en salomonszegel. Nu is het nog een beetje gekleurd met herfstbladeren, die voor het grootste deel op de grond liggen. Het duinbos gaat over in een landschapspark dat hoort bij villa Ockenrode. We moeten een dicht rododendronbos passeren, maar daar is stevig de schaar ingezet. Grote takken liggen in bossen langs het pad. Het mooiste stuk van de wandeling hebben we gehad. Het laatste stuk gaat door de wijk Waldeck Noord, een 60er jaren nieuwbouwwijk met veel flats en het park Meer en Bos. Om de route wat op te fleuren lopen we langs twee kunstwerken en de kerk van Pastoor van Ast. Een modern ontwerp van Aldo van Eyck. We kunnen er niet in, maar van buiten ziet het er erg grijs uit. Hoort op die manier wel goed bij deze grijze dag. Als we uit Meer en Bos op de Machiel Vrijenhoeklaan komen, zien we bus 24 aankomen. We stappen meteen in. Daardoor missen we het eind, de Walk of Love om het vuurtorentje van Kijkduin. Hier kan je een tegeltje neer laten leggen met een bericht voor je geliefde.

bomenroute voorschoten

dinsdag 20 oktober 2015


Al enige tijd ligt het boekje “Bomenroute door het groene hart van Voorschoten” op het stapeltje te lopen wandelingen. Op deze mooie zondag, waarop ik geen afspraken heb, een aardige gelegenheid om die route eens te wandelen. De bomen kleuren al aardig. Hij begint bij het museum op de Voorstraat, in het oude hart van Voorschoten en loopt dan meteen richting Vlietwijk over het Ambachtspad. Nooit gezien dat daar een hollandse linde staat, geplant ter gelegenheid van de 50ste verjaardag van Beatrix. Later kom ik bij het raadhuis de Koningslinde tegen, ter ere van de troonsbestijging van Willem Alexander. Beide bomen tonen nog niet hun herfsttooi. En dat is bij de bomen in het eerste deel van de route – cipres, populier, valse christusboom en iep – ook niet het geval. Gelukkig zitten er bomen bij die prachtige herfstkleuren hebben, zoals de amberbomen in de Palestrinalaan en vlakbij mijn huis de moeraseiken in de Prinses Margrietlaan. Ook Voorschoten ontkomt niet aan vandalisme. In het Adegeestparkje moet bij de hopbeuk een zonnewijzer staan met een bord. Maar de zonnewijzer is vernield, en het bord ook.  Van de hopbeuk had ik nog nooit gehoord ,en ik kom er nog meer onbekende bomen tegen zoals hemelboom en slangenden. Maar gelukkig ook treurwilgen, paardenkastanje en zowaar ook een Ginkgo biloba in een tuin aan de van Wijngaardenlaan. Hij is niet zo groot als in de Leidse hortus, (zie een ouder blogbericht) maar net zo bijzonder. Uiteindelijk kom ik weer uit in de Voorstraat, met zijn lindes. Sommige al 200 jaar oud en andere nog geen 20. Een mooie afsluiting van een zondagse wandeling.

 

wandeling haarlem santpoort zuid

zondag 20 september 2015

Na dagen van regen een zonnige dag, die vrijdag 18 september. De dag dat we met oud collega’s op pad gaan. Deze keer wat dichter bij huis. We zijn met een klein groepje. Twee collega’s zijn ziek. En één heeft het veel te druk.  We starten in Haarlem, en na de koffie bij het Wachtlokaal  , lopen we via de binnenstad van Haarlem, langs brouwerij Jopen – helaas nog te vroeg op de ochtend voor een biertje – de stad uit. Via landgoed Duinlust – een klein pareltje in het nationaal Park Zuid-Kennemerduinen – komen we in het Middenduin. Het is hier vochtig, een nat stuk duingebied. Na de drukke Zeeweg overgestoken te hebben, zien we het bezoekerscentrum Zuid Kennemerland al liggen. Het is er druk, het terras zit vol. En kinderen spelen op de zandheuvel voor de ingang. We passeren hier even, kopen een kaart voor één van de zieke collega’s en lopen dan door,  weer door het bos, nu naar de plas ‘t Wed en vandaar, het blijft stijgen en dalen, naar de Vogelplas. Dit duinmeertje doet zijn naam eer aan. Hier zitten tientallen aalscholvers doodstil op dode takken in de plas. Het is intussen te winderig geworden om op de bank naar de vogels te kijken. Uiteindelijk bereiken we het uitkijkpunt Starrenberg. Dit is het punt waar we van de ene route – een wandeling van de wandelzoekpagina – op de andere route Santpoort Meerenburg (uit het boekje “te gek om los te lopen”) overstappen. Deze route leidt uiteindelijk naar het terrein van de voormalige psychiatrische inrichting Meer en Berg. Maar eerst zien we de Oosterplas. Toen ik hier met mijn vriendin was, lag het strandje vol met mensen en kinderen. Nu is er niemand te zien, behalve twee runderen. Bij Meer en Berg wordt nog meer gewerkt dan toen. Het is er een drukte en herrie van belang. Grote graafmachines zijn er bezig. Gauw doorgelopen naar het gezellige eetcafe Klein Centraal. Heerlijk gegeten.

 

wandeling santpoort

vrijdag 14 augustus 2015

Een warme zonnige dag. Perfect om een korte wandeling te maken over onverharde paden, denken mijn vriendin en ik. We lopen de 9 km lange tocht bij Santpoort uit het boekje “Te gek om los te lopen, 11 waanzinnige wandelingen in de buurt van psychiatrische klinieken”. Deze wandeling gaat langs het voormalige psychiatrisch ziekenhuis Meerenburg. Vanaf stations Santpoort Zuid zijn we er zo. De hekken staan open. Er staat wel een bord “verboden toegang voor onbevoegden”, maar we zien wel hoever we komen. Het ziekenhuis staat helemaal in de hekken. Het is behoorlijk in verval. Geen idee wat ze ermee gaan doen. Het park eromheen is prachtig. Veel vogels: nijlganzen met vijf jonkies, aalscholvers, reigers, roodborstjes. Aan de andere kant lopen we het park ongehinderd weer uit. Langs de hockeyclub via een hekje de Kennemerduinen in. Meteen klimmen. Verderop ligt de Oosterplas, met dit weer vol met gezinnetjes. We lopen niet dicht op de plas, want daar is het heel druk, maar blijven een beetje hoger in het bos. Aan het eind weer klimmen in rul zand naar het hoogste punt op deze wandeling: de Starreberg. Naar beneden vinden we  de schaduw van een naaldbos. Even een slokje water. Vlak voor we het terrein Duin en Kruidberg betreden, stuiten we op twee Schotse hooglanders. Ze staan heel strategisch opgesteld, precies op het pad naar het hekje. We besluiten ze niet te storen en een stukje om te lopen. Onder het prikkeldraad door. Het gaat goed. Even later zien we het landgoed Duin en Kruidberg liggen. Nu een vier-sterren hotel met een sjiek terras.  Geaarzeld en toch maar bezocht voor noodzakelijk vocht. Een iets vermoeiender wandeling dan we hadden gedacht!

wandeling heeze

zaterdag 18 april 2015

Een mooie voorjaarsdag, deze 17e april 2015, om op pad te gaan met oud-collega’s uit Leiden. Twee maal per jaar wandelen we met elkaar. Dit keer een groene wisselwandeling bij Heeze uit de verzameling van de wandelzoekpagina. Gewapend met kaarten en tracks op twee GPSsen kan er niets mis gaan. Zoals gebruikelijk starten we met een koffie, bij “De Zwaan” in Heeze. Om de hoek lopen we meteen tegen kasteel Heeze aan. Dat bestaat uit een middeleeuws kasteel – slot Eymerick – en daarvoor een 17e eeuws kasteel, ontworpen door Pieter Post. Het geheel wordt nog steeds bewoond door de familie van Tuyl van Serooskerken. Er kwam een tuinman net aan, maar we mogen niet een blik werpen op de binnenplaats. Dat is voorbehouden aan mensen die zich opgeven voor een rondleiding. We lopen om het kasteel heen, en bewonderen aan de achterkant de gerestaureerde ijskelder. Een stuk door de bossen volgt. Bomen en struiken krijgen al voorzichtig blaadjes. De zon is gaan schijnen. Het groen is glinsterend fris. De Dommel is hier nog een echte kronkelende beek. De Strabrechtse heide ligt verderop. Sommige stukken zijn erg vergrast, andere delen dragen nog sporen van de brand in 2010. Her en der vennen. De Strabrechtse heide is een natte natuurparel, een gebied waar het waterschap zorgt dat het grondwaterpeil hoog blijft, zodat de bijzondere natuurwaarden behouden blijven. We staan even stil bij een ven met een replica van een oude grenspaal (de Hoenderboom) tussen de verschillende gemeenten. Onze vogelkenner John wijst ons op verschillende vogels. Soms kunnen we die alleen maar horen. Helemaal enthousiast wordt hij als hij een rode wouw ontwaart in de lucht. Hij vliegt scherend over ons heen, zodat we hem goed kunnen zien. Aan het eind komen we bij een manege, waar in de wei drie jonge veulens huppelen naast hun moeder. Prachtige bruine dieren, dun en wiebelend op de poten. In Heeze koesteren we ons op het terras in de zon met een biertje. Het leven is goed.

 

fietsen rond de wereld in nederland zuid etappe 1

zondag 3 augustus 2014

 

etappe 1 van fietsen rond de wereld in nederland zuid

 

donderdag 17 juli 2014.

Wageningen – Velp. 63,1 km.

30˚ C. weinig oostenwind.

‘s Ochtends denk ik nog, waarom doe ik dit. Poezen een week alleen. Ik heb een heerlijke flat, met een prachtig balkon met uitzicht. Maar nu ik er zo’n 60 fietskilometers op het zitten, weet ik weer dat het heerlijk is om te fietsen. Met de trein naar Ede-Wageningen. De trein bij Leiden Lammenschans was het ene fietscompartiment al vol. Dus ergens anders ingestapt, Hans gebeld dat hij naar voren moet lopen in Alphen aan de Rijn. Samen naar Utrecht en daar overgestapt op de trein naar Ede-Wageningen. We moeten naar hotel de Wereld. Op de weg ernaartoe komen we langs vrienden: Alice en Henk. Daar even gestopt voor een kus, kop koffie en een gemberkoek, en dan begint de tocht echt. We fietsen Wageningen uit langs de uiterwaarden van de Rijn. Altijd een mooi landschap. Met het Leskesveer naar naar de Overbetuwe. Een laaggelegen gebied met weilanden, graanvelden, niet geknotte wilgen en boerderijen. Een ommetje naar Hemmen, waar we bij de kasteeltuinen pauzeren met een broodje en water. Het is warm, erg warm. Het tempo ligt niet erg hoog. Een alleenstaande man komt bij ons zitten en begint en praatje . Zijn vader heeft nog voor de baron gewerkt. “je hoeft niet terug te verlangen naar die tijd hoor!” De gps laat het afweten, als we van de weg afwijken, dan kan hij de route niet herberekenen. We fietsen verder op de beschrijving van Flip van Doorn. Dat gaat goed. In Elst, dat kennelijk ook behoorlijk beschadigd is in WOII, kijken we even bij de kerk. Hier zijn resten gevonden van romaans-gallische tempels. Jammer dat het vandaag niet open is.  In Driel stuiten we op cafe Zeldenrust. Vrienden van ons hebben die achternaam. Hans vindt dat we hier moeten pauzeren. Een biertje en een spa gaan er vlot in. Even verderop nemen we de pont over de Rijn weer terug naar de noordoever. Dan begint het klimmen langs de stuwwal. In Oosterhout is het heel oude kerkje open. Een enthousiaste mevrouw vertelt dat het een romaans kerkje is. Verwoest in WOII, en daarna teruggerestaureerd naar de romaanse toestand. Zou nu – met de huidige inzichten bij monumentenzorg – niet meer mogelijk zijn. Wel bijzonder. In de grond is een aarden pot gevonden met as. Blijkt terug te gaan op oude riten van de katholieke kerk, waarbij as verstrooid werd in een kruis en daarna in een pot in de grond gestopt. Hier is in WOII ook erg gevochten door de Engelsen in de mislukte slag om Arnhem. De Engelsen zijn zo liefdevol opgevangen door de bevolking van Oosterbeek, dat ze nog elk jaar terugkomen voor de herdenking.

Verder klimmen maar weer naar Arnhem. Vergeefs gezocht naar een steen ter herdenking van een grote dochter van Arnhem, Marga Klompé. Niet gevonden in de Rijnstraat. Wel een lekker ijsje. Een mooie route langs Sonsbeek brengt ons naar  Bronbeek. Een Koninklijk Tehuis voor militairen die in Nederlands Indië gevochten hebben en nu museum. We kijken naar het statige gebouw met een bijzondere plantentuin ervoor. Daarop is de datum van vandaag te zien. Het blijkt dat het zo is ingezaaid dat elke dag tot september de juiste datum te zien is. Het thema dit jaar is de 100ste verjaardag van de militaire luchtvaart in Nederlands Indië. Vandaar is het niet ver meer naar Velp. Hans heeft het wel gezien voor vandaag. In een villawijk hebben we op de 2e etage een kamer van Vrienden op de fiets (VoF). De bewoners zijn niet thuis, maar hebben gebeld dat de sleutel ligt onder de bloempot. En dat is ook zo. Eerst lekker een douche en daarna een prettige Italiaan in het dorp. De wijn is prima.

Later blijkt dat er vandaag een vliegtuig van Malaysian Airlines uit de lucht is geschoten in Oekraïne. Heel veel Nederlanders aan boord.

tripcomputer: afstand: 57,8 km.,  max.snelheid: 39.9 km., gem.snelheid: 14.1 km., totaal gem. snelheid: 8,9 km., reistijd: 4,05 uur, stoptijd: 2,24 uur.

vrijdag 18 juli 2014

Velp – Eefde, 60,3 km.

warm, 30 – 34 graden C. bijna geen wind, soms een beetje ZO.

Vanuit de mooie villa uit 1903 vertrekken we om een uurtje of negen. Met de heer des huizes heb ik nog een gesprek over zijn tocht naar Santiago de Compostella (in slecht weer, dat lijkt me ook wel een rare ervaring in Spanje). Hij beveelt ons aan Bronbeek een keer te bezoeken. Zeer de moeite waard. We klimmen omhoog richting nationaal park de Veluwezoom. Eerst een bezoek aan de Emma pyramide. Een werkverschaffingsproject uit het eind van de 19e eeuw.  Ook toen al. Toen alleen een hoge heuvel, later is er een uitkijktoren op gebouwd, die in 2011 verhoogd is, om boven de gegroeide bomen te kunnen uitkijken. Boven in de toren zien we dat het nevelig is. Met moeite kun je de vuilverbranding bij Westervoort zien. Wel is aan de andere kant Arnhem en Velp goed te zien. De toren van de Eusebiuskerk in Arnhem en die van OLV visitatie in Velp.We gaan langs het Rozendaalse veld – een heideveld, maar we blijven meer in de bosrand. Daarna doen we de Posbank aan. Het restaurant gaat het open. en een kopje koffie – geserveerd door een oudere ober, die dat vandaag voor het eerst doet – gaat er natuurlijk altijd in. Van de Posbank helemaal naar beneden. Twee wielrenners halen ons in, de één wordt duidelijk gecoacht door de ander. Naar Rhenen, dat ook een vermelding heeft als Wereld in Nederland punt, omdat er ook een Rhenen in Duitsland ligt. Rhenen blijkt heel oud te zijn, in 920 al genoemd in een document.  Maar daar zie je niets van. De route loopt langs de rand van Rhenen. Na de Steeg gaat het weer steil omhoog – voor Nederlandse begrippen dan – Met de wandelgroep van Verkeer en Vervoer hebben we dit stuk ook een keer gelopen. Hans herinnert eraan dat hij toen opmerkte dat je dit beter kan lopen dan fietsen. In een klein verzetje kom je  rustig boven. We doen het sowieso rustig aan, want de zon brandt er aardig op los. We passeren het bos Hagenau. Volgens het boekje is dit een eerste aankoop van bos geweest van de stichting Natuurmonumenten. Nergens overigens een bordje. Dag bos. Een lange afdaling door een bosrijke laan naar Eerbeek. Het centrum is er een van dertien in een dozijn. Het is er druk en een terras brengt verkoeling en de hoognodige aanvulling van vocht. We zijn het nationaal park de Veluwezoom uit. Het landschap is hier weer vlak boerenland. Grasland, veel koeien, soms bruine en witte vleeskoeien met dikke billen, soms wat akkerbouw, veel maisvelden, we zien ook een veld met gladiolen, en monumentale boerderijen. Rustig en een beetje saai landschap. Ongeveer halverwege ligt het buurtschap Klein Amsterdam. Een groepje huizen, meest boerderijen. Niemand weet waarom dit Klein Amsterdam genoemd is. Uiteindelijk naderen we de IJssel voor het Dommelholts veer naar Gorssel. Dit veer, dat vanaf 1997 weer in de vaart is, is genoemd naar de familie die het in de dertiger jaren van de vorige eeuw exploiteerde.

Hans ontdekt in het veld zes ooievaars. Er blijkt hier aan de Eefdense Enkweg vanaf 1981 een project te zijn om de ooievaars te herintroduceren.  Nog een slingertje om Quatre Bras aan te doen, een plaatsnaam die in België verschillende keren voorkomt, o.a. bekend van de bekende slag tegen Napoleon in 1815.  En dan wordt het tijd om onze luxe B&B in Eefde op te zoeken.

tripcomputer: afstand: 61,79 km., reistijd: 4,39 uur, stoptijd: 3.01 uur, max. snelheid: 36,7 km., gem. snelheid: 13,3 km, totaal gem. snelheid: 8.0 km.

zaterdag 19 juli

etappe 1 deel 2 van fietsen rond de wereld in nederland zuid

Eefde – Hengelo (Gld). 55,6 km.

warm: 30 – 35 graden C., wind Z-ZO matig.

Het eerste deel van de tocht tot Bronkhorst was heel fraai, het tweede deel tot Hengelo tamelijk saai. Het slot met het bezoek aan het Achterhoeks museum was glorieus. En we zitten in een prachtig vrienden op de fiets adres, in een apart tuinhuis met eigen slaapkamer, woonkamer en badkamer. Met een glaasje rosé, verkoelend op deze zwoele zomeravond, schrijf ik dit deel van de fietsroute. Vanochtend uit onze luxe B&B Arissja Villa vertrokken. Het is al weer warm. Ook de wind is warm. Eerst een stukje langs de Berkel, het riviertje dat oost – west loopt naar Zutphen. Dan buigen we af naar het zuiden en via Almen, waar om 10 uur ś ochtends al mensen op het terras aan de koffie zitten, door de bossen van Natuurmonumenten naar Vorden. Het landschap is buiten het bos kleinschalig. Kleine percelen begrensd door bossages. In Vorden komen vele fietsroutes bijeen en het is een erkend punt om te pauzeren. We zien allerlei soorten fietsers, grijze bolletjes met elektrische fietsen, jonge gezinnen compleet met fietskarren en aanhangfietsen, en mensen zoals wij die een langere fietstocht maken. Na de koffiepauze doen we kasteel Vorden aan, een mooi gerestaureerd landhuis uit de 16e eeuw (met middeleeuwse restanten erin) met ophaalbrug en voorplein. Het is nu in particuliere handen, en je kunt er zelfs overnachten. We missen de Lodewijkslinde, waar Lodewijk XIV onder ruste aldus het verhaal.  Hij ligt kennelijk op een wandelpad, en gaan via Wichmond op Bronkhorst aan. Dit kleinste stadje aan de IJssel, zit vol met toeristen. en wij voegen ons daarbij voor weer een break om het geslonken vocht aan te vullen. We werpen een blik op het Dickensmuseum. Vragen ons af of het verhaal in het boekje op enige waarheid berust – dat het personage Scroogde in “A Chrismas Carol” gebaseerd is op een gierige koster in Bronkhorst – en beginnen aan  het laatste stuk naar Hengelo (Gld). Dat is een tamelijk saai stuk door weilanden en akkerland. Met nog een detour na Steenderen en een kleinere bij Bekveld, waarvan je je afvraagt waarom die erin zitten. Moe en bezweet bereiken we na 55 km. op de teller Hengelo. Daar staat het Achterhoeks museum dat bestaat uit de verzameling voorwerpen uit de tweede Wereldoorlog van de Hengelose bakkerszoon Jean Kreunen. Een verbazingwekkende collectie die verschillende perioden van de periode 1932 – 1947  in beeld brengen. Veel Duitse voorwerpen ook,  kerstballen met hakenkruis, duitse legeruniformen, etc. Echt de moeite waard om te bezoeken. Het vrienden op de fiets adres op de Ruurloseweg is een aanrader. Eigen tuinhuis met ruime huiskamer, eigen badkamer en slaapkamer. Jean Kreunen had Jansen en Jansen aangeraden om te eten. en op het terras daar is het heerlijk toeven met een glaasje wijn en een schnitzel.

tripcomputer: afstand: 55,62 km., max snelheid: 24,3 km. reistijd: 3,59 uur, stoptijd: 2.00 uur, gem. snelheid: 13,9 km., totaal gem.snelheid: 9.3 km.

20 juli 2014

Hengelo – Winterswijk

warm 30 – 35 graden C. nagenoeg geen wind, aan het eind van de dag een paar spetters in Winterswijk.

Een geweldig ontbijt in deze luxe vrienden de fiets. We stappen om half tien op de fiets, en rijden eerst naar het noorden, omdat daar het buurtschap Linde ligt, een plaats die in verschillende landen voorkomt. Linde in Gelderland heeft een molen en een zuil op de plaats waar een kapel gestaan heeft met de dichtregel van Staring. (Verheft zich hier geen bidplaats meer,  ’t Heelal is tempel voor den Heer) Dan gaat het door het landgoed van Zelle naar Varssel. Bij een kraampje stoppen we voor een flesje ijskoud water voor Hans.  Even daar voorbij breekt – voor de tweede keer bij deze fiets – de moer van mijn zadel.  Gelukkig reed ik bijna stapvoets, omdat we een zandpad opgingen. Het zadel schuift zo onder me vandaan. Wat nu? Hans stelt voor om terug te gaan naar het kraampje waar hij water gekocht heeft. Dat doen we, en dat is een goed idee. De kraam hoort bij een zorgboerderij en er is een meneer aanwezig die denkt dat hij op de boerderij wel zo’n moer heeft. Wij wachten met een kopje koffie en hoera, op de boerderij zijn drie zulke moeren aanwezig. Hij zet hem erop. En we kunnen weer verder. We zakken in zuidoostelijke richting. Het landschap heeft veel maisvelden. De mais staat nu hoog. De maisvelden en soms ook de weiden zijn bollend. alsof ze plaatselijk opgehoogd zijn. Veel rietgedekte boerderijen. Onderweg doen we Halle aan. Een eenvoudig dorpje, dat een beruchte naamgenoot heeft bij Brussel. BHV {Brussel – Halle – Vilvoorde), het toneel van hevige taalstrijd. Met een boog belanden we in Bredevoort. We gaan op het geluid van oude jazzmuziek af en een muziekgroep staat te spelen op een groot plein vlakbij de Markt en de St.Joriskerk. We strijken neer op het terras en luisteren naar een gratis zomerconcert op “t Zand van Jazzewind.

Naar Winterswijk is het dan  niet ver  meer. Tegen drieen zitten we alweer op een terras, nu bij hotel De stad Munster. Het is nog steeds drukkend warm. Een biertje smaakt goed. Ik breng Hans naar het station, en fiets terug naar Villa Mondriaan. Bekijk daar de tentoonstelling. En loop de Mondriaanwandeling.

tripcomputer: afstand: 55,33 km., max. snelheid: 22,9 km, reistijd: 3,48 uur, stoptijd: 2,16 uur, gem. snelheid: 14,5 km, totale gem. snelheid: 9,1 km.

 

 

rondwandeling dieren

zondag 13 april 2014

Met Hans de voorbereidingen gedaan voor een wandeling met oud-collega’s. Een wandeling die start in de buurt van het station Dieren. Het voorjaar is vroeg dit jaar. Veel bomen hebben al bladeren, maar het groen is nog frisgroen en pril. Uitbundige bloemenpracht in de bermen. We staan even stil bij de kwekerij en de wijngaard van het Hof te Dieren. Beide zijn nog niet open. Het ziet er indrukwekkend uit. Zo’n ommuurde boerderij. Even later zijn we in Ellecom. Een rijk villadorp met een oud kerkje, dat wil zeggen de toren is oud. Op het kerkhof rondom de kerk ontdekt Hans een bijzondere grafsteen :Charlotte St. Martin, gestorven in 1855 en haar vriendin Francoise Charlotte Voute, gestorven in 1870. Twee vriendinnen die in Ellecom hun laatste levensdagen sleten. Bij landgoed Avegoor drinken we een prima bakje koffie en dan komen we alweer aan een bijzonder kasteel: Middachten. Een echt kasteel met prachtige tuinen rondom. Alles is nu dicht, maar in de zomer kun je in de tuinen dwalen en op het kasteel slapen. Na het oversteken van de provinciale weg komen we in het nationaal park de Veluwezoom. Het is hier heuvelachtig en afwisselend loof- en naaldbomen. Twee heuvels beklommen, beide keren staat op de top een boom met een bank eromheen. De tweede heuvel heeft 12 beukenlanen die erop uitkomen. Prachtig. Als het vrijdag ook zo mooi weer is, belooft dat voor de collega’s een heerlijke wandeling te worden.

kasteel middachten

wandeling hollandse ijsselpad

zaterdag 21 september 2013

Deze keer gaat de tweejaarlijkse wandeltocht van oud collega’s langs de Hollandse IJssel. Hans heeft hem voorgelopen en is heel enthousiast. We beginnen in oude stadje Oudewater en komen daar – op weg naar de koffie met appelpunt – een beeld van Swiebertje tegen. Oudewater noemt zich Swiebertjestad, omdat de kinderserie Swiebertje hier is opgenomen. De deur onder het oude stadhuis was het cachot, waar Swiebertje zo nu en dan opgesloten werd. In 2011 was er nog gedoe omdat Wedde, een dorp in Groningen, zich op de kaart wilde zetten, als Swiebertjedorp. Niet omdat de serie hier opgenomen is, maar omdat het de sfeer ademt. Een Europese subsidie zou daarvoor verstrekt worden! Maar protesten o.a. van Oudewater hebben dat verhinderd.  De tocht gaat eerst langs het natuurgebied Willeskop. Een aangelegd natuurgebied. Vanuit de uitkijktoren kun je goed zien hoe anders groen het natuurgebied is als de weilanden die er ten zuiden van liggen. De ondiepe moerassige plassen trekken veel vogels aan. De vogelaars in ons groepje komen zeer aan hun trekken. Ze spotten drie soorten zwaluwen, een buizerd, smienten, ganzen, lepelaars en zilverreigers. De gewone huis- tuin- en keukeneenden noemen ze soepeenden. Halverwege ligt Montfoort. We komen binnen over het terrein van het voormalige kasteel. Een klein deel staat nog overeind. We lopen onder de poort door en rusten even bij het “oude stadhuis” nabij de IJsselpoort. Dan komen we echt aan de IJssel, op het jaagpad. Van het jaagpad is soms weinig over, we moeten dan achter elkaar lopen op een hobbelig, modderig pad. De mannen met lange benen gaan zo hard alsof de ondergrond asfalt is. Wij blijven steeds een stuk achter. Gelukkig wordt er soms gewacht. Een grote zwerm ganzen vliegt al gakkend over. De toren van IJsselstein is al vanuit de verte te zien. Door een soort neppoortjes gaan we het stadje binnen. Een biertje is wel verdiend.