Berichttags ‘nederland’

boerskotten wandeling bij Oldenzaal

dinsdag 28 februari 2012

 

De meiwandeling van V&V plus (zie ook: wandeling Baarn - Amersfoort) is vanwege bijzondere omstandigheden vervroegd naar februari. Zo mooi weer als het vorig jaar was, zo grauw en nat is het nu. Gekozen is voor de NS-wandeling bij Oldenzaal. Wat je ver haalt is lekker. Een prachtige wandeling, grotendeels over onverharde paden. De parken bij Oldenzaal zijn nog goed begaanbaar. Wat is hier in het verleden goed verdiend! Schitterende landhuizen en fraaie tuinen (villa de Haer en het Kalheupinkpark). Maar verderop wordt het glibberen door de modder. De twee doorwaarbare plaatsen (voorden) zijn beter begaanbaar, want schoner. We komen ook die typische Twentse boerderijen tegen met gevlochten riet en een stiepelteken op het dak. Op één derde van de tocht komen we aan in de Lutte. We besluiten om door te lopen om op tijd weer in Oldenzaal te zijn. Tenslotte moeten we nog drie uur met de trein voor we weer thuis zijn. Vlakbij Oldenzaal ligt het natuurgebied de Boerskotten, waar de wandeling naar genoemd is. Een natuurmonument waar geprobeerd is de natuurlijke omgeving terug te brengen met inheemse bomen en planten en het weghalen van de voedselrijke bovenlaag. Maar klokjesgentiaan en orchideeën zijn in dit seizoen niet te vinden. Nat en koud komen we uiteindelijk na 18 km. in Oldenzaal aan. Op de markt vinden we een aardige bruine kroeg, waar het lekker warm is. Het bier en een pubmaaltijd doen de rest.

schilders aan zee

dinsdag 28 februari 2012

Aan de Noordzeeroute die Jan en ik van 2001 tot 2003 fietsten, bewaar ik mooie herinneringen. Het licht op het water en op de grens van land en water is steeds anders. Toen we in de zomer van 2004 zagen dat er in het Katwijks museum en in het Muzeeum te Vlissingen een deel van de verzameling van Frederik Paulsen - schilderijen over de Noordzee van 1830 tot 1930 - tentoongesteld zouden worden, zijn we in beide musea gaan kijken. Nu 8 jaar later, Paulsen heeft inmiddels zijn eigen museum op het eiland Föhr, zijn weer een aantal schilderijen hier te zien, maar nu in het Singer te Laren. Netjes verdeeld per land. Onze eigen duinen bij Noordwijk, geschilderd door Max Liebermann, zo vertrouwd en eigen. En de westkapelse zeedijk bij Domburg van Jan Toorop, in pointillistische stijl. “Kijk er maar naar door je oogharen”, aldus Jan Rudolph de Lorm, directeur van het Singer, via mijn audioapparaat. En ik herinnerde mij weer het prachtige ijle licht bij Skagen in Denemarken, hier aanwezig met o.a. een schilderij van Peder Kroyer. Hoe anders ziet de Noordzee eruit in de fjorden van Noorwegen. Daar geen vage grens tussen water en land en veel heftiger licht, alsof het moet passen bij de hoge kusten. Echt een aanrader die tentoonstelling, hij is nog tot 28 mei a.s.

Westerborkpad van Amsterdam naar Diemen

woensdag 22 februari 2012


Een nieuw themapad, het Westerborkpad, is uit. Wandelen in het spoor van de Jodenvervolging van Amsterdam met zijn, voor het uitbreken van WO II, grote populatie Joden naar Westerbork, het doorgangskamp naar de vernietigingskampen. De proloog start op het Centraal Station en loopt via het Anne Frankhuis en Thorbecke en Rembrandtplein naar het Waterlooplein. Bij het Anne Frankhuis staat op deze druilig-zonnige dag al een lange rij mensen te wachten. Op het Thorbeckeplein zijn de terrassen nog niet uitgestald. Dat geeft een heel ander beeld, het plein oogt groter en weidser. Hier staan we stil bij het voormalig varietétheater Alcazar met veel Joodse artiesten, terwijl om de hoek, het Rembrandtplein, juist veel bezocht werd door NSB-ers en Duitsers. Zo dicht bij elkaar in het eerste jaar van de oorlog. Het gaat nu heel hard hagelen, en we vluchten de Stopera binnen. We verwijlen even bij de violist van de anonieme kunstenaar  die Amsterdam verrijkt heeft met nog een aantal beelden. We bekijken het beeld van Jan Wolkers in het Wertheimpark. Hoe vaak ben ik hier niet langs gewandeld, en nooit de moeite genomen om het parkje in te gaan. En dan komen we uit bij de Hollandse Schouwburg, het officiële beginpunt van het wandelpad. Het is naargeestig, de doem van zoveel onnodig beeindigde levens hangt in dit gebouw. Gelukkig gaat de zon nu weer schijnen. In het Oosterpark hebben zich honderden eenden, meerkoeten en meeuwen verzameld. Het is er overvol. Op het Transvaalplein is het daarentegen heel leeg. Dat moet vol geweest zijn ten tijde van de razzia’s. Een mooie driedimensionale davidster in de gevel herinnert daar nog aan. Tot onze verbazing wordt het Joodse kerkhof Zeeburg  in het Flevopark even verderop niet genoemd. De oude muur staat er nog, en enkele grafzerken. Het overgrote deel is verplaatst naar de Joodse begraafplaats in Diemen, waar onze tocht van vandaag eindigt. Er moeten op deze begraafplaats 400 urnen uit Westerbork zijn. Het ontbreekt aan een plattegrond, we kunnen ze niet vinden. Een mooi klusje voor het begin van onze volgende tocht.

rode paal wandeling de Horsten

zondag 1 januari 2012

Op de laatste dag van het jaar, continue begeleid door vuurwerkknallen,  de 7,5 km lange rode paalwandeling door de Horsten gelopen. Grijs, tamelijk warm weer. Weinig wandelaars. Een enkele jogger. De rode paalwandeling loopt langs de randen van de Horsten. Langs de weilanden in Voorschoten, langs het plekje van Jan, even gewacht en nagedacht over dit jaar, verder over een zeer nat en glibberig paadje. Op de achtergrond de treinen. Pad loopt bijna tot de andere uitgang aan de Duivenvoordse kant. Verder over een asfaltpad. Langs één van de boerderijen die afgebroken wordt. Een apparaat van een sloopbedrijf staat al voor de deur. Dan over een pad dat ik nog nooit had gelopen, richting afgeschermd bezit van de koninklijke familie. Grote hekken, midden in het water, bewaking met marinegroene camera’s. Een dicht hek met een wacht. Gauw doorlopen. Langs de seringenberg, nu kaal. De drukte van de Rijksstraatweg is dan  dichtbij. De wandeling loopt dicht langs het hek. Je kan zo op de weg kijken. Het theehuis is dicht. Maar aan het eind, bij het hek aan de Papeweg staat een tafeltje met ondernemende kinderen. Ze verkopen oliebollen, gebakken door hun oma. Een kwartje per stuk. Ik heb er wel eentje verdiend, denk ik zo.

fietsen rond de wereld in nederland etappe 2

dinsdag 20 december 2011


Zondag wilde ik fietsen van Amsterdam naar Heiloo. De dag begint met een slappe band. Eerst gekeken of ik een gaatje kan vinden, maar dat is niet het geval. Misschien het ventiel niet goed gesloten denk ik en ik pomp de band goed op. Een uur later vertrokken, omstreeks elf uur. Hetzelfde weer als zaterdag. Amsterdam uit, met de pont naar Amsterdam noord. Ik fiets een stuk langs de route die ik vorige week heb gewandeld, maar dan in de omgekeerde richting. Het gaat moeizaam, ik moet hard werken, want de band loopt langzaam leeg. En zo’n brede band geeft dan veel weerstand op de weg. Met de wind tegen kom ik niet boven de 15 km. per uur uit. In Zaandam is volgens het boekje de plek te zien waar de schilder Monet gelogeerd heeft tijdens zijn verblijf in Nederland. Ik fiets rond de plek, in zachte regen en met een zachte band, maar vind het niet. Geen staatnaambordje, geen infobord, niets. Toch heeft Zaandam een heel boek gewijd aan het verblijf van Monet. Het Czaar Peterhuisje is er nog wel. Het staat in een erbarmelijke omgeving. Een deel van de straat is gesloopt en opgevuld met grote kantoren. De route loopt langs de Zaan en over het terrein van de Zaanse schans. Het is daar druk met veel Japanse toeristen. In buitengewoon mooi zonlicht fiets ik verder richting Wormer en bewonder daar een historische industriewand met 19e eeuwse pakhuizen. Met namen als Donau en Koningsbergen. Twee namen waar ik fijne fietsherinneringen aan heb. Langzamerhand begin ik in te zien dat ik deze tocht niet tot Heiloo kan volhouden. In Krommenie stap ik op de trein. Vast besloten deze etappe in januari of februari af te maken.

fietsen rond wereld in nederland etappe 2

maandag 19 december 2011

 

Een weekendje fietsen. Vanaf Nieuwveen, waar ik in de zomer gestrand was vanwege het zeer slechte weer, eerst naar Amsterdam. Ongeveer 50 km, met de aanloop vanuit Woubrugge erbij. Noord-noord westen wind, die ik de hele dag houdt, 4 graden en zo nu en dan een bui. Maar wat een zon tussen die donkere wolken door! Bij Nieuwveen pikt ik de route op. Grotendeels langs kanalen en rivieren vandaag. Eerst langs de Drecht naar Bilderdam en vandaar via het heel smalle fietspad langs het Amstel-Drechtkanaal. Ganzen en schapen versperren me de weg. Heel veel meerkoeten lopen in het gras. Een formatie ganzen vliegt over. Na Vrouwenakker zie ik in de stralende lage zon de boerderijen met namen als Odessa. (Die stad zou ik graag nog eens bezoeken). In Uithoorn pauzeer ik bij het stilte monument bij het Thamerkerkje. Een werk van Karin Daan, bedoeld om te herdenken. En dat doe ik dan ook. Bij Ouderkerk aan de Amstel bezoek ik het Portugees Joods kerkhof. Door het drassige gras bekijk ik het oudste deel met tombes als graven. Na een korte bui, weer verder langs de Amstel. Je komt er van alles tegen. Een 16e eeuwse banpaal, grens voor verbannen personen uit Amsterdam, een standbeeld van Rembrandt, onderdeel van een nieuw Rembrandtpad vanaf het Amstelhotel. Ook veel hardlopers en roeiers. Maar maar weinig fietsers. En het is zo mooi om via de Amstel de stad binnen te fietsen.

Wandeling Amsterdam Noord

maandag 12 december 2011

Uit het boekje “Wandelingen door het Amsterdam van Geert Mak” vandaag met Miriam een stuk gelopen door Amsterdam Noord. De pont genomen naar het NDSM gebied. De pont is heel druk. Er blijkt een grote rommelmarkt te zijn op het terrein van de voormalige werf NDSM. Een groot gebied, deels met nieuwe, soms futuristische gebouwen, maar ook nog veel braakliggend terrein en half afgebroken gebouwen. We wandelen door naar tuindorp Oostzaan. Een groot dorp, gebouwd in het begin van de vorige eeuw, bedoeld als fatsoenlijke huisvesting voor arbeiders. Eén huisje is ingericht als museumwoning, omdat bij vertrek van de bewoner bleek dat het nog geheel in oorspronkelijke staat was. Het is druk in dit museumpje. Buurtbewoners komen langs voor een praatje. In 1960 heeft dit gebied twee weken onder water gestaan door een dijkdoorbraak. Mooie filmopnamen vanuit de lucht laten ook zien dat het dorp ruim is ontworpen. We lopen door naar het Zonneplein. De winkels hier hebben het moeilijk. In het verenigingsgebouw het Zonnehuis zou een lunchroom moeten zitten, maar alles is dicht. Via de Landsmeerdijk, een oude dijk langs het IJ, met een heel laag gelegen polder, komen we aan de Buiksloterdijk. Met prachtige houten huisjes. De Zaanstreek is niet ver weg. Door het Disteldorp en de Van der Pekbuurt - beiden voorbeelden van vroege sociale woningbouw - komen we weer aan het IJ. Binnen 5 minuten staan we op het Centraal Station.

velostrada en via 44

zondag 27 november 2011

 

Een berichtje in het Leids Nieuwsblad “gebruiksvriendelijke route fietsers Via 44 opengesteld” doet mij vanmiddag de fiets pakken. De Via 44 is met de Velostrada (die langs mijn huis loopt) één van de twee snelle fietsroutes die tussen Leiden en Den Haag wordt aangelegd. Als ik nou via de Velostrada heen ga en via de Via 44 en een stuk Velostrada weer terug, dan heb ik toch een aardig fietstochtje afgelegd en kan ik meteen zien hoever alles inmiddels gevorderd is. Het weer is aanvankelijk niet denderend, een fikse regenbui bij station Voorschoten, maar allengs klaart het op en in Den Haag schijnt zowaar een laag zonnetje. De wind is wel stevig.
De Velostrada is tot Leidschendam gereed. Een mooi pad, ook heel rustig, zeker met dit weer. In Leidschendam is het nog wat zigzaggen door een woonwijk. De graafmachines staan in de berm bij het spoor al klaar om ook daar een mooi recht fietspad te trekken.
Aan het eind ga ik via de knooppunten 56 en 32 richting Via 44. Dwars door het Haagse Bos, langs Huis den Bosch. De vlag waait in top. De Via 44 loopt voor een groot deel langs de Rijksstraatweg. Dat is druk. Op deze zondagmiddag zoeven vele auto’s mij tegemoet. Het kruispunt bij de Horsten is opgebroken, via een omweg kom ik uiteindelijk weer op de Via 44. Hier in Wassenaar moet nog het een en ander gedaan worden. Wassenaar uit ligt een glanzend rood fietspad dwars door de weilanden. Leiden is dan gauw bereikt. Ik dacht nog even de film “search for the Afghan girl” mee te pakken die hoort bij de fototentoonstelling Masters of Photography. Maar dit weekend draaien ze expeditiefilms. Het begint al donker te worden als ik het laatste stukje Velostrada afleg naar huis. De groene ledlampjes branden al.
overzichtskaart snelfietsroutes den haag-leiden

Ginkgo, Goethe en Marianne von Willemer

maandag 14 november 2011

In de Trouw van zaterdag staat een stukje over de ginkgo. Dat artikel trof mij, omdat daarin geschreven staat dat Goethe een liefdesgedicht  heeft geschreven voor Marianne von Willemer met de gingko als thema. Marianne von Willemer ken ik. Wij zijn haar tegengekomen op onze laatste fietstocht. In Linz hangt aan de muur van een apotheek een plaquette met haar afbeelding.( http://www.europesefietstochten.nl/weblog/2009/09/11/linz/). Zij heeft gedichten geschreven die Goethe onder zijn eigen naam heeft gepubliceerd. In de Leidse hortus botanicus staat zo’n boom. De lichtfrisse zonnige zondagochtend nodigt uit om die boom eens goed te gaan bekijken. En ja, hij is prachtig, de boom. Onder de klanken van een fanfare, die even verderop staat te spelen vanwege het muziek in het museumweekend, bekijk ik de boom van alle kanten. Het is een mannelijke boom met een vrouwelijke ent. De meeste blaadjes zijn geel gekleurd. Met de zon erop een vurige boom. Ik mijmer bij de grove stam over de oude Goethe die zo in vuur en vlam stond voor de heel jonge Marianne, dat hij dit gedicht schreef:

Gingo biloba
Zie dit kleinood in mijn gaarde
boomblad uit de oriënt
siert met zijn geheime waarde
ingewijden welbekend

Leeft het als een enkel wezen
innerlijk in twee gedeeld?
of vormt het juist het uitgelezen
tweetal één herkenbaar beeld?

Langzaam rijpende ideeën
werpen op die vragen licht
Voel je niet dat ik in tweeën
eenling ben in mijn gedicht?

En ik denk aan Jan…

wandeling katwijk

zondag 9 oktober 2011

 

Of ik zin had om met Blew mee te wandelen. Rondje Katwijk strand en door de duinen terug. Nou, dat had ik wel. De weersverwachting is slecht, harde wind en regen. Maar het licht is onwaarschijnlijk mooi, lange schaduwen als de zon schijnt, heel grijs als de regen dreigt, soms zo blauw dat het water zonder horizon overgaat in de lucht en aan het eind bij de Soefi tempel zichtbare zonnestralen op een blinkende koepel.  Ondanks het weer veel verschillende aktiviteiten op het strand: een hele horde vogelaars, kijkend naar alle soorten meeuwen, hondenuitlaters, hardlopers, paardrijders, en een schelpenvisser. Als we door de duinen teruglopen is het ineens stil. Geen geluid van de wind. En ook geen mensen meer, een eenzame fietser daargelaten.