Berichttags ‘stadswandeling’

helmond wandeling en de stijl

dinsdag 25 juli 2017


Helmond, ik was er nog nooit geweest. In het museum daar is een tentoonstelling in het kader van 100 jaar de Stijl: “Werk voor een betere wereld”. Dus op naar Helmond. De aankomst op station Helmond is een verrassing. Prachtig vormgegeven station en stationsplein met mooie architectuur leid je de stad in. Het museum is al net zo’n ontdekking. Een Italiaans architect heeft het voormalige gebied van de machinefabriek Begemann vormgegeven met appartementen, het museum, de gemeentelijke stadswinkel en een bioscoop. In een ronde vorm met veel groenelementen, Boscotondo, wat letterlijk rond bos betekent.

Museum Helmond heeft een eigen verzameling op het thema Mens en Werk.  Het thema “Werk voor een betere wereld” is meer leidend voor de tentoonstelling dan De Stijl. Er hangen werken van schilders die tot de Stijl behoren, of erdoor beïnvloed zijn, zoals Bart van der Leck, Peter Alma, Chris Beekman, Johan van Hell, Lou Loeber, maar ook schilders die geen binding hebben met De Stijl, zoals Anneke van der Feer, Harmen Meurs en Louis Schrikkel.  En er zijn Nederlandse en Russische affiches. Het laat de tijd zien van kunstenaars die kunst maken voor arbeiders, de strijd en het zware leven van arbeiders laten zien. Al met al een mooi vormgegeven tentoonstelling die een goed beeld geeft van geëngageerde kunst tussen de twee wereldoorlogen. Ik ben benieuwd hoeveel kijkers deze tentoonstelling getrokken heeft, want druk is het niet.

Daarna ga ik op zoek naar de stad Helmond. Ik  haal een stadswandeling bij de VVV, die ook al in zo’n mooi gebouw zit, samen met de bibliotheek. En lees dat Helmond vroeger beschermd werd door wallen en vier stadspoorten. Hé, een vestingstad, die niet in mijn atlas de Wit staat. Daar moet ik meer van weten. Eerst maar eens deze wandeling lopen. Wat opvalt is dat er erg veel is afgebroken in de loop van de tijd. Op de Markt, toch het oudste deel van Helmond, staat nog één oud huis “het huis met de luts” uit de 16e eeuw. En aan het kanaal staat het kasteel van Helmond, een oude waterburcht, die in de 20e eeuw heel grondig is verbouwd tot stadhuis van Helmond. Verder zijn er alleen nog gebouwen uit eind 19e eeuw over. Maar daar staat wel wat tegenover. Niet alleen nieuwe architectuur, die er mag zijn, er is ook veel werk gemaakt van de openbare ruimte. Mooie bestrating, veel banken, veel beeldende kunst en ook her en der literatuur. Zo staat er bij het pand van het voormalige kantongerecht uit 1906 een serie stenen palen in de rondte. Nog twee verrassingen: de Vlisco, een bedrijf dat kleurrijke stoffen maakt. Er is een outlet waar je de stoffen kan bekijken. Echt bijzonder om deze Afrikaanse prints hier te vinden. En de voormalige cacaofabriek aan het kanaal, nu verbouwd tot cultureel centrum, met daarin o.a. een filmhuis, een poppodium en een restaurant. Tegenover het gebouw ligt een gerestaureerde kraanbaan.

Ik ga zeker nog een keer terug naar Helmond, is het niet voor de vestingwandeling, dan toch zeker voor een wandeling door hun nieuwe architectuur in hun vinexwijk Brandevoort.

mondriaanwandeling winterswijk

zondag 16 juli 2017

Ik vier dit jaar vakantie in eigen land, sterker vanuit mijn eigen huis. Het thema is “100 jaar Mondriaan en De Stijl”. Van alle tentoonstellingen, wandelingen en fietstochten heb ik er een aantal geselecteerd. Afgelopen donderdag was Winterswijk aan de beurt. Ik ben benieuwd wat ik zal aantreffen in Villa Mondriaan. Mondriaan heeft in deze villa gewoond van 1880 tot 1892, van zijn achtste tot zijn 20ste jaar. In villa Mondriaan is sinds 2013 een museum gevestigd dat het accent legt op de vroege jaren van Mondriaan. Door een nauwe samenwerking met het Gemeentemuseum in Den Haag – dat ruim 300 werken van Mondriaan bezit – kan dit kleine museum een goed beeld geven van die vroege jaren. Maar in het kader van het Stijljaar is er in Den Haag een grote Mondriaantentoonstelling, waarop alle werken die het gemeentemuseum bezit te zien zijn.
Met het kleine sprintertje van Arriva kom ik in Winterswijk aan. Overal hangen vlaggen, en vele middenstanders hebben de ruiten van hun bedrijven en winkels voorzien van kleurrijke platen met rood, blauw en geel. Het is prachtig weer, de terrassen zitten vol. In Villa Mondriaan is een tentoonstelling “Figuratie in de Stijl”. Volgens de site van het museum wordt ” In de tentoonstelling  het spanningsveld tussen realistische en abstracte vormen uitgelicht en verder onderzocht. Het vroege én late figuratieve werk van de pioniers van abstracte kunst staat daarbij centraal.” De vroege Mondriaans uit het gemeentemuseum zijn vervangen door een paar schilderijen en een tekening van de galerie Simonis en Buunk, en het bij het programma Schatgraven van de Gelderse omroep ontdekte schilderij van Jantje uit 1896. Verder hangen er figuratieve schilderijen van Huszar, van Doesburg, Vantongerloo en van der Leck. Een sfeervolle tentoonstelling.

In de museumwinkel koop ik de wandeling. Een rondje door Winterswijk. Een opgeknapt arbeidersbuurtje, de Lappenbrink, met kleine huisjes en kromme straatjes, waar Mondriaan heeft zitten tekenen. Er hangen reproducties aan de huizen. Een glazen monument bij het raadhuis, waarop alle steden waar Mondriaan heeft gewoond. En een bijzonder standbeeld – Always boogie woogie, van Albert Dedden en Paul Keizer – bij de oude Tricotfabriek. Het is gemaakt van wit polyester, en heeft aan de ene kant de groeven van een afbeelding van een boom, en aan de andere kant groeven van de strepen en lijnen waar Mondriaan zo bekend om is geworden. En dwars op deze kant zit Mondriaan op een stoel.  Niet schilderend, maar kijkend, observerend. Geeft wel een goed beeld van hoe Mondriaan gezien wil worden en gezien wordt. De theoreticus, op zoek naar hoe je moet verbeelden wat er zich achter de waarneembare werkelijkheid bevindt. Leuk is een raam in een parkje, met daarin zicht op Winterswijk met de St. Jacobskerk. Aan deze kant is Winterswijk niet volgebouwd en is het beeld van het schilderij uit 1899 nog goed te herkennen. Als ik me omdraai gaat een grote vrachtwagen met opschrift “Van Doesburg” voorbij. Alles de Stijl wat hier de klok slaat!

wandeling de stijl in leiden

zondag 11 juni 2017


Het jaar 2017 is het jaar waarin herdacht wordt dat de Stijl 100 jaar geleden opgericht werd door Theo van Doesburg. Die woonde en werkte toen in Leiden. In 1999 wijdde de Lakenhal een grote tentoonstelling aan “De dageraad van de moderne kunst”. Daarin was ook aandacht voor van Van Doesburg. De Lakenhal is nu gesloten, vanwege een ingrijpende verbouwing. Maar Leiden heeft toch besloten mee te doen aan de landelijke herdenking van de Stijl. Er is een wandeling uitgezet in de binnenstad (“Wandeling in Stijl, de geboorte van de moderne kunst in Leiden”, uitgave van ProKwadraat-Groepswijzer.nl), op het Pieterskerkhof staan Kunstblokken, beschilderd door hedendaagse kunstenaars, die zich hebben laten inspireren door de Stijl, en op de Hooglandse Kerkgracht staat de jaarlijkse openluchtexpositie “Beelden in Leiden” ook in het teken van de Stijl. Op een mooie zondag wandel ik van het station naar de Beestenmarkt, waarom de wandeling hier begint, weet ik niet. Wellicht omdat het Kort Galgewater dichtbij is. En daar had Theo van Doesburg op nr. 3 zijn atelier. Hij keek uit op de Blauwpoortsbrug, die hij in verschillende mate van abstractie heeft geschilderd. De route voert verder langs Ars Aemula, de tekenschool, die toen geen rol speelde bij de nieuwe kunststroming, naar het Pieterskerkhof. Sommige kunstblokken zijn heel fraai beschilderd. De link met de Stijl is losjes. Alle kleuren worden gebruikt, niet alleen het rood, blauw en geel. En er zijn ook wervelende lijnen, soms zelfs met diepte. De combinatie met het zonlicht dat schaduwen van de bladeren van de bomen projecteert op de blokken is bijzonder. Ik loop nog even naar het Gerecht, omdat daar volgens een artikel in het Leids Dagblad een maquette moet staan van Maison d’Artiste, in 1923 ontworpen door van Doesburg en architect Cor van Eesteren. Het huis is nooit gebouwd. Architectuurstudenten uit Delft hebben het nu op een schaal van 1:5 gebouwd. Als het in het echt gebouwd zou zijn, wat het een gigantisch huis geworden van 20 bij 20 meter. Het lijkt wel een beetje op het Rietveldhuis in Utrecht.
De Vergulden Turk op de Breestraat was in 1916 nog een restaurant. Daar heeft Van Doesburg een lezing gehouden over moderne kunst en de vereniging de Sphinx die hij daarvoor heeft opgericht. Nu staat het pand leeg, V&D is eruit  en de nieuwe huurder Hudsons Bay is er nog niet ingetrokken. En op de straat erachter, Aalmarkt 3, daar zat de drukkerij P.J. Jansen, waar het tijdschrift de Stijl gedrukt werd. De lichtreclame hangt er nog, er zit nu een stadsbrouwerij in.
De beelden op de Hooglandse Kerkgracht vind ik wat tegenvallen. Een vernielde rietveldstoel, een soort galg, een pyramide met planten en een stellage met houtjes en gipsen handjes. Dit laatste kunstwerk was door vandalen kapot gemaakt, maar weer hersteld.

weissenbruchwandeling culemborg

woensdag 30 november 2016
route wandeling weissenbruch in culemborg

weissenbruchwandeling in culemborg

 

In Teylersmuseum is een tentoonstelling van Jan Weissenbruch (van 10 september tot 8 januari 2017). Een 19e eeuwse schilder die veel stadsgezichten geschilderd en getekend heeft. Voor Culemborg had hij een bijzondere voorliefde. Op de tentoonstelling is een aparte hoek helemaal gewijd aan Culemborg.  Het Elisabethweeshuis Museum heeft een wandeling uitgezet in Culemborg. Op de plaatsen waar Weissenbruch afbeeldingen heeft gemaakt, staan informatieborden met het schilderij. In de folder van het museum staat de wandeling op een wat onduidelijke historische kaart, waar het noorden in het westen ligt. Ik loop de wandeling met mijn zus en gelukkig heeft mijn zwager op een moderne plattegrond de wandeling getekend. En dat werkt, we vinden makkelijk alle borden. Veel is verdwenen, en soms is ook niet duidelijk wat Weissenbruch heeft veranderd. Maar boeiend is het zeker. Van het stadhuis tekende hij niet de mooie gevel, maar een binnenplaats aan de zijkant. Nu staat daar een huis voor. Dat is even puzzelen hoe je moet kijken.  De twee prachtige stadspoorten, de Zandpoort en de Goilberdingerpoort zijn weg, en zo grondig dat je maar met moeite kunt voorstellen dat ze er gestaan hebben. Maar de Binnenpoort staat er nog en de rooilijnen van de Everwijnstraat liggen er nog net zo. Heel bijzonder vind ik de Waltoren, die tegen een huis aanstaat. De waltoren is verdwenen, maar het huis staat er nog. En dat blijkt het huis te zijn, waar vrienden van mij jaren hebben gewoond. Ik ben benieuwd of zij geweten hebben dat hun huis staat op een schilderij van Weissenbruch.

 

wandeling door islamitisch leiden

woensdag 10 augustus 2016

 

In mijn boekenkast heb ik een wandelboekje staan door islamitisch Leiden. Uitgegeven in 2013, toen de leerstoel Arabisch 400 jaar bestond. Afgelopen zondag maar eens gelopen. Nu eens niet islam = dood en verderf, maar islam = wetenschap, schoonheid en lyriek. Je komt bekende dingen tegen als “In de Vergulde Turk” op de Breestraat, een timpaan waarin tot uitdrukking komt dat in de 17e eeuw de lakenhandel op de Levant voor grote rijkdom zorgde. en de halve maantjes op het stadhuis, die verwijzen naar de uitdrukking “liever Turks dan paaps” van de watergeuzen. De oude panden van de bekende drukkerij Brill, die zoveel Arabische teksten heeft uitgegeven. De woonhuizen van beroemde geleerden, als de 16e eeuwse Franse humanist/talenwonder Scaliger  (Breestraat 113, nu boekhandel van Stockum) en de 19/20ste eeuwse arabist Snouck Hurgronje (Rapenburg 61). Maar ook onbekende geleerden, zoals Thomas Erpenius, de eerste hoogleraar Arabisch (van 1613 – 1624), van wie het woonhuis ook aan de Breestraat stond, op de hoek met de Schoolsteeg. Nu zit er een onduidelijke winkel in knuffels en stoffen in. Geen enkel bordje verwijst naar Erpenius. Van hem hangt ook een monumentaal grafbord in de Pieterskerk. Maar ook de Pieterskerk vindt het niet nodig om hem te vermelden in hun informatie. Via een afbeelding op internet, heb ik het gevonden. Het hangt rechts naast het gangetje naar het Pieterskerkcafé. Toch een belangrijke man, die van Erpe. Zijn arabische grammatica is al eeuwenlang in gebruik, en nog te koop bij bol.com. Uiteraard voert de wandeling ook langs het nu. De moskeeën, het eerste pand van slagerij Mabroek en  het gedicht van de Pakistaanse dichter Nasir Kazmi. De laatste regels luiden:

Als de wrede wind van de onderdrukking blijft heersen,
zullen aarde en zon water en licht ontberen.

wandeling vesting zwolle

zondag 24 juli 2016

Ook Zwolle staat in mijn atlas de Wit. Reden om op 14 juli naar die stad af te reizen op een vrije dag reizen van de NS. Voor het grootste deel volg ik de wandeling beschreven in “Vestingroute, historische wandeling door de voormalige vesting Zwolle”, uitgegeven door de VVV in 2004. De belangrijke Hanzestad Zwolle had al in de 14e eeuw stadsmuren en poorten. In de 16e eeuw is Zwolle versterkt volgens de principes van het oud-nederlandse vestingstelsel met wallen en bolwerken. Wat is daar nu nog van over? Ik start op het Rode Torenplein, aan de gracht, waar het Zwarte Water binnenkomt. De brandweer is net klaar met een oefening en brengt ladders weer aan de kade. Van de Waterpoort en de Roopoort is niets meer over. Wel is goed zichtbaar het Maagjesbolwerk, waar een hedendaags architect een op een bolwerk geinspireerd bouwwerk heeft ontworpen met winkels, appartementen en een parkeerkelder. Je moet ervan houden, maar het staat hier niet gek. De Kamperpoort en de Luttekepoort zijn beide verdwenen, maar het tussenin gelegen molenbolwerk is nog een verhoging met molenstomp. Het is net een klein dorpje in de stad, smalle straatjes, kleine huisje en een poes midden op straat. Voorbij de Luttekepoort komt je in het meer groene gedeelte van de stadswallen. Even voorbij de Fundatie begint het Potgieterpark, de dichter is hier geboren, Aan het eind hiervan staat de enige poort die overgebleven is: de Sassenpoort. Een imposant bouwwerk, dat iets weergeeft van de grandeur van de stad Zwolle. In het Ter Pelkwijkpark zijn studenten bezig met allerlei lopen over een dun gespannen touwen. De beginners hebben een touw gespannen in het park, een durfal loopt over een touw over de gracht. Hij valt niet één keer. Aan het eind komt je aan bij de oude middeleeuwse stadsmuur. Maar de in de 16e eeuw aangelegde bastions in het noorden liggen er nog grotendeels, en daar loop ik eerst langs. Net als in Hoorn is hier op een bolwerk een nieuwe schouwburg gebouwd, met daarnaast een omvangrijk parkeerterrein, de verhoging van de wallen, omringd met bomen doet wat zonderling aan. Via de Kanonstraat wandel ik naar de oude stadsgracht. Aan de overkant ligt in volle glorie een groot deel van de middeleeuwse stadsmuur, met een paar torens. Vooral daar waar het “Aan de stadsmuur” heet is het druk. Studenten zitten op bankjes, praten en drinken wat en zijn soms in een heftig debat verwikkeld. Ik ben rond. en ga nog even kijken in het museum de Fundatie.

.

wandeling vesting den bosch

woensdag 13 april 2016

In Den Bosch is een tentoonstelling over Jeroen Bosch. Toen ik nog op school zat, in 1967, was er ook een tentoonstelling in Den Bosch over Jeroen Bosch. Ik ben benieuwd hoe het er nu aan toegaat. Ik heb gelukkig vroegtijdig een kaartje gekocht, want de tentoonstelling is totaal uitverkocht. Maar eerst ga ik rond de vesting lopen, want den Bosch is een belangrijke vestingstad geweest. En staat natuurlijk in mijn atlas de Wit. Dat valt niet tegen. Bijna alle stadsmuren zijn er nog en  rondelen en bastions. Aan de zuidkant is nog een vrij schootsveld over het Bossche Broek. Het weer is wat miezerig, zodat je uitkijkt over een moerassig gebied met egaal grijze wolken erboven.  De gracht langs de muren is op een kleine stuk aan de oostkant na niet gedempt. Gek genoeg is langs de Oostwal, midden op de straat de vestingmuur gehandhaafd.  Den Bosch doet veel aan zijn vestingwerken. Er is een plan, dat grotendeels uitgevoerd is, om de vesting in zijn oude glorie zichtbaar te houden en zichtbaar te maken waar hij verdwenen is. Op het Oranjebolwerk, aan die mooie zuidkant, is een Bastionder, een informatiecentrum over de vestingwerken. De historische delen van  St. Jansbolwerk, vlakbij het station, zijn in volle glorie de achterwand in een restaurant. Het Sint Antoniebolwerk is gedeeltelijk hersteld met de aarden wal, en waar dat niet mogelijk was suggestief vormgeven met een stalen staketsel, waar je overheen kan lopen. En het daarnaast gelegen bolwerk Baselaar is nu de toegang tot een parkeergarage. Ook zijn er onderdoorgangen gemaakt voor wandelaars onder twee bruggen. Alsof je over het water loopt. De stadspoorten zijn helaas allemaal afgebroken. Er is een boekje in de reeks vestingwerken in ‘s Hertogenbosch: “Vesting & poorten, Een rondgang langs verdwenen poorten”. Daar staan maar liefst 23 poorten in. Het lijkt me leuk om apart een wandeling te maken langs al die poorten en dan meteen het Bastionder te bezoeken.

Na de wandeling ben ik naar het Noordbrabants Museum gegaan. Het is er erg druk. In de rij om je kaartje te laten zien, in de rij voor de garderobe, en dan nogmaals in de rij voor de audiotour. Maar het is de moeite waard. Naast de schilderijen van Jeroen Bosch en van het atelier van Jeroen Bosch zijn er boeken, prenten, wapenschilden en religieuze voorwerpen met voorstellingen die overeenkomen met wat Bosch zoal heeft vormgegeven op zijn schilderijen en tekeningen. De bizarre fantasie van de schilder komt zo in een kader te staan. Verder zijn her en der videopresentaties te zien, die ver inzoomen op het werk van Jeroen Bosch. Zo kan je de soms heel fijn geschilderde gekkigheden goed bekijken. Heel bijzonder. Zeer moe loop ik tegen kwart voor zeven naar het station. Een in alle opzichten bijzondere dag.

 

wandeling vesting hulst

dinsdag 9 februari 2016
kaart vestingwandeling hulst

kaart vestingwandeling hulst

 

Hulst komt niet voor in mijn Atlas de Wit met historische plattegronden van vestingsteden. Het is wel een echt vestingstadje, aangelegd volgens het oud-Nederlandse vestingstelsel. Dat betekent zoveel als aarden bastions en wallen met daaromheen een brede natte gracht. Op de plattegrond zijn de bastions goed zichtbaar. Er zijn nog drie poorten over: de Gentse poort, de Bagijnepoort en de Dubbele poort. Van een middeleeuwse poort, de Keldermanspoort, die in de 80-jarige oorlog verwoest is, zijn de restanten in de vorige eeuw opgegraven. Het is vroeg in de morgen, die 4e januari. De dag nadat we door het Verdronken Land van Saeftinghe hebben geploeterd. Een mager zonnetje kleurt de groene wallen en bastions. Het is rustig, alleen hondenuitlaters lopen er. Een gave wandeling, door de rust en de stilte van deze meest vlaamse stad van Nederland, zoals de pr van dit plaatsje luidt. Als we de binnenstad inlopen, dan schalt helaas de muziek ons tegemoet en niet zo zachtjes ook. Een minpuntje. Maar de koffie op de markt smaakt er niet minder om.

 

gentse poort

hulst wallen en bolwerk

restanten keldermanspoort

molenbolwerk met molen

bagijnepoort

dubbele poort

 

 

wandeling enschede

zondag 22 november 2015

In Enschede is het tweede deel van de tentoonstelling over  Turner. Op deze natte en koude november zaterdag trek ik naar Enschede. De NS werkt niet helemaal mee. Later dan gepland sta ik op station Enschede. Het museum ligt ten noorden van het station, te bereiken via een mooie laan, waar zowel de stoep als de straat met grijze langwerpige natuurstenen zijn geplaveid. Aan weerszijden grote villa’s. Het museum ziet eruit als een klein kasteeltje, maar het blijkt in 1929 als museum gebouwd te zijn op initiatief en één van de Twenthse textielbaronnen, J.B. van Heek. De opzet van de tentoonstelling is hetzelfde als in Zwolle, twee thema’s, hier Water en Vuur, met schilderijen van Turner en anderen die of hetzelfde thema behandelen, of door wie Turner geinspireerd was. Bijzonder is dat er twee schetsboekjes van Turner liggen. Een aantal schetsen is zichtbaar gemaakt op een beeldscherm, waaronder een paar van het oude Rotterdam.  Na anderhalf uur loop ik terug naar het station. Hier vangt de stadswandeling aan. Zal ik het doen? Het regent zachtjes en het is koud. Maar ik ben hier nu eenmaal. Enschede staat niet in mijn atlas de Wit, maar is wel een vestingstadje geweest. Op de kaart van Jacob van Deventer zie je een eivormig stadje met een binnen- en een buitengracht met twee stadspoorten, de Veldpoort en de Espoort. Nu zijn de grachten allang gedempt en de stadspoorten afgebroken. Wat eraan herinnert zijn de rondlopende straten, die oorspronkelijk de grachten vormden. De rooilijnen zijn grotendeels in tact gebleven.  In het plaveisel is de plaats van de Veldpoort zichtbaar gemaakt. Aan het bolwerk bij de Veldpoort herinnert  café “het Bolwerk”.  beter bekend is als het café waar de popgroep Normaal is opgericht. Op moderne manier wordt de vesting weergegeven in een fontein met beeldengroep op het plein voor het stadhuis. Ovaalvormig op verschillende niveaus.  En zo loop ik nat en koud door de straten van Enschede.

 

wandeling kijkduin

woensdag 11 november 2015
track wandeling kijkduin

wandeling kijkduin

Een winderige grijze dag gisteren. Maar dat verhindert mijn vriendin en mij niet een wandeling te maken uit het boekje “Wandelen buiten de binnenstad van Den Haag”. De bus brengt ons naar het beginpunt, tenminste dat denken we, halte Kijkduin Strand. Maar dat blijkt een halte te vroeg. Dus even zoeken voor we op de route zitten. Op naar het Hemels gewelf, een kunstwerk in de duinen, een kunstmatige krater met in het midden een bank. Als je daarop ligt zou je de hemel ervaren als een koepel over de krater. Ik probeer het, maar kan de randen van de krater niet goed zien. Misschien iets voor een zonnige dag met wolkjes aan de hemel. Tegen de wind in, de kracht is zeker 7 Bft, we hangen voorover. De duinen zijn leeg, op het strand veel windsurfers en vliegers. Er is iets gebeurd, een ambulance rijdt met gillende sirenes. We kunnen niet zien wat. Nu landinwaarts, weg uit de wind. Dat is prettig. Niet fijn is vervolgens de 2 kilometer die we langs de drukke Haagweg en de Monsterseweg moeten lopen naar de ingang van de Van Leydenhof. De van Leydenhof maakt wel veel goed. Een prachtig begroeid duinbos. We zijn er in het verkeerde seizoen, in het voorjaar bloeien hier wilde hyacinten, lelietjes van dalen en salomonszegel. Nu is het nog een beetje gekleurd met herfstbladeren, die voor het grootste deel op de grond liggen. Het duinbos gaat over in een landschapspark dat hoort bij villa Ockenrode. We moeten een dicht rododendronbos passeren, maar daar is stevig de schaar ingezet. Grote takken liggen in bossen langs het pad. Het mooiste stuk van de wandeling hebben we gehad. Het laatste stuk gaat door de wijk Waldeck Noord, een 60er jaren nieuwbouwwijk met veel flats en het park Meer en Bos. Om de route wat op te fleuren lopen we langs twee kunstwerken en de kerk van Pastoor van Ast. Een modern ontwerp van Aldo van Eyck. We kunnen er niet in, maar van buiten ziet het er erg grijs uit. Hoort op die manier wel goed bij deze grijze dag. Als we uit Meer en Bos op de Machiel Vrijenhoeklaan komen, zien we bus 24 aankomen. We stappen meteen in. Daardoor missen we het eind, de Walk of Love om het vuurtorentje van Kijkduin. Hier kan je een tegeltje neer laten leggen met een bericht voor je geliefde.