Berichttags ‘V&V plus’

kijkduin naar katwijk

dinsdag 1 november 2016

 

 

track van kijkduin naar katwijk

track van kijkduin naar katwijk

“Laten we een keer langs het strand lopen, dat hebben we nog nooit gedaan!”. Al vanaf 1993 loopt een club van (oud) collega’s van Verkeer en Vervoer Leiden twee keer per jaar. Ik loop sinds 2010 mee. Deze najaarswandeling dus langs het strand. Afgelopen zaterdag, 28 oktober, is het onwaarschijnlijk mooi weer. Jassen uit en mijn trui is eigenlijk ook nog te warm. De lucht is blauw met witte wolken. De wind is afwezig. Gewoontegetrouw starten we in Kijkduin met koffie en appelgebak. Mussen scharrelen op het terras, ook in de war door het weer, want in bezig met veertjes voor een nest. Over het harde strand lopen we tot de haven van Scheveningen. Daaromheen gelopen, prachtige beelden van de masten van schepen in de haven. Beurtelings in de zon en in de schaduw. Over de boulevard verder. Langzamerhand wordt het druk. Bij de pier zijn ze nog bezig om het laatste stuk af te breken. Een groot rad is inmiddels aan de andere kant opgetrokken. “Wie gaat er mee bungeespringen vanaf de toren van de pier?” Gelukkig geen animo. Ongeveer ter hoogte van Meijendel omhoog de duinen in. De zon maakt dorstig. De duinen bij Berkheide staan in de mooiste herfstkleuren. John wijst de kardinaalsmuts aan met zijn rode bessen. Bij Duinoord strekken we even de benen met een kop thee. Het lopen door het rulle zand valt niet mee. Maar ruim op tijd arriveren we in Katwijk. Het dorp glinstert in de avondzon. Op het strand stelt  een groep dijkwachten in gele hesjes uit de Drents-Overijsselse Delta zich op voor een groepsfoto. Yvonne en Arie voegen zich bij ons voor het eten. Een zeer geslaagde dag.

wandeling haarlem santpoort zuid

zondag 20 september 2015

Na dagen van regen een zonnige dag, die vrijdag 18 september. De dag dat we met oud collega’s op pad gaan. Deze keer wat dichter bij huis. We zijn met een klein groepje. Twee collega’s zijn ziek. En één heeft het veel te druk.  We starten in Haarlem, en na de koffie bij het Wachtlokaal  , lopen we via de binnenstad van Haarlem, langs brouwerij Jopen – helaas nog te vroeg op de ochtend voor een biertje – de stad uit. Via landgoed Duinlust – een klein pareltje in het nationaal Park Zuid-Kennemerduinen – komen we in het Middenduin. Het is hier vochtig, een nat stuk duingebied. Na de drukke Zeeweg overgestoken te hebben, zien we het bezoekerscentrum Zuid Kennemerland al liggen. Het is er druk, het terras zit vol. En kinderen spelen op de zandheuvel voor de ingang. We passeren hier even, kopen een kaart voor één van de zieke collega’s en lopen dan door,  weer door het bos, nu naar de plas ‘t Wed en vandaar, het blijft stijgen en dalen, naar de Vogelplas. Dit duinmeertje doet zijn naam eer aan. Hier zitten tientallen aalscholvers doodstil op dode takken in de plas. Het is intussen te winderig geworden om op de bank naar de vogels te kijken. Uiteindelijk bereiken we het uitkijkpunt Starrenberg. Dit is het punt waar we van de ene route – een wandeling van de wandelzoekpagina – op de andere route Santpoort Meerenburg (uit het boekje “te gek om los te lopen”) overstappen. Deze route leidt uiteindelijk naar het terrein van de voormalige psychiatrische inrichting Meer en Berg. Maar eerst zien we de Oosterplas. Toen ik hier met mijn vriendin was, lag het strandje vol met mensen en kinderen. Nu is er niemand te zien, behalve twee runderen. Bij Meer en Berg wordt nog meer gewerkt dan toen. Het is er een drukte en herrie van belang. Grote graafmachines zijn er bezig. Gauw doorgelopen naar het gezellige eetcafe Klein Centraal. Heerlijk gegeten.

 

wandeling heeze

zaterdag 18 april 2015

Een mooie voorjaarsdag, deze 17e april 2015, om op pad te gaan met oud-collega’s uit Leiden. Twee maal per jaar wandelen we met elkaar. Dit keer een groene wisselwandeling bij Heeze uit de verzameling van de wandelzoekpagina. Gewapend met kaarten en tracks op twee GPSsen kan er niets mis gaan. Zoals gebruikelijk starten we met een koffie, bij “De Zwaan” in Heeze. Om de hoek lopen we meteen tegen kasteel Heeze aan. Dat bestaat uit een middeleeuws kasteel – slot Eymerick – en daarvoor een 17e eeuws kasteel, ontworpen door Pieter Post. Het geheel wordt nog steeds bewoond door de familie van Tuyl van Serooskerken. Er kwam een tuinman net aan, maar we mogen niet een blik werpen op de binnenplaats. Dat is voorbehouden aan mensen die zich opgeven voor een rondleiding. We lopen om het kasteel heen, en bewonderen aan de achterkant de gerestaureerde ijskelder. Een stuk door de bossen volgt. Bomen en struiken krijgen al voorzichtig blaadjes. De zon is gaan schijnen. Het groen is glinsterend fris. De Dommel is hier nog een echte kronkelende beek. De Strabrechtse heide ligt verderop. Sommige stukken zijn erg vergrast, andere delen dragen nog sporen van de brand in 2010. Her en der vennen. De Strabrechtse heide is een natte natuurparel, een gebied waar het waterschap zorgt dat het grondwaterpeil hoog blijft, zodat de bijzondere natuurwaarden behouden blijven. We staan even stil bij een ven met een replica van een oude grenspaal (de Hoenderboom) tussen de verschillende gemeenten. Onze vogelkenner John wijst ons op verschillende vogels. Soms kunnen we die alleen maar horen. Helemaal enthousiast wordt hij als hij een rode wouw ontwaart in de lucht. Hij vliegt scherend over ons heen, zodat we hem goed kunnen zien. Aan het eind komen we bij een manege, waar in de wei drie jonge veulens huppelen naast hun moeder. Prachtige bruine dieren, dun en wiebelend op de poten. In Heeze koesteren we ons op het terras in de zon met een biertje. Het leven is goed.

 

erfgoedroute bergherbos

woensdag 24 september 2014


Op een zeer mooie nazomerdag met de wandelgroep van oud-collega’s V&V plus naar Beek (Montferland) gereden. Natuurmonumenten heeft twee wandelingen uitgezet in een wandelapp: Erfgoedroute Bergherbos 1 en 2. Na de koffie met de uitstekend smakende appel-notentaart zijn we op weg gegaan. GSM in de aanslag. Het  bos is gelegen op een stuwwal in Montferland, tegen de Duitse grens. Dat die grens in de loop der tijden niet altijd op dezelfde plaats heeft gelegen laat een gedeeltelijk herstelde loopgraaf uit de eerste wereldoorlog zien. Deze loopgraaf lag toen op Duits gebied. En is aangelegd om een aanval vanuit Nederland af te slaan. Het bos is al oud, kent vele soorten bomen. We zien bijvoorbeeld eikebomen met heel korte stam en daarboven een prachtig uitgegroeide brede kruin. Door de regen die ‘s nachts gevallen is, is de grond behoorlijk vochtig. En er groeien overal paddestoelen, stuifpaddestoelen, stinkzwammen, vliegenzwammen, elfenbankjes en nog veel meer. Het lijkt een oud bos, echt natuur. De wandelapp helpt ons uit de droom. Het bos is vele malen gekapt en weer opnieuw geplant. En overal zijn ingrepen van de mens. Wat lijkt op een natuurlijke drinkplaats, blijkt een waterlepel aangelegd voor het wild. Kuilen in het landschap zijn een gevolg van inslagen van bommen in de tweede wereldoorlog, of verderop van de winning van ijzererts uit klapperstenen, waarvoor men langwerpige kuilen groef. Hotel Montferland, waar we pauzeren met een kopje thee, ligt op een heuvel. Ook niet een natuurlijk element, maar een door mensenhanden gemaakte motte. Een versterking, van waaruit men de omgeving kon beheersen, net als de burcht in Leiden. Zelfs de beek die we tegenkomen is een door mensen aangelegde spreng. Maar mooi is het allemaal wel.  De herfst kleurt al verschillende bladeren. En een spin heeft midden op het pad een groot web gemaakt. Het lijkt te zweven in de lucht. Aan het eind van de wandeling drinken we in pleisterplaats ‘t Peeske gezellig een biertje.

rondwandeling dieren

zondag 13 april 2014

Met Hans de voorbereidingen gedaan voor een wandeling met oud-collega’s. Een wandeling die start in de buurt van het station Dieren. Het voorjaar is vroeg dit jaar. Veel bomen hebben al bladeren, maar het groen is nog frisgroen en pril. Uitbundige bloemenpracht in de bermen. We staan even stil bij de kwekerij en de wijngaard van het Hof te Dieren. Beide zijn nog niet open. Het ziet er indrukwekkend uit. Zo’n ommuurde boerderij. Even later zijn we in Ellecom. Een rijk villadorp met een oud kerkje, dat wil zeggen de toren is oud. Op het kerkhof rondom de kerk ontdekt Hans een bijzondere grafsteen :Charlotte St. Martin, gestorven in 1855 en haar vriendin Francoise Charlotte Voute, gestorven in 1870. Twee vriendinnen die in Ellecom hun laatste levensdagen sleten. Bij landgoed Avegoor drinken we een prima bakje koffie en dan komen we alweer aan een bijzonder kasteel: Middachten. Een echt kasteel met prachtige tuinen rondom. Alles is nu dicht, maar in de zomer kun je in de tuinen dwalen en op het kasteel slapen. Na het oversteken van de provinciale weg komen we in het nationaal park de Veluwezoom. Het is hier heuvelachtig en afwisselend loof- en naaldbomen. Twee heuvels beklommen, beide keren staat op de top een boom met een bank eromheen. De tweede heuvel heeft 12 beukenlanen die erop uitkomen. Prachtig. Als het vrijdag ook zo mooi weer is, belooft dat voor de collega’s een heerlijke wandeling te worden.

kasteel middachten

wandeling hollandse ijsselpad

zaterdag 21 september 2013

Deze keer gaat de tweejaarlijkse wandeltocht van oud collega’s langs de Hollandse IJssel. Hans heeft hem voorgelopen en is heel enthousiast. We beginnen in oude stadje Oudewater en komen daar – op weg naar de koffie met appelpunt – een beeld van Swiebertje tegen. Oudewater noemt zich Swiebertjestad, omdat de kinderserie Swiebertje hier is opgenomen. De deur onder het oude stadhuis was het cachot, waar Swiebertje zo nu en dan opgesloten werd. In 2011 was er nog gedoe omdat Wedde, een dorp in Groningen, zich op de kaart wilde zetten, als Swiebertjedorp. Niet omdat de serie hier opgenomen is, maar omdat het de sfeer ademt. Een Europese subsidie zou daarvoor verstrekt worden! Maar protesten o.a. van Oudewater hebben dat verhinderd.  De tocht gaat eerst langs het natuurgebied Willeskop. Een aangelegd natuurgebied. Vanuit de uitkijktoren kun je goed zien hoe anders groen het natuurgebied is als de weilanden die er ten zuiden van liggen. De ondiepe moerassige plassen trekken veel vogels aan. De vogelaars in ons groepje komen zeer aan hun trekken. Ze spotten drie soorten zwaluwen, een buizerd, smienten, ganzen, lepelaars en zilverreigers. De gewone huis- tuin- en keukeneenden noemen ze soepeenden. Halverwege ligt Montfoort. We komen binnen over het terrein van het voormalige kasteel. Een klein deel staat nog overeind. We lopen onder de poort door en rusten even bij het “oude stadhuis” nabij de IJsselpoort. Dan komen we echt aan de IJssel, op het jaagpad. Van het jaagpad is soms weinig over, we moeten dan achter elkaar lopen op een hobbelig, modderig pad. De mannen met lange benen gaan zo hard alsof de ondergrond asfalt is. Wij blijven steeds een stuk achter. Gelukkig wordt er soms gewacht. Een grote zwerm ganzen vliegt al gakkend over. De toren van IJsselstein is al vanuit de verte te zien. Door een soort neppoortjes gaan we het stadje binnen. Een biertje is wel verdiend.

bergen op zoom – steenbergen

zaterdag 6 april 2013

Met oud-collega’s (groep V&V plus)  op stap. Nu een etappe van het LAW Floris V, van Bergen op Zoom naar Steenbergen. Bij station Bergen op Zoom is het even zoeken naar onze collega die uit het oosten moet komen, maar dan kunnen we op pad. De lente is niet vaak zo laat geweest. Er is nog bijna niets uitgelopen. En ook de vogelaars onder ons signaleren dat de vogels zich stiller houden dan normaal. Het is droog, koud en guur weer. Maar de pret is er niet minder om. De etappe is mooi. Eerst door het landgoed Zoomland, oorspronkelijk vier landgoederen met grote huizen (die er niet meer staan), nu een natuurgebied met loof- en naaldbossen, zandverstuivingen, waters en moerassen. We komen onderweg drie geplukte duiven tegen. Een enkele roofvogel zweeft in de lucht. Geen horeca onderweg, gelukkig is halverwege een manege. Daar schenken ze koffie en je mag er je eigen boterham opeten. Om in het volgende natuurgebied te komen, moet er een klein stukje langs de A4 overbrugd worden. Als je het hek overstapt van Het Laag kom je in een oud veenontginningsgebied. Hier veel vogels, meeuwen en ganzen. Spoedig daarop bereiken we Steenbergen. Een lekker biertje is een welverdiende beloning.

wandeling geldermalsen leerdam

zaterdag 8 september 2012

Twee keer per jaar loop ik mee met een wandelclub van oud-collega’s. Eén daarvan is onlangs gepensioneerd. De wandelclub heeft hem een wandeling met eten cadeau gedaan. Vandaag gaan we op stap. Een NS-wandeling van station Geldermalsen naar station Leerdam, slingerend langs de Linge. Het is schitterend weer. Veel fruit, appels, peren, frambozen, pruimen hangt rijp of bijna rijp aan bomen en struiken. Al snel passeren we Mariënwaerdt, een particulier landgoed met allerlei biologische produkten. Aan het eind van de dag zullen we hier eten in brasserie Marie. Maar eerst lopen we door langs de Linge naar Beesd. De route gaat dwars door het dorp, over de Voorstraat met de karakterestieke kerk met korte stompe toren. Later op het pad zien we in Acquoy net zo’n toren. Alleen staat die behoorlijk uit het lood. En wordt daarom wel de Betuwse toren van Pisa genoemd. Net buiten Acquoy zit een geit als een hond in het weiland te poepen. Ik weet niet of dat normaal is voor geiten, een gek gezicht is het wel. Het fort van Asperen, onderdeel van de Hollandse Waterlinie staat in de steigers. Maar een lekker kopje thee, of een biertje schenken ze er nog wel. Leerdam is dan snel bereikt. Met de trein reizen we naar Beesd. Daar wachten de niet-wandelaars ons op. Op een prachtige nazomer avond genieten we van een heerlijk menu op het terras van brasserie Marie. Een aanrader.

boerskotten wandeling bij Oldenzaal

dinsdag 28 februari 2012

De meiwandeling van V&V plus (zie ook: wandeling Baarn – Amersfoort) is vanwege bijzondere omstandigheden vervroegd naar februari. Zo mooi weer als het vorig jaar was, zo grauw en nat is het nu. Gekozen is voor de NS-wandeling bij Oldenzaal. Wat je ver haalt is lekker. Een prachtige wandeling, grotendeels over onverharde paden. De parken bij Oldenzaal zijn nog goed begaanbaar. Wat is hier in het verleden goed verdiend! Schitterende landhuizen en fraaie tuinen (villa de Haer en het Kalheupinkpark). Maar verderop wordt het glibberen door de modder. De twee doorwaarbare plaatsen (voorden) zijn beter begaanbaar, want schoner. We komen ook die typische Twentse boerderijen tegen met gevlochten riet en een stiepelteken op het dak. Op één derde van de tocht komen we aan in de Lutte. We besluiten om door te lopen om op tijd weer in Oldenzaal te zijn. Tenslotte moeten we nog drie uur met de trein voor we weer thuis zijn. Vlakbij Oldenzaal ligt het natuurgebied de Boerskotten, waar de wandeling naar genoemd is. Een natuurmonument waar geprobeerd is de natuurlijke omgeving terug te brengen met inheemse bomen en planten en het weghalen van de voedselrijke bovenlaag. Maar klokjesgentiaan en orchideeën zijn in dit seizoen niet te vinden. Nat en koud komen we uiteindelijk na 18 km. in Oldenzaal aan. Op de markt vinden we een aardige bruine kroeg, waar het lekker warm is. Het bier en een pubmaaltijd doen de rest.

wandeling wekeromse zand

maandag 26 september 2011

De halfjaarlijkse wandeling met oud collega’s van Verkeer en Vervoer voerde deze keer naar Wolfheze. Daar start de nieuwe NS wandeling Wekeromse Zand naar Lunteren. Prachtig nazomerweer, 22 km. lang. Rustig begonnen met na 5 km. een bak koffie bij de Planken Wambuis, maar daarna toch in een redelijk hoog tempo doorgewandeld. Hans had immers een restaurant met een voor dit gezelschap toepasselijke naam – Vroeger – gekozen. En daar moesten we natuurlijk wel om 18.00 uur zijn. De heide is nog lang niet uitgebloeid. Het natte zomerweer zorgt voor vele paddestoelen. Vanaf de Valenberg, we noemen alle verhogingen, ook al zijn ze maar 50 m. hoog een berg, een mooi uitzicht. En dan aan het eind het prachtige Wekeromse Zand, een natuurgebied met heide en stuifzand. Er horen moeflons te lopen, maar die hebben we niet gezien. Na een waterpomp bij de Galgenberg, die ook echt water geeft, zijn we snel in Lunteren. De Valleilijn brengt ons met nog een echt papieren kaartje naar Ede Centrum. Vandaar is het een kwartiertje lopen naar restaurant Vroeger. Een heerlijke maaltijd. Het is al donker als we met de bus naar het station gaan. Een geslaagde dag.